Για όλες τις εποχές που η κοινωνία και η οικονομία βρίσκονται σε κρίση υπάρχει μια φράση-συμπέρασμα που περιγράφει την πραγματικότητα με ακρίβεια: Σε τέτοιες συνθήκες οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα, χθες, στην εκδήλωση του Ινστιτούτου Τσίπρα, κατά την παρουσίαση του ελληνικού οικονομικού -και κατ’ επέκταση κοινωνικού- ζητήματος μέσα από μελέτη του ΚΕΠΕ και έρευνα της Metron Analysis.
Χαρακτηριστικά στοιχεία των ερευνών που δείχνουν το πρόβλημα, την έκταση και την έντασή του είναι, μεταξύ άλλων, τα εξής: 3 στους 4 πολίτες θεωρούν ότι η χώρα πηγαίνει στη λάθος κατεύθυνση. Το 40% των πολιτών δηλώνουν ότι δεν βγάζουν τον μήνα. Τα χρήματα τελειώνουν νωρίτερα. Στα σχετικά ρεπορτάζ της εφημερίδας μας υπάρχουν αναλυτικότερες πληροφορίες για όλα αυτά.
Εντούτοις το πρόβλημα τίθεται διαφορετικά καθώς το ζητούμενο δεν βρίσκεται στην περιγραφή του, αλλά στη λύση του. Υπάρχει λύση; Η χθεσινή εκδήλωση του Ινστιτούτου Τσίπρα την περιέγραψε. Αν κρίνουμε από την τοποθέτηση της κ. Λ. Κατσέλη, η πρόταση διεξόδου πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί. Η ίδια μίλησε για την ανάγκη εκπόνησης τεσσάρων επιχειρησιακών προγραμμάτων που, λογικά, θα συγκροτήσουν τους βασικούς άξονες ενός ουσιαστικού αναγεννητικού κυβερνητικού προγράμματος το οποίο θα βγάλει τη χώρα από το σημερινό τέλμα και θα της δώσει νέα παραγωγική ταυτότητα, ικανή να την κάνει να συγκλίνει οικονομικά με την προηγμένη Ευρώπη.
Κατά συνέπεια στην αντιπολίτευση -πέρα από καλές και αξιοποιήσιμες ιδέες- υπάρχει και πολιτικό και προγραμματικό κενό. Στο κενό αυτό φαίνεται πως στόχευσε ο Αλέξης Τσίπρας όταν είπε πως «η σημερινή ανισορροπία του πολιτικού συστήματος, αν δεν αποκατασταθεί από τα αριστερά, ο κίνδυνος είναι να αποκατασταθεί ακόμη δεξιότερα».
Είπε και κάτι άλλο ο κ. Τσίπρας. Προσπερνώντας μια παλιότερη τοποθέτησή του, που ζητούσε από τις προοδευτικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν την αφαίρεση και τη διαίρεση, μαθαίνοντας πρόσθεση και πολλαπλασιασμό, χθες ζήτησε να προσπεράσουν και την πρόσθεση.
Να πάνε δηλαδή στον πολλαπλασιασμό, επιταχύνοντας τις συνθέσεις που χρειάζονται για την προοδευτική αλλαγή. Αλλά πώς θα γίνει αυτό και ποιες δυνάμεις αφορά; Στο ερώτημα αυτό απάντησε ζητώντας την κινητοποίηση των δυνάμεων της κοινωνίας που, αν υπάρξει, «θα αποκτήσει την πολιτική εκπροσώπηση που της αξίζει».
Αμήχανη μεν απάντηση, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς δεν υπάρχει άλλη.
