Με λογισμό και μ’ όνειρο

Λέει κάπου ο Χούλιο Κορτάσαρ ότι συμπτώσεις σκέτες δεν υπάρχουν, πως οι συμπτώσεις, άμα τις καλοεξετάσεις, είναι ραντεβού. Τι δουλειά έχει τώρα ο Κορτάσαρ, με τον Σολωμό, που από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του δανείστηκα τον σημερινό τίτλο, με τον Θερβάντες κι έναν φιλοσοφημένο μονόλογο του Δον Κιχώτη περί τρέλας και με τη μεγάλη, τη γυναικάρα Καίτη Γκρέυ, που πήρε μαζί της έναν αιώνα ζωής, γεμάτης και σφιχτής σαν ρόδι, ξυπνώντας μας μνήμες αξεθώριαστες;.. Αυτό είναι κάτι που απέναντί του η λογική σηκώνει τα χέρια.

Οπως τα σήκωνε τότε ο Σολωμός, που οι πολιορκημένοι αντέχανε στο Μεσολόγγι, υποκλινόταν και τους απαθανάτιζε με λογισμό και μ’ όνειρο. αλλιώς, τα μάτια δεν βλέπουν, είναι τυφλά. Οπως τώρα, που η αυλαία για την Γκρέυ έπεσε, τα φώτα στην πίστα σβήσανε, τη στιγμή που ο Καζαντζίδης με το «Υπάρχω» σπάει ταμεία στις σκοτεινές αίθουσες, σε διαχρονικό σουξέ μνήμης, που το είδα και ξαναπήγα φαντάρος, ανεπιθύμητος, στην Αλεξανδρούπολη, το ’65 –τότε που έβραζε στη Θράκη η χούντα– «μ’ ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι, μια καρέκλα πάντα αδειανή…».

Και λέει ο Δον Κιχώτης στον Θερβάντες ή ο Θερβάντες στον Δον Κιχώτη, που μου το έστειλε φίλη καλή, μόλις στις 17 Ιανουαρίου. ποιες συμπτώσεις;.. «Οταν η ίδια η ζωή είναι τόσο παράλογη, ποιος μπορεί να πει τι είναι τρέλα και τι είναι λογική; […] Ισως η πολλή λογική να είναι τρέλα. Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ’ όλες, (παρά) να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως έπρεπε να είναι».

«Τρελή» έλεγε, χαϊδευτικά, την Γκρέυ ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Γιατί; Διότι, κατά την ίδια: «Αν κάτι δεν μου άρεσε στα μαγαζιά που δούλευα, έπαιρνα το παλτό μου κι έφευγα, δεν πά’ να ’χα συμβόλαιο και προκαταβολή!» Με λογισμό και μ’ όνειρο… Χωρίς αυτά τυφλώνεσαι. Βλέπεις μόνο λογικές συμπτώσεις και χάνεις από ζωή…