Για τέταρτη συνεχόμενη φορά ο Ολυμπιακός θα δώσει το «παρών» στο μεγάλο ραντεβού της Ευρωλίγκας. Είναι κι αυτό ένα ρεκόρ που επιβεβαιώνει τη σταθερότητα με την οποία στέκεται στο υψηλότερο επίπεδο, από την εποχή που επέστρεψε στο λιμάνι ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Αν η ιστορία τελείωνε εδώ και δεν υπήρχαν οι πικρές γεύσεις που άφησε η παρουσία στο Βελιγράδι, στο Κάουνας (κυρίως) και πέρυσι στο Βερολίνο, δεν θα είχε κανείς πολλά να συζητήσει. Περισσότερο θα είχε να περιμένει, με την ίδια έξαψη που το έκανε τις προηγούμενες 13 φορές (αυτή είναι η 14η) που πήγε ο σύλλογος σε φάιναλ φορ. Ομως κάτι τα 100 χρόνια ζωής του κλαμπ και η πίεση που εκπορεύεται από αυτό, κάτι η επένδυση που σηματοδοτήθηκε με μεταγραφές επιπέδου (επιστροφής) Βεζένκοφ και Φουρνιέ και επιπλέον η αίσθηση ότι μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει τερματίσει πρώτη στον μαραθώνιο της κανονικής περιόδου και δύο φορές νικήθηκε από καλάθια στην εκπνοή σε ημιτελικό (Βελιγράδι, Μίτσιτς) και τελικό (Κάουνας, Γιουλ), δικαιούται να ελπίζει ότι… κάποια στιγμή θα γυρίσει το φύλλο.
Αν οι «ερυθρόλευκοι» μάζευαν μόνο τα κολακευτικά σχόλια για το ξεχωριστό μπάσκετ που παίζουν με την ταυτότητα που αποδίδεται με την επιγραφή «Bartzokas Ball», θα έπρεπε να ήταν χορτάτοι. Ακόμα και πέρυσι έφτασαν στην τετράδα παρότι είχαν φύγει οι Βεζένκοφ και Σλούκας. Ομως οι μεγάλες ομάδες θρέφονται από τους τίτλους. Η περίπτωσή του θυμίζει κάτι από ποδοσφαιρικό Τσάμπιονς Λιγκ. Μπορεί η Ρεάλ Μαδρίτης να μαζεύει τις κούπες, αλλά ο κόσμος ευφραίνεται συχνά από το παιχνίδι της Μπαρτσελόνα. Κι ας έφτασε πολύ λιγότερες φορές στην κορυφή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο φετινός Ολυμπιακός έχει περισσότερα «όπλα» πρώτης γραμμής. Δεν είναι εκείνη η ομάδα που έφτανε στην τετράδα με το χαμηλότερο μπάτζετ της παρέας. Οπως επίσης ότι θα πρέπει να γίνει η πρώτη ομάδα που θα σπάσει την κατάρα που λέει ότι «ποτέ η ομάδα που κατέλαβε την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο δεν σήκωσε το τρόπαιο». Θα βρει στο Αμπου Ντάμπι την όαση που ονειρεύεται;
Υπάρχει ένας άγραφος νόμος που συμπληρώνει τον παραπάνω: οι ομάδες που πάνε τρένο όλη τη σεζόν, εκτροχιάζονται την κρίσιμη στιγμή. Η διαφορά είναι ότι ο Ολυμπιακός τερμάτισε πρώτος χωρίς να πάει… τρένο. Πέρασε από συμπληγάδες τραυματισμών, που τον ανάγκασαν να είναι alert όλη τη χρονιά. Ο Γουόκαπ έλειπε 69 μέρες, ο Φαλ και ο Μιλουτίνοφ έμπαιναν στα… πιτς με βάρδιες, ενώ ο Ράιτ ήταν να σταματήσει το μπάσκετ, αλλά ευτυχώς επέστρεψε στα παρκέ γρήγορα. Οι τραυματισμοί Βιλντόσα και Γκος έμοιαζαν με… συναχάκια. Συνεπώς δεν ήταν μια εύκολη και ανέφελη διαδρομή. Μόλις στο πρώτο παιχνίδι της σειράς των πλέι οφ με τον κακό του δαίμονα, τη Ρεάλ Μαδρίτης, βρέθηκαν όλοι μαζί. Ακόμα και ο ίδιος ο προπονητής δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει ποιο είναι το αγωνιστικό ταβάνι αυτής της ομάδας. Η «απαρτία» ήταν γι’ αυτόν μια άγνωστη λέξη.
Από ’κεί και πέρα όλα θα φανούν στο γήπεδο και πάντοτε με τη ζωντανή προοπτική ενός ελληνικού τελικού, που τόσα χρόνια παραμένει stand by.
Ο Μπαρτζώκας στο 6ο του φάιναλ φορ (5 με τον Ολυμπιακό και ένα με την άσημη Λοκομοτίβ Κουμπάν της Ρωσίας) θέλει να θυμηθεί το 2013 στο Λονδίνο, τότε που έγινε ο πρώτος Ελληνας προπονητής που κατέκτησε την Ευρωλίγκα (και παραμένει ώς σήμερα ο μόνος που τα κατάφερε με ελληνική ομάδα), αφού το 2023 ο Γιουλ του άρπαξε την… μπουκιά από το στόμα. Ο Παπανικολάου, που ήταν μέλος της ομάδας του back2back, θέλει να γίνει ο τρίτος αρχηγός του κλαμπ που θα σηκώσει την κούπα μετά τον Σιγάλα (1997) και τον Σπανούλη (2012 και 2013).
Ο Βεζένκοφ επέστρεψε από το ΝΒΑ για να σκουπίσει τα δάκρυα που έχυσε στο Κάουνας και ο Φουρνιέ για να επιβεβαιώσει ότι ήταν αυτός που έλειπε από τις προηγούμενες βερσιόν, που έκαναν κούρσες ως αουτσάιντερ χωρίς ακριβοπληρωμένους σταρ. Το τι θα συμβεί και αν θα σπάσουν οι «κατάρες», θα το μάθουμε σε τρεις εβδομάδες. Στο πρώτο φάιναλ φορ Ευρωλίγκας/Πρωταθλητριών, που θα λάβει χώρα εκτός Ευρώπης.
