Εχθρικοί κατά κανόνα στον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικοί αναλυτές προεξοφλούν νέα διάσπαση του κόμματός μας στην πορεία προς το καταστατικό συνέδριο του Οκτωβρίου. Χαρά μεγάλη στον χώρο της Δεξιάς και Ακροδεξιάς.
Αμφιβάλλω, όμως, αν κάποια στελέχη θα αποτολμήσουν νέο πλήγμα στο κόμμα που πρώτη φορά έφερε στο τιμόνι της χώρας την Αριστερά της Ελλάδας, μετά την τύχη που επιφύλαξε ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ, γενικότερα ο ελληνικός λαός, στην ομάδα που αποκαλείται Νέα Αριστερά. Αναρωτιέμαι, με ποιο πολιτικό επίδικο θα επιχειρηθεί νέα διάσπαση. Αν πρόκειται για το Καταστατικό, καμιά πρόταση αλλαγής δεν έχει γίνει γνωστή μέχρι τώρα ούτε καν να επαναπροσδιοριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της Κεντροαριστεράς, προσφιλής έκφραση ορισμένων που παραπέμπει στην περίοδο Σημίτη όταν ο όρος αυτός είχε χρησιμοποιηθεί ως όχημα για τη λεηλασία του ΣΥΝ.
Η ηγεσία Κασσελάκη δεν εισηγείται την αλλαγή ονόματος, εκτιμώ ούτε ριζικές αλλαγές στον χαρακτήρα του κόμματος. Πιθανολογώ ότι αναγκαίους λειτουργικούς εκσυγχρονισμούς θα εισηγηθεί η αρμόδια επιτροπή υπό την προεδρία του Φώτη Κουβέλη.
Προσωπικά, έχω κάνει επιμέρους προτάσεις, με πρώτη την υπογράμμιση της οικολογικής διάστασης, εκ των ων ουκ άνευ για την Αριστερά του 21ου αιώνα. Στο επίπεδο οργάνωσης, προτείνω τρίτο επίπεδο να είναι το περιφερειακό, τα δε αντίστοιχα όργανα να ονομάζονται επιτροπές, όχι συντονιστικά που θυμίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών.
Νέα πρόταση εκ μέρους μου, η εκλογή και συμπροέδρου, που να παραπέμπει σε ίση εκπροσώπηση ανδρών / γυναικών, δηλαδή αν ο πρόεδρος είναι άνδρας, να εκλέγεται γυναίκα συμπρόεδρος και αντιστρόφως, με οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων του/της συμπροέδρου. Στα Πράσινα Κόμματα οφείλουμε την καινοτομία αυτή, ενώ και στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι οι εθνικές αποστολές υποχρεώθηκαν να παρελάσουν με άνδρα και γυναίκα σημαιοφόρους.
Σε περίπτωση νέας διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ, θα πληγεί βαρύτατα και το αίτημα συνεργασίας των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου, πρώτα μέσα στην κοινωνία, πιθανολογώ και εντός του ΠΑΣΟΚ. Κάνουν λάθος όσοι επικαλούνται ως καταλύτη διάσπασης ενδεχόμενη ρήξη Τσίπρα – Κασσελάκη, αποδίδοντας στον δεύτερο τη σχετική πρόθεση. Πιστεύω ότι υποτιμούν και τους δύο και το αίσθημα ευθύνης που τους διακρίνει έναντι της Αριστεράς και κυρίως της χώρας. Ειδικότερα, ο Αλέξης Τσίπρας που έχει γράψει μεγάλη ιστορία ως πρωθυπουργός της πρώτης αριστερής κυβέρνησης βγάζοντας την πολύπαθη χώρα μας από τα μνημόνια και τολμώντας τη λύση του -μετά το 1991- Μακεδονικού με την ιστορική Συμφωνία των Πρεσπών, κάτι που έξι εκλεγμένοι πρωθυπουργοί είχαν αποφύγει, δεν είναι για μικρές, αλλά για μεγάλες πολιτικές επιλογές και στο μέλλον.
*Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
