Τυφώνας ήταν και πέρασε

Δεν πέρασε βέβαια ανώδυνα. Ζωές χάθηκαν· μετρημένες στα δάχτυλα δύο χεριών, αλλά ζωές! Σπίτια, χιλιάδες σπίτια, διαλύθηκαν. Πολλές άλλες, μη καταγραμμένες ακόμα, υλικές ζημιές σημειώθηκαν. Εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν, ποτάμια αυτοκινήτων οι δρόμοι, προς ασφαλείς περιοχές… Αλλά οι «κασσανδρικές»… προφητείες, μαζί και οι «προφήτες» τους, που βλέπουν παντού –και όπου δεν βλέπουν… οραματίζονται– συντέλειες κόσμου, λες κι ένα αόρατο, τεράστιο χέρι, απλωμένο πάνω από την ανθρωπότητα, απειλεί με αβάσταχτες τιμωρίες ανθρώπους που προτού γεννηθούν, αμάρτησαν…

Ε, ευτυχώς, τέτοιες δικαιωμένες «Κασσάνδρες» δεν είχαμε με τον Τυφώνα Μίλτον, που (Αμερική είναι αυτή, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι… Ακτή του Ελεφαντοστού…) επί μέρες είχε στο πόδι την ανθρωπότητα. Κύματα, που θα έπνιγαν πόλεις και χωριά, στάθηκαν στο ύψος τους. Εντάσεις/ταχύτητες έπεσαν από την πέμπτη, ανώτερη, κλίμακα, σε υφέσεις. Δεν ήταν «τυφώνας εκατονταετίας» όπως επιμόνως προανήγγελλαν… επαΐοντες. Διαψεύστηκε παταγωδώς ο ηλίθιος αξιωματούχος της ξεφτίλας (κάτι κουρελαρίες που κυβερνάνε τον κόσμο!), που προκειμένου να πείσει τον κόσμο να απομακρυνθεί από τα σπίτια του (ποιος ξέρει πόσα πτώματα… καλλιεργούσε στο μυαλό του!), συνιστούσε σε όσους ήθελαν να μείνουν στα σπίτια τους, να γράψουν τα στοιχεία τους στο χέρι με ανεξίτηλο μαρκαδόρο, ώστε μετά να αναγνωριστούν μεταξύ των (αμέτρητων!) πτωμάτων…

Αυτός ο Τυφώνας (για να περάσουμε στα κεφαλαία της μυθολογίας μας…) ούτε το μπόι του ξεπερνούσε τις βουνοκορφές και τα εκατό δρακόντεια κεφάλια του άγγιζαν τ’ αστέρια, ούτε είχε το σώμα ανθρώπινο μέχρι τη μέση κι απ’ τη μέση και κάτω κουλουριασμένα φίδια, ούτε τα μάτια του πετούσαν φωτιές και τα στόματά του βγάζανε κραυγές και ουρλιαχτά. Οσο για το όνομα του (από καταλόγους του Εθνικού Κέντρου Τυφώνων των ΗΠΑ· συνήθως γυναικών, εδώ… κατ’ εξαίρεση…) Μίλτον. Μόνος Μίλτον που γνωρίζω είναι ο μεγάλος Αγγλος ποιητής του «Απολεσθέντος Παραδείσου» Τζον Μίλτον, αντιβασιλικός, πουριτανός δημοκράτης, στενός συνεργάτης του Κρόμγουελ…