Οι λαγοί και το… λιοντάρι που βρυχάται

Ηλεκτρονική εφημερίδα που επανειλημμένα έχει λειτουργήσει ως «λαγός» των κυβερνητικών σχεδίων και επιδιώξεων στην εκπαίδευση δημοσίευσε την είδηση ότι με την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς ετοιμάζεται σχέδιο νόμου που θα προβλέπει την απόλυση εκπαιδευτικών που αρνούνται «επί της αρχής» την αξιολόγηση ύστερα από δύο… προειδοποιήσεις και την αυτόματη απόλυση όσων την εμποδίζουν με την παρουσία τους στα σχολεία!

Η δημοσιευμένη αυτή κυβερνητική «διαρροή» ήρθε μία μέρα μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο υπουργείο Παιδείας, κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε τη γνωστή δήλωση ότι «εκπαιδευτικοί που αρνούνται επί της αρχής την αξιολόγηση δεν πρέπει να έχουν θέση στην εκπαίδευση».

Οτι η δήλωση Μητσοτάκη για όσους «αρνούνται επί της αρχής» την αξιολόγηση εγκαινιάζει μια περίοδο όπου θα γίνονται και «καταδίκες για το φρόνημα» είναι πια κοινός τόπος των ανακοινώσεων που αρχίζουν να εμφανίζονται στο διαδίκτυο και στον δημόσιο λόγο γενικότερα (πλην της εκκωφαντικής σιωπής των ηγεσιών των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών που μέχρι τις 28/4, τρεις μέρες μετά την κυβερνητική πρόκληση, δεν είχαν αρθρώσει ούτε μία λέξη!). Το ερώτημα όμως είναι πώς -ανεξάρτητα από τις κυβερνητικές επιδιώξεις που και το αγωνιστικό φρόνημα θέλουν να τσακίσουν και την κατάργηση της μονιμότητας θέλουν να επιβάλουν στην εκπαίδευση και στο Δημόσιο γενικότερα- μπορεί η κυβέρνηση να τις επιβάλει. Οχι αν θέλει, γιατί καμία κυβέρνηση δεν θα ήθελε οι νόμοι της να «μείνουν στα χαρτιά» και να «καταργηθούν στην πράξη», όπως υποστηρίζεται… Αλλά αν μπορεί…

Να ξεκαθαριστεί εδώ πως η κυβέρνηση δεν βρυχάται μόνο αλλά θέλει και να… δαγκώσει! Από τι και ποιους όρους όμως εξαρτάται αυτό το «μπορεί»; Κατ’ αρχάς ο ίδιος ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε με την αναφορά «για τα μη προσδοκώμενα αποτελέσματα της διαδικασίας αξιολόγησης» ότι τα κυβερνητικά σχέδια δεν έχουν ευοδωθεί στο επίπεδο που τα κυβερνητικά επιτελεία προσδοκούσαν.

Το επικύρωσε και η νέα υπουργός, λέγοντας ότι το 40% των νεοδιόριστων και το 80% των «παλιών» δεν έχουν ακόμα αξιολογηθεί. Παρά την υπονόμευση των συνδικαλιστικών ηγεσιών των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών που πέντε χρόνια αφήνουν τους συναδέλφους να δίνουν ατομικές ηρωικές μάχες χωρίς να οργανώνουν μια κεντρική απεργιακή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση… Που δεν έχουν εξαγγείλει μια «κανονική» απεργία για την αποτροπή της απόλυσης της Χρύσας Χοτζόγλου στον Πειραιά…

Εχουμε μια κυβέρνηση που βρίσκεται αντιμέτωπη με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, όπως εκφράστηκε στις πρόσφατες μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και στην απεργία της 28/2! Που έχει να υποσχεθεί στνο λαό και στη νεολαία ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια, εξοντωτική ακρίβεια και εξαθλίωση, πόλεμο και πολεμικές δαπάνες, μεγαλύτερο ζόφο… Υπό άλλες υποκειμενικές συνθήκες, αν δηλαδή οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες αλλά και όλες (!) οι δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην Αριστερά και το κίνημα στέκονταν στο μπόι των περιστάσεων, η υπόσχεση κλιμάκωσης της κυβερνητικής επίθεσης στην εκπαίδευση -μέσα σε αυτό το «εύφλεκτο» κοινωνικά περιβάλλον- θα ήταν μια πράξη υψηλού πολιτικού ρίσκου!

Αλλά ο Μητσοτάκης ξέρει ποιους έχει απέναντί του ή, καλύτερα, ποιους δεν έχει. Παρ’ όλα αυτά και με αυτά τα δεδομένα, ένα ρίσκο έχει αναλάβει η κυβέρνηση… Κατά συνέπεια, το ζήτημα δεν είναι τι μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, αλλά τι θα μπορέσει να αντιτάξει το κίνημα των εκπαιδευτικών.

Κατά πόσο αυτή η αναγνωρισμένη και από την κυβέρνηση «κατηγορία που επί της αρχής αρνείται την αξιολόγηση» μπορεί να πιέσει και να επιβάλει στα σωματεία (ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ) γενικές συνελεύσεις που θα πάρουν απόφαση για την πρώτη πανεκπαιδευτική απεργία για την ακύρωση της δυνητικής αργίας της Χρύσας Χοτζόγλου και κάθε πειθαρχικής δίωξης! Ως το πρώτο κεντρικό βήμα αναμέτρησης με το σύνολο της κυβερνητικής επίθεσης.

Κανένα νομικό ή συνταγματικό άρθρο 56 ή… 66 ή… 76 δεν πρόκειται να «προστατεύσει» την «κατηγορία εκπαιδευτικών που επί της αρχής αρνούνται την αξιολόγηση», όπως δεν προστάτευσαν τους εκπαιδευτικούς οι αναφορές στη νομιμότητα του αγώνα της απεργίας/αποχής το προηγούμενο διάστημα. Ηταν η επιμονή των εκπαιδευτικών να μην υποχωρήσουν στην κυβερνητική τρομοκρατία που οδήγησε στα «μη προσδοκώμενα» του Μητσοτάκη.

Είναι η πανελλαδική απεργιακή έκφραση της διάθεσης για αναμέτρηση με την κατοχύρωση της κατάργησης της μονιμότητας (γιατί αυτό σημαίνει η δυνητική αργία της Χ.Χ.) που μπορεί να φρενάρει την κλιμάκωση της κυβερνητικής τρομοκρατίας. Να μετατρέψει τον κυβερνητικό βρυχηθμό που επιδιώκει να περιορίσει το εύρος αυτής της «κατηγορίας» εκπαιδευτικών με τις μεθοδευμένες «διαρροές» σε κραυγή αγωνίας μέσα σε μια θάλασσα λαϊκής οργής και αγανάκτησης.

Οπως πραγματικά είναι!

*Μέλος των «Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών» και επί της αρχής αρνούμενος την αξιολόγηση