Με το μάτι και τη σκέψη στη μεγάλη πυρκαγιά της περιοχής Ξυλοκάστρου [τουλάχιστον τη δασική, που τώρα καίγεται την έχω περπατήσει αρκετά· νοικιάζαμε σπίτι στο Δερβένι το 1979-80· αργότερα η αστική παραλία γέμισε πολυκατοικίες, έγινε αγνώριστη], ανατρέχω στις πρόσφατες στατιστικές του αρμόδιου υπουργού Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Κρίσης (τίτλος/επιτομή αοριστίας…) Βασίλη Κικίλια που αφορούν τις, προ Ξυλοκάστρου, φετινές πυρκαγιές («Συντακτών», «πολιτικό παρασκήνιο» 24/9, «Στατιστικά που καίνε»).
Κατ’ εμέ, στατιστικά μαγειρέματα… Κάτι που σαφώς συνδυάζεται με το σερβίρισμα στατιστικών στοιχείων του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού. Στην περίπτωσή μας το «καθ’ ύλην» συνιστά ταυτοσημία. Καθόσον ύλη είναι η άλλη ονομασία του δάσους, αλλά από δέντρα που δεν φέρουν καρπούς. Ομως, εν συνόλω, προσφέρουν στη φύση ό,τι προσφέρει ένα δάσος. Επιπλέον προσφέρουν και ύλη/ξυλεία, με τις γνωστές μας λέξεις υλοτομία (ξύλευση) και υλοτόμος (ξυλοκόπος).
Δεν θέλω να ταυτίσω τον κ. Κικίλια, κυριολεκτικά ως καθ’ ύλην αρμόδιο με ξυλοκόπο, αλλά και μεταφορικά, ως εκ της μερίμνης του ως αρμόδιου υπουργού που νοιάζεται για τα δάση (που καίγονται ή φροντίζει και πόσο να μην καίγονται). Διότι μου προκάλεσε ασφυξία γέλωτος (νεοελληνιστί, πήγα να πνιγώ στα γέλια), όταν με τις στατιστικές του έβγαλε για το 2024 αριθμό και έκταση πυρκαγιών πολύ χαμηλότερους του μέσου όρου της 20ετίας 2004 – 2024. Να του πούμε και «μπράβο» δηλαδή; Διότι ποιο λόγο είχε να περιαυτολογήσει πέραν της επιβράβευσης; Ή μήπως να αναφωνήσουμε άπαντες εξ αδιαιρέτου και ατάκτως, συμπούρμπουλοι: Ζήτω που καήκαμε!
Δεν μας δίνει καλύτερα τα στατιστικά μοντέλα που περίπου καταξιώνουν την υπουργία του, όταν στα βόρεια προάστια της Αθήνας οι κάτοικοι είχαν έτοιμες βαλίτσες; Να μας πει τουλάχιστον αν τήρησε το αποδεκτό, που το γνωρίζουν και πρωτοετείς φοιτητές, σύστημα στατιστικών υπολογισμών SPSS. Γιατί δεν λέει απλά; Ποια ήταν η δασοκάλυψη το 2019 που έγιναν κυβέρνηση και ποια είναι σήμερα! Τι πουλάνε; Σε ποιους;..
