Από την απόσταση της τύχης που μας έφερε πολίτες σε αυτό το ανοχύρωτο κράτος, το σημερινό σημείωμα θα ήταν για τις τοξικές βρομούσες ή ψευδοκαρυδιές, που καταλαμβάνουν ανεμπόδιστα τη γη στα καμένα, με τους αφελείς να χαίρονται το πράσινο στο μαύρο, τους ειδικούς να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το -επικηρυγμένο στις ΗΠΑ- φυτό και τους υπεύθυνους να μην έχουν πάρει χαμπάρι για την αδηφάγα φυτική εκδοχή της πολιτικής τους.
Θα μπορούσε να είναι ακόμη για την κλιματική κρίση που δοκιμάζει τις αντοχές των ειδών, όπως στη Νορβηγία, όπου φέτος παρέμειναν κλειστοί οι παραποτάμιοι τόποι αλίευσης άγριου σολομού καθώς φαίνεται να κατέρρευσε ο πληθυσμός τους, έλλειψη που ήδη απειλεί την επιβίωση της καφέ αρκούδας, καθώς πένεται. Εκτός από την καφέ αρκούδα, πεινάνε και οι άνθρωποι: στη Ναμίμπια η κυβέρνηση σφαγιάζει 700 άγρια ζώα -ελέφαντες, ιπποπόταμους, ιμπάλα, ζέβρες, γκνου, ώστε να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση που απειλεί τρία εκατομμύρια πληθυσμού, λόγω της χειρότερης ξηρασίας που έπληξε τη χώρα τα τελευταία 100 χρόνια.
Γι’ αυτούς που σκοτώνουν ζωντανά εν είδει αθλοπαιδιάς, ούτε κουβέντα. Δεν είναι οι φονιάδες επειδή έτσι τους αρέσει και όποια δικαιολογία κι αν προσδώσουν στο αποτρόπαιο, το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε και πόσο έχουμε συνηθίσει στις ωμότητες. Στον «Ηχο της χαμένης αθωότητας» – Εcho of Lost Innocence, ο Μπαχίρ Μοχάμαντ συνθέτει, στην πρωτεύουσα του Κατάρ, την Ντόχα, ένα μνημείο για τα παιδιά που έχουν σκοτωθεί στη Γάζα: αποτελείται από 15.000 πήλινα καφέ αρκουδάκια για ισάριθμες απώλειες παιδιών και πένθος καταληστευμένου μέλλοντος και ρημαγμένου παρόντος. «Δεν είμαι απλώς ένας αριθμός. Είμαι άνθρωπος. Με ταυτότητα. Με πατρίδα. Είμαι η Παλαιστίνη» γράφουν τα μικροσκοπικά μαύρα μπλουζάκια τους.
