Πριν από το 1946, η λειτουργία της εθνικής ομάδας της Αγγλίας ήταν υπόθεση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας (F.A.). Η Επιτροπή Επιλογής Διεθνών αποφάσιζε ποιοι παίκτες θα καλούνταν και ποιος προπονητής από τη λίγκα θα τους προετοίμαζε για κάθε διεθνές παιχνίδι. Το πόστο του εκλέκτορα της Εθνικής Αγγλίας δημιουργήθηκε το 1946 και πρώτος ήταν ο Ουόλτερ Ουιντερμπότομ.
Αυτός παραμένει και ο μακροβιότερος, καθώς διατήρησε τη θέση του επί 16 χρόνια. Το 1962 τον διαδέχτηκε ο Αλφ Ράμσεϊ, ο μοναδικός που έχει οδηγήσει τα «τρία λιοντάρια» σε κατάκτηση διεθνούς τίτλου – αυτόν του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966.
Οι δύο προαναφερθέντες και ο απερχόμενος Γκάρεθ Σαουθγκέιτ είναι οι τρεις που συμπλήρωσαν περισσότερα από 100 παιχνίδια στον πάγκο της Αγγλίας, με τον τελευταίο να πιστώνεται την επιστροφή της ομάδας στα υψηλά πατώματα του διεθνούς ποδοσφαίρου: δύο παρουσίες σε τελικό (Euro 2020, Euro 2024) και 4η θέση στο Μουντιάλ του 2018.
Η αποχώρηση του 54χρονου Σαουθγκέιτ έδωσε το σύνθημα για ένα πολύ απαιτητικό κάστινγκ. Το πόστο του εκλέκτορα στην Εθνική Ανδρών της Αγγλίας δεν είναι παίξε-γέλασε και ενίοτε παρομοιάζεται με αυτό του πρωθυπουργού. Με τη διαφορά όμως ότι στον δεύτερο δίνεται μεγαλύτερη πίστωση χρόνου επειδή ο ίδιος ο λαός τον έχει ψηφίσει. Αντίθετα για τον ομοσπονδιακό τεχνικό η πίεση από την Ομοσπονδία, τους οπαδούς και τα μέσα ενημέρωσης είναι ανελέητη, ενίοτε και αφόρητη.
Με την αλλαγή του αιώνα, το 2001, η F.A. πήρε τη ρηξικέλευθη απόφαση να στραφεί στο εξωτερικό, σε μη Αγγλο τεχνικό. Ο Σβεν-Γκόραν Ερικσον (2001-06) και ο Φάμπιο Καπέλο (2008-12) δεν έφεραν τις προσδοκώμενες επιτυχίες, όμως ούτε έκαναν την Ομοσπονδία να κλείσει ερμητικά την πόρτα στους ξένους.
Η περίοδος Γκάρεθ Σαουθγκέιτ διήρκεσε περισσότερο από όσο είχαν ελπίσει οι εργοδότες του. Το περασμένο καλοκαίρι, όταν οι τελευταίοι κοίταξαν τριγύρω να δουν τι υπάρχει διαθέσιμο, διαπίστωσαν ότι, καλώς ή κακώς, στον «αφρό» βρίσκονται αλλοδαποί τεχνικοί. Ανεπίσημα η Ομοσπονδία έκανε αρχική κρούση στους λαοφιλείς Πεπ Γουαρδιόλα και Γιούργκεν Κλοπ, όμως εισέπραξε αρνήσεις.
Η επίσημη έρευνα λοιπόν ξεκίνησε από τους Αγγλους προπονητές, για να ικανοποιηθεί η συντηρητική πλευρά της F.A. και του κοινού. Ομως τα αποτελέσματα ήταν φτωχά. Ο Γκρέιαμ Πότερ δεν ενθουσίασε στην Τσέλσι, ο Εντι Χάου έχει περιορισμένη πείρα σε υψηλό επίπεδο, ενώ ο υπηρεσιακός τεχνικός Λι Κάρσλεϊ όχι μόνο δεν ενθουσίασε τεχνικά -οι επιλογές του για το ματς με την Ελλάδα προκάλεσαν έντονο εκνευρισμό στην κερκίδα-, αλλά τα «θαλάσσωσε» και στις υποχρεώσεις του με τα media. Συν ότι δεν είναι Αγγλος αλλά Ιρλανδός και ήδη δεν έκανε γκελ στους οπαδούς επειδή δεν τραγούδησε το «God Save the King»…
Οπότε αναζητήθηκε κάποιος που να έχει επιτυχίες -ει δυνατόν στο Νησί-, εμπειρία και φιλοδοξία, να έχει μανατζάρει μεγάλες προσωπικότητες και παράλληλα να ελίσσεται με ευφράδεια σε μια συνέντευξη Τύπου απέναντι στα ενίοτε αδυσώπητα αγγλικά μέσα ενημέρωσης. Το όνομα του Τόμας Τούχελ προέκυψε αβίαστα, καθώς «τσέκαρε» όλα τα παραπάνω κουτάκια. Κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με την Τσέλσι και έχουν περάσει από τα χέρια του οι Χάρι Κέιν, Κιλιάν Μπαπέ και Νεϊμάρ μεταξύ άλλων. Επιπλέον, από τον περασμένο Μάιο, όταν και χώρισαν οι δρόμοι του με την Μπάγερν Μονάχου, ήταν ελεύθερος.
