Καθημερινοί μύθοι

Οι μύθοι είναι αυτές οι λεπτές νιφάδες μυστηρίου που εκπνέονται μέσα από τα βάθη των πιο φωτεινών αλλά και πιο σκοτεινών σκέψεων, εκείνων των εκλάμψεων του νου, όπου η καρδιά λιώνει και η ράχη του ανθρώπου τρέμει. Μια «ιερή» θα λέγαμε καταληψία είναι η αφορμή των μύθων, μια μορφή ενεργοποίησης του ατομικού αλλά και του συλλογικού ασυνειδήτου.

Με βάση αυτή τη διάσταση και αναμειγνύοντας τα υφάδια του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος, εκκινεί ο Αντώνης Σκιαθάς το τρίτο μέρος της τριλογίας του με τίτλο Αφανείς μύθοι, εκδ. ΑΩ (Καλύβια Αττικής 2024) –έχουν προηγηθεί οι συλλογές Κατασκοπεία του Χρόνου (εκδ. ΑΩ, 2021) και Αρχιτεκτονική της σιωπής (εκδ. ΑΩ, 2022). Σε αυτό το κείμενο δεν υπάρχει νόημα να αναδειχθεί το όλο πλαίσιο της τριλογίας, αλλά θα αναφερθούμε αυτόνομα στους Αφανείς μύθους, που παρουσιάζουν το ειδικό ενδιαφέρον που καταγράφηκε στην αρχή του κειμένου.

Ηδη από την ενότητα «Μυθολογίες» και το πρώτο ποίημα «Διπλός Ανθρωπος» καταδεικνύεται η βασική θεώρηση πίσω από τη συλλογή. Η «αιώνια επανάληψη» δηλαδή των πολλαπλών προσώπων του ανθρώπου που διαχέεται στον κόσμο άλλοτε ως μετανάστης (βλ. και το ποίημα «Θρύλοι Μεταναστών») και ως αθίγγανος, ως πρόσωπο δηλαδή που βρίσκεται στα όρια της παρούσας πραγματικότητας, και ταυτόχρονα σαν χελιδόνι, σαν σύννεφο και τέλος σαν «θεός» που θυσιάζεται στην αυτοπυρπόληση των ανθρώπινων παθών, πιο ανθρώπινος από ποτέ. Ο άνθρωπος ως τραγικό συμβάν που αποδέχεται εν τέλει το σώμα του, σαν «πεταλούδα στη φωτιά των αιώνων» (βλ. ποίημα «Η πεταλούδα»).

Η συνομιλία με τις σκιές των ανθρώπων που δεν βίωσαν πάντα τη χαρά και τη ζέση της εγγύτητας αλλά αντιθέτως την απομόνωση και τη δυστυχία, πάνω σε αυτή τη λογική που αναλύσαμε, ξεκλειδώνεται καλύτερα. Δεν είναι τυχαίες, λοιπόν, οι συνομιλίες με τη Σαπφώ, την Εμιλι Ντίκινσον, τον Μαγιακόφσκι και άλλους πολλούς, νεκρούς και ζωντανούς, αλλά πάντα αδικημένους. Μορφές και αυτές των ορίων, βιώνοντας το περιθώριο ως μόνιμη κατάσταση και προσπαθώντας ως απλοί επισκέπτες της ζωής να εκθέσουν τη μοίρα τους «στου χρόνου τη μικρότητα» (βλ. ποίημα «Οι Επισκέπτες»).

Μια ποιητική συλλογή που προσπαθεί να βιώσει και να εξιστορήσει τον πόνο όσων δεν ακούγονται ή δεν βρήκαν ποτέ τον χώρο, καθώς ζούσαν, να βιώσουν τη δικαίωση από τον κόσμο αυτόν, τον πάντα διαφορετικό αλλά και τον παντοτινά ίδιο. Μια μύηση στην τραγική υφή της ανθρώπινης πορείας, των μικρών καθημερινών ανθρώπινων μύθων, στον χωροχρόνο μέσω της ίασης του ποιητικού λόγου, που τόσο σφιχταγκαλιάζει τρυφερά τη μοναξιά και τη σιωπή.

*Υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ

♦ Τη σελίδα αυτήν δεν τη φτιάχνουν επαγγελματίες κριτικοί βιβλίου. Γράφεται από αναγνώστες που απευθύνονται σε αναγνώστες για να τους μιλήσουν για κάποιο βιβλίο που τους συνεπήρε. Αν θέλετε να μοιραστείτε όσα νιώσατε διαβάζοντας ένα βιβλίο, στείλτε το κείμενό σας (το πολύ 700 λέξεις) στο [email protected]