Αφού οριστικοποιηθεί τελικά η εκεχειρία στο Ουκρανικό, πλέον στη Θεωρία Παιγνίων (και πιο συγκεκριμένα στα ζητήματα γύρων ασφυκτικής διαπραγμάτευσης) θα μιλάμε για το «Trump game»: στριμώχνεις τον ανίσχυρο και τον εκθέτεις να φανεί ότι πράγματι δεν έχει χαρτιά.
Την ίδια ώρα τον σπρώχνεις στους «αδύναμους πρόθυμους» (Ε.Ε.) του παίγνιου, που ουσιαστικά «συνέβαλαν» και αυτοί στο αδιέξοδο, αφού φυσικά πρώτα έχεις ήδη αποσπάσει ως ισχυρός διαμεσολαβητής κριτήρια εσωτερικής ευστάθειας στη διαπραγμάτευση: τη «συναίνεση καταμερισμού» των ωφελειών και τον «επιμερισμό κόστους» από τον αληθινό ισχυρό παίκτη (Ρωσία). Το σκηνικό μάς θυμίζει ότι τέτοια παίγνια διαπραγμάτευσης με συνασπισμούς παικτών έχουν γύρους ενστάσεων και αντι-ενστάσεων.
Και στο μέλλον θα μιλάμε για περισσότερες θεωρητικές μετα-αναλύσεις στο ζήτημα της «σταδιακής εκεχειρίας» σε πολύπλοκη εμπλοκή όπως το Ουκρανικό.
Η Ιστορία φυσικά θα γράψει άλλη μία φορά ότι η διπλωματική διαμεσολάβηση προϋποθέτει εμπλεκόμενα μέρη με πραγματική ισχύ: δηλαδή με αληθινά χαρτιά, με κοστολογημένο ανταποδοτικό όφελος σε στρατηγικά σχεδιασμένα (ΗΠΑ) σενάρια εξόδου από αδιέξοδο.
Και θα θυμόμαστε ότι δεν μπορεί να είναι βιώσιμη καμία διαπραγμάτευση με συνασπισμούς παικτών που εξαντλούνται σε άσφαιρα πυρά και αυτοκαταστροφικές εμπλοκές με προσδοκίες ανέφικτων στρατηγικών (Ε.Ε.) απέναντι σε προφανή αδιέξοδα χωρίς εμφανή αμοιβαία οφέλη…
