Ο Τραμπ και οι επιδρομές του Πάλμερ

Νοέμβριος του 1919 και Ιανουάριος του 1920: Σε αυτό που έγινε γνωστό ως «οι επιδρομές του Πάλμερ», ο γενικός εισαγγελέας Μίτσελ Πάλμερ άρχισε να συλλαμβάνει και να απελαύνει τους λεγόμενους ριζοσπάστες, τους «πολιτικά άλλους». Χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθησαν βίαια και φυλακίστηκαν σε φριχτές συνθήκες χωρίς εντάλματα και χωρίς να ληφθεί υπόψη η συνταγματική προστασία έναντι της παράνομης έρευνας και κατάχρησης της εξουσίας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αμερική κυριεύτηκε από τον φόβο ότι η Κομμουνιστική Επανάσταση θα εξαπλωνόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οπως συμβαίνει συχνά όταν ο φόβος (μέσω της διάδοσης του ηθικού πανικού εναντίον ενός εσωτερικού εχθρού, που προσπαθεί να επανανομιμοποιήσει την επιτήρηση της ιεραρχίας και το αντίστροφο) υπερτερεί της ορθολογικής αντιπαράθεσης, πολιτικές ελευθερίες και πολίτες πλήρωσαν το τίμημα.

Στην ακροτελεύτια ατάκα της τελευταίας προεκλογικής ομιλίας του Τραμπ υπάρχει η ανατριχιαστική φράση πως «ο εσωτερικός εχθρός θα πρέπει να κατασταλεί, εν ανάγκη ακόμη και με στρατιωτική ισχύ» (15/10/24). Ως εσωτερικούς εχθρούς έχει ανακηρύξει και πάλι τους πολιτικά άλλους. Ενώ στηρίζει το Ισραήλ και τη μετατροπή της παράκτιας Γάζας σε νέο Ντουμπάι, με τους γηγενείς διωκόμενους και κρυμμένους, ώστε οι τουρίστες να μη μάθουν ποτέ, έχει πει για τους Εβραίους ότι ψηφίζουν υπέρ του εσωτερικού εχθρού και άρα αποτελούν μέρος του (ομιλία 20/9/24), αφού λιγότερο από 30% της εβραϊκής διασποράς τον στήριξε.

Ο Τραμπ βέβαια στηρίχθηκε μαζικά από κορπορατιστές Αραβες και Εβραίους, και Αφροαμερικανούς, σε κάτι που θεωρήθηκε ως ιστορική στροφή (βλ. στατιστικά αμερικανικών εκλογών π.χ. από Voice of America). Βλέπετε, το ταξικό (όχι ως οικονομική κατάσταση απαραίτητα, αλλά ως αλλοτρίωση πάντα) στο τέλος προηγείται και όπως και στη Γερμανία του ’30 μεταξύ Σεφεραδιτών και Εσκενάζι, ή στο Σαράγιεβο του ’40 μεταξύ κοσμικών-φιλελεύθερων μουσουλμάνων και ισλαμοναζί της εποχής κ.ά., οι μειονότητες σπάνε και οι κυρίαρχες πλευρές δηλώνουν πίστη στον Ηγέτη. Πριν τις πάρει κι αυτές ο διάολος, όπως και τους μεσαίους επιχειρηματίες γενικά, όταν έρθει η ώρα.

Αυτή η πίστη στον Ηγέτη που θα προστατεύσει μια κοινωνία που βάλλεται (και γι’ αυτό «επιλέγει εχθρούς», βάλλοντας π.χ. κατά δασκάλων της διαπολιτισμικότητας τους οποίους έθεσε σε αργία την πρώτη ημέρα, κατά διαζυγίων κι εκτρώσεων, κατά παιδιών μεταναστών που γεννιούνται στις ΗΠΑ -όπως κι ο ίδιος, μόνο που είχε το σωστό χρώμα-, κατά ομοφυλόφιλων, κατά της Κλιματικής Συμφωνίας ή των επισιτιστικών προγραμμάτων για τους Αφρικανούς που «περισσεύουν») είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που απέδωσε η Αρεντ στον ολοκληρωτισμό.

Τώρα εξελίσσεται μέσω του ακραίου υπερτεχνολογικού καπιταλισμού της επιτήρησης (ας δούμε την πολιτική στήριξη στη στρατηγική της έντασης του Μασκ και του Ζούκερμπεργκ με τις περίφημες φωτογραφίες όπου ο «θεός» προστατεύει τον Ηγέτη μετά τις «αλλεπάλληλες απόπειρες» εναντίον του), στην ακροδεξιά στροφή του οποίου τρέχουν να ομονοήσουν γλοιωδώς δήθεν κοινωνικά φιλελεύθεροι ηγέτες. Τα μέτρα του Τραμπ, όπως και η εξωτερική του πολιτική, θυμίζουν πόσο ο ίδιος ταυτίζει την πολιτική και την αποδεκτή κοινωνία με την επικερδή οικονομία.

Οποια ομάδα ή στόχος δεν πληροί το σενάριο κόβεται ή μαντρώνεται. Θυμίζοντας ένα στοιχείο του «πρωτοφασισμού» κάθε ολοκληρωτισμού. Στο λογικό της τέλος, η οικονομική υπέρβαση, η πρωτοκαθεδρία της οικονομίας uber alles, έχει πολιτικά αποτελέσματα, έγραψε ο Pollock αναλύοντας το φαινόμενο, όχι στο στρατόπεδο εξόντωσης, αλλά πριν, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η διαφορά είναι κρίσιμη, εξήγησε.

«Εκεί, για να βγάλεις το πλάνο, απομακρύνεσαι από την ηθική δράση, γίνεσαι αριθμός επιτηρητή ή επιτηρούμενου, και, τελικά, μειώνεσαι φυσιολογικά σε μια δέσμη αντιδράσεων, καθώς το σώμα παλεύει να επιβιώσει από την ακραία εξασθένιση».

Αν η πολιτική είναι μόνο ένα σύνολο οικονομικών αποφάσεων, τότε το άτομο δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη δουλειά που κάνει και η απέραντη πολυτιμότητα των δυνατοτήτων κάθε ατόμου καταρρέει μέσα σε μια βάναυση ομοιογένεια. Σε αντίθεση με το στρατόπεδο εξόντωσης, το στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν υπάρχει για να σβήσει τη ζωή, αλλά για να σβήσει τον άνθρωπο.

105 χρόνια μετά τον Γενάρη του 1920, Γενάρης που οδήγησε στη συγκέντρωση των Αμερικανών ναζί στο Garden της Nέας Υόρκης στα 1939 για να υπερασπιστούν μια Αμερική που βαλλόταν από τους εσωτερικούς εχθρούς, χώρο που χρησιμοποίησε και ο Τραμπ πέρυσι, o νέος πρόεδρος εξουσιοδοτεί τους νέους Πάλμερ. Αλλά με μεγαλύτερη συναίνεση και πολύ μικρότερη αντίσταση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια Δημοκρατία της Βαϊμάρης σε πλανητικό επίπεδο. Και ήδη μας σκάει στα μούτρα…