Θα τεθεί σε δημόσια προεκλογική συζήτηση η εμμονή του Βερολίνου στον κόφτη χρέους που απαγορεύει παρεμβατικές πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης, με στόχο την αναθέρμανση της οικονομίας μέσω της αύξησης της ζήτησης;
Θα σταματήσει η πρωτοφανής υποταγή στο «Μαύρο Μηδέν» (Schwarze Null), δηλαδή ο σταδιακός μηδενισμός των ελλειμμάτων που είναι συνώνυμος με τη μόνιμη λιτότητα;
Το μόνο βέβαιο, αυτή τη στιγμή, είναι πως οι παραπάνω αλλαγές είναι μονόδρομος, αν δεν επιθυμεί η Γερμανία να εγκλωβισθεί σε μια ύφεση μακράς διαρκείας.
Ο κόφτης χρέους είναι η κληρονομιά του Σόιμπλε, που πέτυχε την ένταξή του στο Σύνταγμα, έτσι ώστε η τροποποίησή του να χρειάζεται πλειοψηφία των δύο τρίτων στην Μπούντεσταγκ.
Δεν πρόκειται για μια αμυντική αναδίπλωση στη σκιά της ανασφάλειας που παγιώθηκε μετά την κρίση της Ευρωζώνης.
Πρόκειται για μια παλιά γερμανική προσέγγιση της πραγματικότητας, που θέλει προκαταβολικά να θέσει υπό έλεγχο την ιστορική εξέλιξη.
Στη δεκαετία του ’50, όταν άρχισαν να πληθαίνουν οι χώρες που αναγνώριζαν την Ανατολική Γερμανία, ο Χαλστάιν, υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Αντενάουερ, συνέταξε νόμο που υποχρέωνε τη Δυτική Γερμανία να διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνώριζε την Ανατολική Γερμανία.
Τα παραπάνω ίσχυσαν μέχρι την εκλογή του Μπραντ ως καγκελάριου, το 1969.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν Γαλλία και Ρωσία υπόγραψαν στρατιωτική συμφωνία, στο Βερολίνο κυριάρχησε ο πανικός για την εμπλοκή σε έναν διμέτωπο πόλεμο.
Η κυβέρνηση τότε ζήτησε από το Γενικό Επιτελείο ένα σχέδιο, που θα προφυλάξει τη χώρα από έναν διμέτωπο πόλεμο.
Το σχέδιο που συνέταξε ο στρατηγός Φον Σλίφεν προέβλεπε πρώτα επίθεση στη Γαλλία και, στη συνέχεια, στη Ρωσία. Το σχέδιο Σλίφεν προέβλεπε ότι η επίθεση κατά της Γαλλίας θα γινόταν μέσω Βελγίου, την ουδετερότητα του οποίου είχε εγγυηθεί η Βρετανία.
Ετσι το σχέδιο που στόχευε να προφυλάξει τη Γερμανία από έναν διμέτωπο πόλεμο, την οδηγούσε τελικά σε τριμέτωπο!
Μια προσέγγιση που, αν ανατρέξουμε πίσω στον χρόνο, στις αρχές του 19ου αιώνα, θα μπορούσε να παραπέμπει στον διάλογο του φιλοσόφου Φίχτε με τους μαθητές του:
– Δάσκαλε, τα γεγονότα σάς διαψεύδουν.
– Τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα.
Με άλλα λόγια, ο εγκλωβισμός σε άκαμπτα δόγματα φαίνεται να αποτελεί παράδοση για την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας.
Σήμερα, η απελευθέρωση από την παραπάνω προσέγγιση αποτελεί υπαρξιακής βαρύτητας προαπαιτούμενο για την περαιτέρω πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
