Οι κοκορομαχίες στη Βουλή

Ενα παραμύθι που αφορά όσους αγορεύουν στη Βουλή.

Μια φορά κι έναν καιρό ένας άρχοντας που αγαπούσε τις κοκορομαχίες ζήτησε από έναν γέροντα σοφό να εκπαιδεύσει έναν κόκορα για να κερδίζει πάντα. «Πήγαινε στο κοτέτσι μου», του είπε, «και διάλεξε τον καλύτερο κόκορα. Θέλω να νικάει σε όλες τις μάχες». Ο γέροντας διάλεξε έναν κόκορα που ήταν φουκαράς και μαδημένος. Τον ρωτάει ο άρχοντας: «Γιατί διάλεξες αυτόν τον κόκορα, δεν καταλαβαίνω». Και εκείνος απαντά: «Γιατί αυτός έχει φτάσει στο όριο της απελπισίας και μπορεί ν’ αρχίσει τώρα από την αρχή να βρει το σώμα του και τον εαυτό του».

Πήρε ο σοφός τον κόκορα κι έφυγε. Πέρασαν δυο βδομάδες και αποφάσισε ο άρχοντας να δει πώς εκπαιδεύτηκε ο κόκορας. Βλέπει έναν κόκορα αλλαγμένο. Δυνατό. Εναν κόκορα καβγατζή που πήδαγε και χτύπαγε όλους τους κόκορες.

Αρχοντας: Είναι έτοιμος!

Γέροντας: Οχι, άρχοντα, δεν είναι έτοιμος.

Αρχοντας: Γιατί;

Γέροντας: Είναι πολύ επιθετικός. Δεν έχει βρει ακόμα τον εαυτό του.

Αρχοντας: Καλά, θα περιμένω.

Πέρασαν βδομάδες και κάποια μέρα βαρέθηκε ο άρχοντας να περιμένει, οπότε σκέφτηκε να πάει να δει τον γέροντα με τον κόκορα. Είδε έναν κόκορα πολύ περήφανο. Πολύ δυνατό. Κοίταζε με πολύ καμάρι γύρω του και δεν τολμούσε κανένας να τον πλησιάσει. Αγέρωχος και σίγουρος για τον εαυτό του.

Αρχοντας: Είναι έτοιμος τώρα, φαντάζομαι!

Γέροντας: Οχι, δεν είναι ακόμα έτοιμος. Δεν θα μπορέσει να νικήσει σε κοκορομαχία.

Απόρησε ο άρχοντας. Αλλά εμπιστευόταν τον σοφό γέροντα και αποφάσισε να περιμένει. Σε λίγους μήνες πήρε ο γέροντας τον κόκορα και πήγε στο παλάτι.

Γέροντας: Αρχοντα, είναι έτοιμος ο κόκορας. Πάρε τον.

Τι να δει τότε ο άρχοντας! Εναν απλό, κοινό, συνηθισμένο κόκορα. Δεν ήταν ούτε περήφανος ούτε δυνατός ούτε καβγατζής ούτε κακομοίρης.

Αρχοντας: Μα αυτός είναι που θα κερδίζει;

Γέροντας: Ναι.

Αρχοντας: Με ποιον τρόπο;

Γέροντας: Γιατί δεν θέλει να κάνει κοκορομαχίες. Κάθε φορά που θα του επιτίθεται στη μάχη ένας άλλος κόκορας, αυτός θα τραβιέται και το χτύπημα θα πέφτει στο κενό. Ετσι νικάς τον αντίπαλο. Δεν θα έχει πια με ποιον να αναμετρηθεί.

Σαν τον κόκορα του παραμυθιού βρισκόμαστε είτε στην πρώτη φάση είτε στη δεύτερη που είναι χειρότερη, όπου είμαστε καβγατζήδες και επιθετικοί προκαλώντας συνέχεια τους άλλους ζητώντας ν’ αναμετρηθούμε. Είτε στην τρίτη, που νιώθουμε περήφανοι και ξεχωριστοί. Η τέταρτη, όμως, φάση είναι της αυτογνωσίας.

Αξίζει το παραμύθι αυτό να το μάθουν όσοι πρόκειται να υποβάλουν υποψηφιότητα ως βουλευτές, διότι μεταφέρουν στο Κοινοβούλιο όλη τη διαταραχή που κουβαλάνε από τα παιδικά τους χρόνια, ουρλιάζοντας, βρίζοντας, με ύφος, χωρίς να καταλαβαίνει ο κόσμος τι λένε και τι εννοούν. Διότι, όταν καβγαδίζεις δεν ακούς ποτέ.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι που έχουν την ωριμότητα και την ικανότητα να κάθονται στις έδρες του Κοινοβουλίου, να είναι άξιοι γι’ αυτή την τόσο σοβαρή αποστολή.

Πόσο μας λείπεις, Ηλία Ηλιού.