Mε αναλγησία και κυνισμό («Ηταν απλά μια πρόταση…») η κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου απέρριψε πρόταση 10 «φιλικών» κρατών τα οποία στηρίζουν διπλωματικά, οικονομικά και, ορισμένα, στρατιωτικά το Ισραήλ για κατάπαυση του πυρός στη μεθόριο με τον Λίβανο επί 21 μέρες, μήπως και δοθεί επιτέλους μια ευκαιρία στην ειρήνη.
«Η πολιτική μας είναι ξεκάθαρη. Συνεχίζουμε να χτυπάμε τη Χεζμπολάχ με πλήρη ισχύ. Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να πετύχουμε όλους τους στόχους μας, με κυριότερο την επιστροφή των κατοίκων του Βορρά με ασφάλεια στα σπίτια τους», είπε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός φτάνοντας στη Νέα Υόρκη για να παραστεί στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Τα κράτη στα οποία ο «Μπίμπι» γύρισε την πλάτη είναι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και η Ιαπωνία.
Την ίδια ώρα οι βομβαρδισμοί της πολεμικής αεροπορίας του Ισραήλ εναντίον θέσεων της Χεζμπολάχ κλιμακώνονταν, με αποκορύφωμα την «επιλεκτική» εκτέλεση, σε σιιτική γειτονιά της Βηρυτού, του Μοχάμεντ Σουρούρ, διοικητή μονάδων drone της οργάνωσης.
Αλλοι 20 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε άλλες επιθέσεις, ενώ η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε δεκάδες πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς στο βόρειο Ισραήλ.
Η απειλή για χερσαία εισβολή στον νότιο Λίβανο διατυπώθηκε ξανά. Ισραηλινές μπότες στο έδαφος και επιλεκτικές εκτελέσεις είναι το «δόγμα των ημερών», όπως προτάσσουν καθημερινά σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης του Ισραήλ.
Ο Νετανιάχου θα μιλήσει στα Ηνωμένα Εθνη σήμερα, Παρασκευή.
Οι δύο πυλώνες του Νετανιάχου
«Η συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα και το άνοιγμα δεύτερου μετώπου στον Λίβανο δεν συνιστούν, όπως υποθέτουν κάποιοι, απλά μια προσπάθεια του Νετανιάχου να γαντζωθεί στην εξουσία. Αυτή η συλλογιστική αγνοεί τον βαθύτερο τρόπο σκέψης του Ισραήλ», γράφει σε άρθρο του ο Αμπέντ Αμπού Σαντέχ, Παλαιστίνιος πολιτικός επιστήμονας και ακτιβιστής, κάτοικος της Γιάφα, στο Ισραήλ.
«Ο Νετανιάχου βασίζεται κυρίως σε δύο πυλώνες. Πρώτον, τον υπαρξιακό φόβο ότι αν το Ισραήλ απολέσει την πολεμική του υπεροχή θα απολέσει και το δικαίωμα να υπάρχει (κλασική αποικιοκρατική άποψη). Και, δεύτερον, το αβυσσαλέο μίσος της ισραηλινής κοινωνίας κατά των Αράβων, μια πολιτική κουλτούρα που παραβλέπει τους φόνους Παλαιστινίων και Αράβων και προκρίνει δυσανάλογες και κτηνώδεις πράξεις χωρίς ίχνος αυτοκριτικής», εξηγεί ο Αμπού Σαντέχ.
Συμπέρασμα: Το Ισραήλ προετοιμάζεται συνεχώς για πόλεμο, κινούμενο μεταξύ «εβραϊκής υπεροχής» και στήριξης από τη Δύση και τα συντηρητικά αραβικά καθεστώτα. Ο Νετανιάχου χρησιμοποιεί τους δύο πυλώνες για να δραπετεύσει από τις αποτυχίες στη Γάζα, εξαπολύοντας κι άλλο πόλεμο, σωρεύοντας κι άλλη καταστροφή.
