ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Χριστίνα Κοψίνη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οι εικόνες μιλάνε

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΨΙΝΗ

Στην πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση των έργων του Henri Cartier-Bresson στο Μουσείο του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, στο Παγκράτι, υπάρχει μια φωτογραφία την οποία ο πατέρας του φωτορεπορτάζ τράβηξε με τη Leika του το 1937, με την εξής επεξηγηματική λεζάντα:

«Στέψη του βασιλιά Γεωργίου Στ’, Τραφάλγκαρ Σκουέρ, Λονδίνο, Αγγλία στις 12 Μαΐου 1937». Mόνο που στο κάδρο της φωτογραφίας δεν υπάρχει κανένας βασιλιάς και καμία στέψη. Αυτό που βλέπουμε στα δύο τρίτα της εικόνας είναι το πλήθος, άνδρες και γυναίκες, ολίγοι τυχεροί καθισμένοι στα ριζά, ενδεχομένως, ενός από τα τέσσερα λιοντάρια που κοσμούν τη βάση της στήλης του Νέλσον, να κοιτάζουν κάπου δεξιά στο βάθος όπως κάνουν και οι υπόλοιποι όρθιοι.

Στο υπόλοιπο ένα τρίτο της εικόνας ένας άνδρας κοιμάται, ξαπλωμένος και ανενόχλητος, πάνω σε ακατάστατο στρώμα από φύλλα εφημερίδων. Ετσι σκισμένα και αφημένα που είναι, θα ‘λεγε κανείς ότι επί τούτου είχαν στρωθεί για να αναπαύσουν το κουρασμένο -ποιος ξέρει από τι είδους κραιπάλες- σώμα του. Kανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται από αυτόν κι επίσης κανείς δεν κοιτάζει τον φακό του φωτογράφου. Ολα τα βλέμματα είναι στραμμένα προς τη στέψη, που φυσικά εμείς δεν βλέπουμε.

Kανένας δεν μοιάζει να καταλαβαίνει τη φωτογράφηση, πλην ενός μπόμπιρα, του οποίου το βλέμμα δεν ακολουθεί το ρεύμα κι ενώ έχει στρέψει το κορμάκι του προς τα δεξιά να δει τη στέψη, λες και ξαφνικά γυρνά ελαφρώς το κεφάλι για να δει τον φωτογράφο, δίνοντας ταυτόχρονα την εντύπωση ότι μας κοιτάζει κατάματα.

Eπισκεφθείτε την υπέροχη έκθεση και αναρωτηθείτε: Αν ο μεγάλος φωτορεπόρτερ ζούσε στις μέρες μας και ταξίδευε ανά την Ελλάδα, που τόσο αγάπησε και τίμησε με το έργο του, θα φωτογράφιζε ποτέ τους πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής; Θα χαλάλιζε άραγε τον χρόνο και την ταχύτητα της μηχανής του για τη Μαρέβα, τον Κυριάκο, τον Κασσελάκη, τον Ανδρουλάκη, τη Διαμαντοπούλου, τον Δούκα, τον Πολάκη, τον Αδωνη, τη Λινού, τις τηλεπερσόνες…;

Πού θα έστρεφε ο Bresson τον φακό του, πού θα αναζητούσε την αλήθεια του; Πού θα ταξίδευε για να συναντήσει τα πρόσωπα όλων αυτών που οι επίδοξοι πρίγκιπες αγνοούν γιατί δεν έχουν μάτια παρά μόνο για την αντανάκλαση των δικών τους χαρακτηριστικών;