Οι δύο πλευρές έδωσαν τα χέρια για συμβόλαιο 18 μηνών, που ξεκινάει από την Πρωτοχρονιά του 2025 και ολοκληρώνεται με τη λήξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026. Ο Λι Κάρσλεϊ θα παραμείνει στον πάγκο για τον αγώνα της Αγγλίας κατά της Ελλάδας στο ΟΑΚΑ στις 14 Νοεμβρίου και λίγες ημέρες αργότερα στο «Ουέμπλεϊ» με αντίπαλο την Ιρλανδία. Αν η Αγγλία τερματίσει στη 2η θέση, τότε το ντεμπούτο του Τόμας Τούχελ θα γίνει τον Μάρτιο στα πλέι οφ ανόδου του Nations League, απέναντι σε μία από τις 3ες της Λίγκας Α. Αντίθετα, αν τερματίσει πρώτη, τότε ο Γερμανός τεχνικός θα συστηθεί στο κοινό ως ο 22ος ομοσπονδιακός της Αγγλίας (16ος αν δεν συνυπολογιστούν οι υπηρεσιακοί) σε φιλικές αναμετρήσεις.
Ο ίδιος δήλωσε περήφανος για τον «γάμο» αυτό, κάνοντας λόγο για «ύψιστη τιμή. Νιώθω προσωπικό δέσιμο με το ποδόσφαιρο της Αγγλίας. Η ευκαιρία αυτή είναι τεράστιο προνόμιο για μένα». Ομως δεν παύει να είναι μια απόφαση ιστορικής σημασίας από την αγγλική F.A. λόγω της εθνικότητάς του. «Είμαστε ευτυχείς που προσλάβαμε τον Τόμας Τούχελ, έναν από τους καλύτερους προπονητές στον κόσμο, και τον Αντονι Μπάρι, έναν από τους καλύτερους Αγγλους τεχνικούς», δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής της F.A., Μαρκ Μπούλιγχαμ. Η αναφορά στον Μπάρι, βοηθό του Τούχελ και στην Τσέλσι και στην Μπάγερν, έγινε εσκεμμένα, προκειμένου να καταστεί πιο εύπεπτη για τους σοβινιστές η είδηση της πρόσληψης του Γερμανού.
Πριν από μερικά χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητο να βρίσκεται ένας Γερμανός στο αθλητικό πόστο με τη μεγαλύτερη συναισθηματική σημασία για το αγγλικό έθνος, το οποίο επιπλέον θεωρεί τη «Νατσιοναλμάνσαφτ» ως την πλέον άσπονδη αντίπαλο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο – σε βάρος της μάλιστα κατέκτησε η Αγγλία το μοναδικό της τρόπαιο, το Μουντιάλ του 1966. Είναι δεδομένο ότι θα δοκιμαστούν αρκετές προκαταλήψεις, βαθιά ριζωμένες στη βρετανική κουλτούρα ύστερα από δύο παγκόσμιους πολέμους. Παράδειγμα; Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια των Αγγλων οπαδών στις εξέδρες όταν παίζει η Εθνική είναι το «Ten German Bombers», περιπαικτικό για τα γερμανικά βομβαρδιστικά που κατέρριπτε η RAF στον Β’ Παγκόσμιο.
Λίγο πριν ανακοινωθεί η πρόσληψη του Τούχελ, η Daily Mail ήδη είχε βάλει… πένθος στο πρωτοσέλιδό της: «Μια μαύρη ημέρα για την Αγγλία. Τα “τρία λιοντάρια” ποντάρουν σε έναν Γερμανό, που έχει μόλις 18 μήνες μπροστά του για να τα καταφέρει».
Θα τα καταφέρει άραγε; Και εδώ διίστανται οι απόψεις για έναν τεχνικό με επιτυχίες και καλά αποτελέσματα, που όμως είναι δύσκολος χαρακτήρας, συγκρουσιακός και στην καλύτερη παρομοιάζεται με… γυαλόχαρτο. Ο ίδιος, αφού ζήτησε… συγγνώμη επειδή έχει γερμανικό διαβατήριο, δήλωσε: «Είμαι παθιασμένος με τη χώρα αυτή και με την Πρέμιερ Λιγκ. Καταλαβαίνω όσους προτιμούσαν Αγγλο τεχνικό για την Εθνική τους, αλλά ελπίζω να τους πείσω ότι δικαιούμαστε την ευκαιρία αυτή». Μάλιστα έθεσε τον πήχη ψηλά, στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026: «Γι’ αυτό είμαστε εδώ, με αυτό τον γνώμονα θα πορευτούμε τους επόμενους 18 μήνες. Ας αφήσουμε την κριτική για τότε. Αν αποτύχουμε, δεν θα συνεχίσουμε». Τόσο απλά…
