Λίγες και… καλές ήταν οι πρώτες παρεμβάσεις του Ρουί Βιτόρια στο σχέδιο που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός στο Πανθεσσαλικό, εκεί όπου ο Πορτογάλος προπονητής έκανε νικηφόρο ντεμπούτο απέναντι στον Βόλο. Η πρώτη και σημαντικότερη αφορά τη φιλοσοφία του. Το «τριφύλλι» επέστρεψε στο «Positional Play», στο ποδοσφαιρικό μοντέλο δηλαδή που είχε επί των ημερών του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και είδαμε για τελευταία φορά με τον Χρήστο Κόντη στον πάγκο, στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας κόντρα στον Αρη, στο ίδιο γήπεδο όπου έγινε και η προχθεσινή αναμέτρηση.
Μετά τις παρενθέσεις του Φατίχ Τερίμ και του Ντιέγκο Αλόνσο, οι οποίοι απέτυχαν να εφαρμόσουν με επιτυχία τη φιλοσοφία άμεσου ποδοσφαίρου («direct style») και κούνησαν μαντίλι. Μαζί με την αποχώρηση του Αλόνσο, μας άφησε… χρόνους και αυτό το στιλ, χωρίς να σημαίνει ότι ευθύνεται το… στιλ κι όχι ο τρόπος που εφαρμόστηκε από τον Ουρουγουανό. Εξάλλου, όλοι οι τρόποι παιχνιδιού έχουν θετικά και αρνητικά, πλην όμως η ουσία είναι ότι ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στο μονοπάτι της οργάνωσης, της υπομονής, των σωστών αποστάσεων και του ελέγχου του ρυθμού, έχοντας την μπάλα όσο περισσότερο γίνεται στα πόδια.
Κι αυτή θα είναι από δω και πέρα η ποδοσφαιρική βάση των «πράσινων» με τον Ρουί Βιτόρια στην τεχνική ηγεσία, προσθέτοντας προφανώς τις δικές του ξεχωριστές πινελιές, όπως κάθε προπονητής ανεξαρτήτως φιλοσοφίας, προϊόντος του χρόνου. Κι αν η πρώτη αλλαγή που επέφερε ο Πορτογάλος προπονητής ήταν δομική, στη φιλοσοφία της ομάδας, η δεύτερη ήταν τακτικής φύσεως. Η μοναδική αλλαγή προσώπου στην ενδεκάδα του Παναθηναϊκού ήταν ο Ουναΐ αντί του Τσέριν, σε σχηματισμό 4-3-3.
Μόνο ένα πρόσωπο μεν, σε κομβικό ρόλο δε. Στον πιο νευραλγικό χώρο του γηπέδου, τον άξονα της μεσαίας γραμμής. Οταν μελέτησε τα ματς των «πράσινων» επί Αλόνσο, ο Βιτόρια διέκρινε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα αφορούσε τη μεταφορά της μπάλας από την άμυνα προς τη μεσαία γραμμή. Τις δυσκολίες στο «χτίσιμο» του παιχνιδιού, που είχε άμεση συνάρτηση με τη μη αξιοποίηση των ποιοτικών μεσοεπιθετικών που διαθέτει το «τριφύλλι». Εδωσε στον Ουναΐ το πρόσταγμα για το «κουβάλημα» της μπάλας κι ο Μαροκινός ερχόταν σε χαμηλά μέτρα για να την πάρει, φτάνοντας πολύ κοντά στους δύο στόπερ. Ηταν ο χαφ που υποδεχόταν την πρώτη μπάλα από αυτούς και το σκαλοπάτι για τη μεταφορά της στο μεσαίο και επιθετικό τρίτο και κατ’ επέκταση τους Τετέ, Τζούρισιτς, Μπακασέτα και Ιωαννίδη. Ο Βιτόρια σκέφτηκε, υλοποίησε και πέτυχε διάνα, με τον Μαροκινό να μη βγάζει μάτια αλλά να κάνει περίφημα αυτό που ήθελε ο νέος προπονητής του κι είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός στο διάστημα που υπήρχε αριθμητική ισορροπία.
