Υποκρισία

Πολλά μπορείς να σχολιάσεις το τελευταίο χρονικό διάστημα. Από συμπεριφορές πολιτικών προσώπων μέχρι ακατανόητες δηλώσεις και παρεμβάσεις. Είναι όμως κάποια από αυτά, που όσες μέρες και αν περάσουν, εξακολουθούν να σου προκαλούν θυμό και δυσαρέσκεια. Και μια τέτοια συμπεριφορά θα σχολιάσω σήμερα. Αν μπορώ λοιπόν να θυμηθώ καλά, όλα τα χρόνια της ζωής μου, δεν έχω ποτέ υποκλιθεί σε κανέναν και για κανέναν λόγο. Επιλέγω άλλους χαιρετισμούς. Αν όμως κάποια στιγμή αποφασίσω να το κάνω, θα είναι μια πράξη που θα δείχνει τη βαθιά εκτίμηση και τον σεβασμό μου στο πρόσωπο ή στα πρόσωπα που υποκλίνομαι. Γι’ αυτούς λοιπόν τους λόγους, καθόλου δεν κατάλαβα την κίνηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, την Πέμπτη 13 Μαρτίου, να υποκλιθεί στον χώρο που είναι γραμμένα τα ονόματα των 57 θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών, στον Aγνωστο Στρατιώτη, και ενώ εκείνη την ώρα στην περιοχή βρίσκονταν δεκάδες τηλεοπτικές κάμερες.

Μια κίνηση, που μόνο επικοινωνιακή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, γιατί εάν ήταν ειλικρινής, γνήσια και ανθρώπινη, τότε ο πρωθυπουργός θα είχε παρέμβει όταν πριν από έναν χρόνο (Μάρτιο 2024) ο τότε υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης δήλωνε: «Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι ένα μνημείο με το οποίο τιμάμε τη μνήμη όλων των Ελλήνων που έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την πατρίδα, δεν έχει καμία θέση η οποιαδήποτε αναγραφή οποιουδήποτε άλλου πράγματος εκεί. Θέλουμε να κάνουμε ένα μνημείο για να θυμόμαστε το φρικτό δυστύχημα των Τεμπών; Να το κάνουμε, αυτό δεν μπορεί να είναι στον Αγνωστο Στρατιώτη», ζητώντας να σβηστούν άμεσα τα ονόματα. Θα είχε επίσης αντιδράσει σε περίπου ανάλογες δηλώσεις «δεν είναι όλοι οι χώροι ίδιοι» του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη και φυσικά θα είχε διαχωρίσει τη θέση του από απαράδεκτα προσβλητικά σχόλια στελεχών του κόμματός του, σχετικά με τις έρευνες και τον αγώνα που δίνουν οι συγγενείς των θυμάτων. Τίποτα δεν έκανε απ’ όλα αυτά. Αρα προς τι αυτή η υπόκλιση δύο χρόνια μετά;