ΡΩΜΗ
Τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών στην Εμίλια Ρομάνια και στην Ούμπρια με τη νίκη των δύο προοδευτικών υποψήφιων Μικέλε ντε Πασκάλε και Στεφάνια Προϊέτι έδωσαν μια ανάσα ανακούφισης στην ιταλική προοδευτική παράταξη.
«Στην Ούμπρια καταφέραμε να κερδίσουμε χάρη σε μια προσπάθεια η οποία χαρακτηρίστηκε από ενότητα και ταπεινότητα. Αυτή είναι η ουσία, οι βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις μπορούν να περιμένουν», υπογράμμισε η γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, Ελι Σλάιν. Στην περιοχή αυτή της κεντρικής Ιταλίας ένωσαν τις δυνάμεις τους οι Δημοκρατικοί, τα Πέντε Αστέρια και η Ιταλική Αριστερά με τους Οικολόγους, ενώ στην παραδοσιακά αριστερή Εμίλια Ρομάνια, στη συμμαχία αυτή προστέθηκαν οι Ριζοσπάστες και τα δύο μικρά κόμματα Ζωντανή Ιταλία και Δράση (Azione).
Παρά τις αμέτρητες έριδες και τις υπόγειες συγκρούσεις των κομμάτων που αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι, αυτή τη φορά η συνεργασία μπόρεσε να κάνει το θαύμα. Βοήθησε, βέβαια, και η κακοδιαχείριση της προηγούμενης κεντροδεξιάς πλειοψηφίας η οποία, κυρίως στην Ούμπρια με πρωτεύουσα την Περούτζια, έδωσε κάκιστα δείγματα γραφής, αρχίζοντας από τον τομέα της δημόσιας υγείας.
Η παρουσία της Ιταλίδας πρωθυπουργού στην τελευταία προεκλογική συγκέντρωση πριν από τις περιφερειακές αυτές εκλογές δεν μπόρεσε, φυσικά, να αλλάξει τις ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί. Κι έτσι, οι υπερυσυντηρητικές δυνάμεις της Λέγκας και των Αδελφών της Ιταλίας αναγκάστηκαν να διαπιστώσουν ότι η Ιταλία δεν είναι Αμερική και να διακόψουν τους ατέλειωτους πανηγυρισμούς για τη νίκη του Τραμπ και τον υποτιθέμενο ρόλο «συνδετικού κρίκου» της Ιταλίας ανάμεσα στην Ευρώπη και τη νέα αμερικανική κυβέρνηση.
Σε όλες τις αναλύσεις για το αποτέλεσμα των δύο αυτών τοπικών αναμετρήσεων στις ευρύτερες περιοχές της Μπολόνια και της Περούτζια, το κύριο ερώτημα είναι αν θα μπορέσουν να σηματοδοτήσουν μια πραγματική «στροφή» ή αν πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός.
Ολα δείχνουν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για τη δημιουργία μιας ευρύτερης, προοδευτικής συμμαχίας. Η οποία, όμως, δεν μπορεί να συγκροτηθεί χωρίς τη συμμετοχή του Κινήματος Πέντε Αστέρων. Κι εδώ ακριβώς αρχίζουν τα προβλήματα. Διότι το κίνημα που ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο περνά μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Στη νέα Καταστατική Συνέλευση η οποία ξεκινά σήμερα και θα ολοκληρωθεί την Κυριακή, τα μέλη του θα πρέπει να συζητήσουν μια σειρά θεμάτων καίριας σημασίας, αρχίζοντας από το κυριότερο, τις στρατηγικές συμμαχίες, μέχρι την αποδυνάμωση του ρόλου του ίδιου του Μπέπε Γκρίλο και τη δυνατότητα επανεκλογής των βουλευτών πέρα από το σημερινό όριο των δύο πενταετιών. Ο νυν επικεφαλής του κινήματος και πρώην πρωθυπουργός, Τζουζέπε Κόντε, θέλει να εξασφαλίσει ελευθερία κινήσεων και να κόψει, ουσιαστικά, τον ομφάλιο λώρο με τον ιδρυτή της πολιτικής αυτής δύναμης, η οποία έχει πάψει πλέον να είναι «αντισυστημική».
Οταν, επιτέλους, οι «πεντάστεροι» αποφασίσουν τι σκοπεύουν να κάνουν θα τεθεί και ένα ευρύτερο ερώτημα: η Ιταλική Αριστερά και οι Οικολόγοι, αλλά και το ίδιο το κίνημα του Κόντε μπορούν να συνεργαστούν με μετριοπαθείς δυνάμεις, όπως τη Ζωντανή Ιταλία του Ματέο Ρέντσι; Πρόκειται για δυνάμεις οι οποίες έχουν στηρίξει επανειλημμένα μέτρα που προτάθηκαν από τη Δεξιά.
Προς το παρόν, το δίδαγμα των τοπικών αυτών αναμετρήσεων είναι ότι η προοδευτική παράταξη ωφελείται όταν επικεντρώνεται σε κύριας σημασίας κοινωνικά θέματα, όπως είναι η απασχόληση, η υγεία, αλλά και η προστασία του περιβάλλοντος. Και όταν καταφέρνει, παράλληλα, να αφήνει στο περιθώριο κάποιες άκρως ενοχλητικές τάσεις εγωκεντρισμού των στελεχών της. Παρά τις όποιες δυσκολίες, πρόκειται τουλάχιστον για μια χρήσιμη διαπίστωση. Οσο για την ιταλική βαθιά δεξιά κυβέρνηση, το συμπέρασμα είναι ότι θα πρέπει μάλλον να κινείται πολύ πιο προσεκτικά. Διότι κάποιες κορόνες «τραμπικού τύπου» -κυρίως στο μεταναστευτικό και στη διαχείριση της δημόσιας τάξης- τρομάζουν τους κεντρώους ψηφοφόρους και μετατρέπονται σε μπούμερανγκ.
