Εάν ανατρέξει κανείς στη βιβλιογραφία και στις επιστημονικές έρευνες σχετικά με το πολιτικό στοιχείο κατά τις τελευταίες δεκαετίες, διαπιστώνει ότι πολιτικοί επιστήμονες και αναλυτές συμφωνούν στο εξής συμπέρασμα: Οσα έζησε η παγκόσμια πολιτική κοινωνία κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι περασμένες συνθήκες δόμησής της και λειτουργίας της.
Ο Tραμπ, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, έχει ήδη πριν από την εκλογή του και την ορκωμοσία του απαρνηθεί το πολιτικό στοιχείο στη φιλελεύθερη εκδοχή του. Ο Tραμπ είναι, εάν οι ιστορικές αναλογίες έχουν κάποια εγκυρότητα, ο Ναπολέων του εικοστού πρώτου αιώνα σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν έχει κανένα πολιτικό πρόγραμμα. Αναδεικνύεται εκ των πραγμάτων ο «παγκόσμιος άνθρωπος» που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στο τέλος της, στις δικές μας συγκυρίες.
Επιμένω και υποστηρίζω ότι ο Tραμπ αποφασίζει και πράττει κατά το πρότυπο του Ναπολέοντος κατά την εποχή των αρχών του 19ου αιώνα. Δηλαδή με την ίδια ή παρόμοια μέθοδο που στις συνθήκες του πολέμου ο Ναπολέων επιχείρησε να λύσει τον «γόρδιο δεσμό της Ευρώπης», το ίδιο κάνει και ο Tραμπ στις νέες ψηφιακές συνθήκες αυτοπροσδιορισμού του ανθρώπου.
Θέλω να ελπίζω ότι ο νέος Ναπολέων, δηλαδή ο Tραμπ της εποχής μας, δεν θα έχει την ίδια ιστορική μοίρα με τον Ναπολέοντα. Διευκρινίζω ότι οι ιστορικές συγκυρίες είναι διαφορετικές. Και επιπλέον για την τύχη των «ηγεμόνων» (Ναπολέων, Tραμπ κ.λπ.) δεν αποφασίζουν σήμερα στην εποχή μας μόνον οι λαοί, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά συνταγματικά κείμενα, αλλά και άλλοι αόρατοι και απροσδιόριστοι παράγοντες κοινής γνώμης και άσκησης της πολιτικής εξουσίας. Αυτοί οι παράγοντες είναι οι θεσμοί της ψηφιακής κοινωνίας.
*Πολιτικός φιλόσοφος
