Να μην κουνιέται φύλλο, να μη σκέφτεται καν να κουνηθεί. Μια αίσθηση, ένας αέρας κατευνασμού με το στανιό μοιάζει να καλύπτει ολόκληρη την επικράτεια. Κι όπου δεν πιάνει, αναλαμβάνει η καταστολή. Βγαίνει, π.χ., ένα κόμμα να αμφισβητήσει τον αλγόριθμο για τον κατώτατο μισθό, αμέσως αρχίζουν η καταγγελία του λαϊκισμού και η κινδυνολογία για το δημοψήφισμα του 2015.
Αλλά αν αυτά συμβαίνουν ψηλά, εκεί στο πολιτικό σκηνικό που μοιάζει να θεωρούνται κάτι τέτοια μέρος του παιχνιδιού, ο κατευνασμός ακουμπάει και κάτω, μέσα στην κοινωνία. Κι απορείς με την υπεραντίδραση γιατί δεν βλέπεις και καμιά εξέγερση. Που και η λέξη εξέγερση έχει δαιμονοποιηθεί και στοχοποιείται ο Δεκέμβρης του 2008, μέρες που ’ναι, ακριβώς για να μην ξεχνιέται κανένα νέο παιδί και πάρει παραδείγματα. Αλλά βλέπουμε πια να αυξάνονται και οι απεργίες που κρίνονται παράνομες, βλέπουμε τα ΜΑΤ να κινητοποιούνται σε εργατικές διεκδικήσεις, βλέπουμε αγωγές για δημοσιογραφικές έρευνες και πολλά ακόμα. Είναι ένα διάχυτο κλίμα.
Και λες, γιατί το κάνουν, αφού όλα πάνε καλά και ανθηρά σε αυτή τη χώρα και η ελληνική κυβέρνηση πέντε χρόνια τώρα είναι μοντέλο επιτυχίας στην Ευρώπη; Ετσι δεν λένε; Γιατί χρειάζονται τότε τόσο πολύ την πειθάρχηση, την καταστολή, τον περιορισμό κάθε διαφορετικής φωνής; Μήπως γιατί τελικά δεν είναι τόσο ανθηρά τα πράγματα, όπως λένε; Που όσοι ζούμε στην πραγματική ζωή ξέρουμε ότι δεν είναι, γιατί δεν είναι κλισέ ότι δεν βγαίνει ο μήνας με τον μισθό, αλλά ζόρικη πραγματικότητα. Στην Ελλάδα παλεύεις κάθε μέρα για να βιοποριστείς.
Αλλά και γιατί φαίνεται ότι δεν έχει πετύχει να ηγεμονεύσει και η κυριαρχία της κυβέρνησης και της Ν.Δ. Φαίνεται ότι τελικά δεν έχουν καταφέρει να πείσουν ότι έχουν πετύχει. Και κακώς φοβούνται να αντιδράσουν σε αυτήν την πολιτική ηγεμονίας οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, νομίζοντας ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.
