Οι περισσότερες χώρες του κόσμου καταδικάζουν ή αποδοκιμάζουν την επίθεση του Ισραήλ στον Λίβανο, ενώ οι ΗΠΑ, Ε.Ε. και χώρες του Αραβικού Συνδέσμου προχώρησαν σε προτάσεις εκεχειρίας, προκειμένου «να δοθεί χώρος και χρόνος στη διπλωματία». Ωστόσο, ο Νετανιάχου δεν δείχνει να κάμπτεται.
Θέλει όμως πράγματι να μπει το Ισραήλ στον Λίβανο; Και πόσο μπορεί να αντέξει σε έναν επιθετικό πόλεμο εναντίον της Χεζμπολάχ, με όλο τον κόσμο απέναντι; Το πιθανότερο είναι να μην κάνει χερσαία εισβολή, καθώς και οι μνήμες από την προηγούμενη, του 2006, είναι ακόμη νωπές. Υπάρχει βέβαια και η προ-προηγούμενη, του 1978, όταν έφτασε μέχρι τις όχθες του ποταμού Λιτάνι, 30 χλμ. από τα σύνορα, και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ οδηγήθηκε στην απόφαση 1701 που προβλέπει την ανάληψη της λιβανέζικης άμυνας και ασφάλειας από τις δυνάμεις της Βηρυτού και ανάπτυξη της ειρηνευτικής δύναμης UNIFIL.
Φαίνεται παράδοξο το γεγονός ότι ο Λίβανος δέχεται επίθεση κι όμως οι στρατιωτικές του δυνάμεις παίζουν ακόμα ρόλο τροχονόμου για την εκκένωση των νότιων επαρχιών. Το ίδιο και οι καταγγελίες εις βάρος του ΟΗΕ, γιατί δεν κάνει τίποτε να σταματήσει την «κόλαση επί γης». Τι θα μπορούσε να κάνει ο λιβανέζικος στρατός; Να αφοπλίσει τη Χεζμπολάχ που είναι κράτος εν κράτει; Και ο ΟΗΕ πώς θα μπορούσε να επέμβει; Με τη σύλληψη του Νασράλα και του Νετανιάχου; Ή με αντιβαλλιστικούς πυραύλους κατά της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ;
Ο Λίβανος, λοιπόν, καταδικάζει αλλά δεν αντιδρά, δεν απαντά. Οι αραβικές χώρες επίσης, βλέποντας πως μέσα από το κακό που βρήκε τη Μέση Ανατολή με τη Χαμάς στη Γάζα μπορεί να προκύψει και κάτι καλό: η αποδυνάμωση του βασικού ιρανικού παραστρατιωτικού βραχίονα, της Χεζμπολάχ. Οι ηχηρές καταγγελίες είναι ευκολότερες από τις ρητές δηλώσεις προθέσεων. Οχι μόνο για τη Δύση, αλλά ίσως και για το Ιράν.
