Αντιγράφω από ρεπορτάζ στη χθεσινή «Συντακτών»: «Μια βραδιά που ήταν και δεν ήταν μνημόσυνο. Δεν υπήρξε στιγμή που να μη μνημονεύεται δημοσίως αλλά και μέσα μας το έγκλημα των Τεμπών και τα 57 του θύματα. Αλλά αν το μνημόσυνο εμπεριέχει την έννοια του τετελεσμένου, εδώ το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό…», Ναταλί Χατζηαντωνίου, «Οταν το αίτημα για δικαιοσύνη γίνεται τραγούδι, σύνθημα και υπόσχεση».
«Ακάθεκτη και με το απόλυτο των νικών ύστερα από τέσσερα ματς συνεχίζει η Ελλάδα την προέλασή της στον όμιλο League B του Nations League […] γνωρίζοντας την αποθέωση από 30+ χιλιάδες θεατές», Κώστας Μανωλιουδάκης, «Ελλαδάρα, ομαδάρα!».
Κατάμεστο το Παναθηναϊκό Στάδιο (μου τη δίνει ο φτιαχτός χαρακτηρισμός, άγνωστης πατρότητας εξ όσων γνωρίζω «Καλλιμάρμαρο») την Παρασκευή στη συναυλία για το εθνικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ξέχειλο το «Γ. Καραϊσκάκης» την Κυριακή στο ευτύχημα του 2-0 της Εθνικής επί της Ιρλανδίας. Βελόνα δεν έπεφτε, sold out! Το δίδυμο, να το πω: της αισιοδοξίας; της ελπίδας; αχτίδες από φως στο σκοτάδι; Βαριές κουβέντες. Σίγουρα πάντως η αναμονή, η προσδοκία στη διαπίστωση ότι: «εδώ, κάτι καλό πάει να γίνει ή γίνεται…», «εδώ δεν φοβόμαστε ούτε ντρεπόμαστε να δείξουμε ή να καθρεφτίσουμε τα πρόσωπά μας». Υπάρχει και η άλλη μεριά. Ούτε όλα ίδια είναι, μαύρα κι άραχλα. Ούτε όλα βούρκος. Υπάρχουν και ξέφωτα.
Κάπου υπάρχει δίψα, απαίτηση, για δικαιοσύνη, όπου η μνήμη είναι φρουρός και θεράπων αξιών, πολέμια της παρακμής και της μιζέριας. Κάπου υπάρχει λαχτάρα, καημός για το ευ αγωνίζεσθαι έξω από τα στημένα, τους παραγοντισμούς, τη βία στα γήπεδα, για ένα θέαμα που θα σε έλκει και θα το απολαμβάνεις, όχι με απαραίτητη προϋπόθεση τη νίκη. Νικάει κανείς και χάνοντας· ίσως αυτές είναι οι πιο πολύτιμες νίκες. Ε, ναι, γιατί όχι: Ελλαδάρα, ομαδάρα! Αμήν και πότε. Στο Παναθηναϊκό Στάδιο και στο «Γ. Καραϊσκάκης», να που μπορέσαμε…
