Από τον Παναμά στη… Γριλανδία!

Η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο πλησιάζει και ταυτόχρονα διογκώνεται η σύγχυση για τη γραμμή πλεύσης που θα χαράξει ο Τραμπ μόλις επιστρέψει στο Οβάλ Γραφείο.

Απ’ ό,τι φαίνεται η πρώτη θητεία Τραμπ -από το 2017 μέχρι το 2021- όχι μόνον δεν βοηθά αλλά αντίθετα περιπλέκει την πρόγνωση και την προεξόφληση των κινήσεών του, ως πρώην και ως επόμενου προέδρου των ΗΠΑ.

Μέσα σε λίγες μέρες ο Τραμπ απείλησε ότι η Ουάσινγκτον θα πάρει πίσω τη διαχείριση της Διώρυγας του Παναμά και ταυτόχρονα θα επιδιώξει την ενσωμάτωση στις ΗΠΑ τόσο του Καναδά όσο και της Γριλανδίας, η οποία υπενθυμίζουμε είναι υπερπόντιο έδαφος της Δανίας.

Οι δηλώσεις Τραμπ δεν είναι η εφαρμογή της αυτόματης γραφής των σουρεαλιστών στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά η προαναγγελία μιας βαρύνουσας στρατηγικής στροφής της Ουάσινγκτον σε μια Ρεαλπολιτίκ χωρίς προσχήματα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα ο μεγαλοεκδότης Χερστ, ο Πολίτης Κέιν του Ορσον Ουέλς, έστειλε στην Κούβα απεσταλμένο με την εντολή να εστιάσει στην καταπίεση του πληθυσμού από την Ισπανική Διοίκηση, για να δημιουργηθεί στην Ουάσινγκτον κλίμα που να ευνοεί την κήρυξη πολέμου κατά της Μαδρίτης.

Οταν ο απεσταλμένος τηλεγράφησε στον Χερστ ότι δεν υπάρχει κλίμα σκληρής καταστολής, πήρε την απάντηση «στείλε τα νέα και εγώ θα φέρω τον πόλεμο».

Η δεύτερη θητεία Τραμπ δεν θα χρειαστεί μια πλατεία Μεϊντάν όπως το 2014 στο Κίεβο για να εξασφαλίσει τη στήριξη της κοινής γνώμης, καθώς η πολιτική ορθότητα θα έχει ήδη επαναπροσδιοριστεί ως ωμός ρεαλισμός.

Σε έναν αναδυόμενο πολυκεντρικό κόσμο θα είναι αδύνατη η πρόσληψή του, με την επανάληψη της γνωστής ψυχροπολεμικής απλούστευσης Ελεύθερος Κόσμος εναντίον Αυταρχικών Καθεστώτων.

Μπορεί ο Τραμπ να μην απειλήσει τελικά τον Καναδά και τη Δανία, αλλά είναι φανερό ότι βλέπει την εκμετάλλευση του Αρκτικού Ωκεανού, όπου έχουν ακτές Καναδάς και Γριλανδία, ως διμερή υπόθεση ΗΠΑ-Ρωσίας.

Οι αδράνειες του Ψυχρού Πολέμου εμποδίζουν την ψύχραιμη πρόσληψη και ανάλυση νέων συσπειρώσεων όπως η ομάδα BRICS+.

Είναι ενδεικτικό ότι οι BRICS αντιμετωπίζονται ακόμη είτε ως νέο κίνημα των Αδεσμεύτων, είτε ακόμη χειρότερα ως νέο Σύμφωνο Βαρσοβίας.

Τα συνολικά-συμπεριληπτικά οράματα και ουτοπίες εμποδίζουν την πρόσληψη της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται μετά το άδοξο τέλος της προσπάθειας για τη σταθεροποίηση μιας μεταψυχροπολεμικής Pax Americana.

Αν παραμερίσουμε την καρναβαλική δημόσια εικόνα του Τραμπ, ο ωμός ρεαλισμός του προβάλλει σαν πιο κοντά σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον χωρίς συγκρουόμενα οράματα και ιδεολογίες.

Αν το 1917 ο Ουίλσον ενέπλεξε τις ΗΠΑ στον Μεγάλο Πόλεμο στο όνομα μιας μεσσιανικής θεώρησης των διεθνών σχέσεων, σήμερα ο αναδυόμενος πολυκεντρικός κόσμος χρειάζεται λιγότερα οράματα κα περισσότερη επαφή με την πραγματικότητα.