Ζούμε σε ασύμπτωτους κόσμους. Ισως, μάλλον, όλα δείχνουν αυτό πάντως. Αλλού είναι εκείνος που περιμένει με αγωνία να έρθει η σειρά του να εξεταστεί στο νοσοκομείο που εφημερεύει κι αλλού εκείνος που απλώς κλείνει ραντεβού στο ιδιωτικό ιατρείο. Αλλού εκείνος που περιμένει την αύξηση του κατώτατου μισθού κι αλλού εκείνος που περιμένει τα ενοίκια από τα τρία-τέσσερα διαμερίσματα που κληρονόμησε. Αλλού εκείνος που δεν έχει να πληρώσει για το μεταπτυχιακό κι αλλού εκείνος που ετοιμάζεται να σπουδάσει με δίδακτρα στο νέο ιδιωτικό πανεπιστήμιο.
Κοινοτοπίες αριστερίζουσες, θα πει κάποιος, και μπορεί να έχει δίκιο. Πάντα ταξικός δεν ήταν ο κόσμος μας; Τώρα βρήκαμε τα ρήγματα και τις ανισότητες; Σωστό, αλλά εδώ αρχίζει και μοιάζει σαν να μην υπάρχει καμία συγκολλητική ουσία, καμία γραμμή σύνδεσης. Και δεν εννοούμε τη σύνδεση μεταξύ εκείνων που ζουν στα ημιυπόγεια της Αθήνας και εργάζονται σκληρά για να βγει η μέρα και εκείνους που κινούνται με ελικόπτερα πάνω από την πόλη σαν ήρωες του Succession που εργάζονταν για τη νομή της εξουσίας στον ανείπωτο πλούτο.
Εδώ οι ρήξεις είναι παντού, διάχυτες μέσα στην πάλαι ποτέ κανονικότητα της όποιας μεσαίας τάξης μπορούσες να περιγράψεις. Είναι άλλο εκείνος που δεν έχει να πληρώσει το στεγαστικό του δάνειο αυτόν τον μήνα κι άλλο εκείνος που κόβει από παντού για να μπορεί να πληρώσει το πιάνο ή το τάε κβον ντο του παιδιού. Μεσαία τάξη και οι δυο.
Και τελικά ίσως να μην είναι καν θέμα πια οι ανισότητες και οι ταξικές διαιρέσεις και η αιώνια λιτότητα και η φτωχοποίηση και ο σκληρός βιοπορισμός. Μπορεί να είναι ότι όλα αυτά έρχονται και πέφτουν πάνω στα κεφάλια μας και μας βρίσκουν μονάχους. Η Ελλάδα σήμερα είναι μια κοινωνία εξατομικευμένων ατομιστών και μοναχικών ανθρώπων. Ο,τι μπορεί ο καθένας μας κάνουμε.
