Οι Αμερικανοί ψήφισαν, και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές όλοι περιμένουμε την ετυμηγορία της κάλπης. Τι «ψηφίζει» όμως ο… υπόλοιπος πλανήτης ή, σωστότερα, οι άλλες μεγάλες δυνάμεις – και ιδιαίτερα οι σημαντικότεροι αντίπαλοι και σύμμαχοι των ΗΠΑ;
Η Ρωσία, λοιπόν, αν και επισήμως δεν έχει υποστηρίξει κάποιον από τους δύο μονομάχους, όχι απλώς θέλει, αλλά κυριολεκτικά ποντάρει σε νίκη Τραμπ. Οχι γιατί τον εμπιστεύεται περισσότερο, αλλά γιατί εκτιμά ότι ο Τραμπ και το επιτελείο του όντως σκοπεύουν να «τραβήξουν την πρίζα» στο απόλυτα εξαρτημένο από τις ΗΠΑ ουκρανικό καθεστώς και να το υποχρεώσουν να αποδεχτεί τα πολεμικά τετελεσμένα στη «Νοβαροσίγια». Για την ακρίβεια, ο Τραμπ έχει υποσχεθεί πως θα τερματίσει τον πόλεμο προτού καν αναλάβει την προεδρία, δηλαδή μέσα στο 2024! Αλλά βέβαια όλα αυτά είναι θεωρητικά: οι Ρώσοι δεν είναι καθόλου σίγουροι πως ο Τραμπ θα κάνει πράξη τις υποσχέσεις του και θα συνεχίσουν να προελαύνουν μέχρι νεωτέρας. Στην αυτοκρατορική Μεγάλη Σκακιέρα δεν υπάρχουν φιλίες, μόνο συμφέροντα και αναλώσιμα κράτη-πιόνια.
Εξίσου δύσπιστο είναι πλέον και το Πεκίνο, η ηγεσία του οποίου μοιάζει να θεωρεί πλέον αναπόφευκτη τη σύγκρουση με την Αμερική στο κοντινό μέλλον, τόσο για το στάτους της Ταϊβάν (η αφορμή) όσο και για την παγκόσμια οικονομική πρωτοκαθεδρία (η αιτία). Η ειρωνεία λοιπόν είναι πως, παρά τις άθλιες σχέσεις με την κυβέρνηση Μπάιντεν, η Κίνα προτιμά οριακά την Κάμαλα από τον Τραμπ, γιατί ξέρει ότι ο τελευταίος σκοπεύει να ξεκινήσει αμέσως νέο εμπορικό πόλεμο με εξοντωτικές ταρίφες κατά των κινεζικών προϊόντων.
Είναι άλλωστε σαφές ότι ο πραγματικός λόγος που ο Τραμπ -ή σωστότερα τα οικονομικά συμφέροντα που διαμορφώνουν την «εξωτερική» ατζέντα του μεγιστάνα- θέλει να «τα βρει» με τη Ρωσία είναι για να εμποδίσει την περαιτέρω σύσφιγξη της συμμαχίας Ρωσίας και Κίνας και τη ραγδαία επέκταση της επιρροής του πανίσχυρου αυτού ευρασιατικού άξονα στον αναπτυσσόμενο κόσμο, αλλά και την έμπρακτη αμφισβήτηση του δολαρίου, την οποία άθελά του πολλαπλασίασε ο άφρων «ψυχροπολεμιστής» Μπάιντεν.
Παρεμπιπτόντως, ανάλογο οικονομικό πόλεμο με πολύ υψηλές ταρίφες σκοπεύει να εξαπολύσει ο Τραμπ και σε βάρος τής κατά τα άλλα «σύμμαχης» Ευρώπης, που έτσι κι αλλιώς είναι ο μεγάλος χαμένος του ουκρανικού πολέμου. Η ειρωνεία, βέβαια, είναι πως οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ψηφίζουν μονοκούκι Χάρις, όπως έκαναν και με τον Μπάιντεν – αποσιωπώντας βολικά το γεγονός ότι η πολεμοχαρής κυβέρνηση του «Genocide Joe» υπήρξε απείρως καταστροφικότερη για την Ευρώπη από εκείνη του Τραμπ, «χαντακώνοντας» για δεκαετίες τις ευρωπαϊκές οικονομίες.
Οσο για τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Μέση Ανατολή, εκεί οι όροι αντιστρέφονται και ο δήθεν «ειρηνοποιός» Τραμπ φοράει το κράνος του και μοιάζει έτοιμος όχι απλά να στηρίξει μέχρις εσχάτων το Ισραήλ στη γενοκτονία, αλλά ακόμη και να εμπλακεί σε πόλεμο εναντίον του Ιράν. Από την άλλη, όμως, ποιος πραγματικά πιστεύει τις υποσχέσεις της Κάμαλα ότι αν εκλεγεί θα πιέσει τον Νετανιάχου να σταματήσει τη θηριωδία; Κοινώς… πάρ’ τον έναν και χτύπα την άλλη!
