Οταν η Μεταπολίτευση προκαλεί φοβικά αντανακλαστικά

Φοβικά αντανακλαστικά άνευ λόγου και αιτίας. Η υποδοχή της επετείου 50 χρόνων από τη Μεταπολίτευση εκ μέρους του υπουργείου Πολιτισμού μού θύμισε εκείνο το περιστατικό στο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας τον Ιούλιο του ‘22 όταν υπουργός και υφυπουργός Πολιτισμού είχαν αποχωρήσει άρον άρον από το Μέγαρο Χορού, μόνο και μόνο επειδή ο χορευτής των Peeping Tom, Πάνος Μαλακτός, -διαμαρτυρόμενος για την έκβαση της δίκης Λιγνάδη και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος αν και πρωτοδίκως είχε καταδικαστεί για δύο βιασμούς ανηλίκων, αφέθηκε ελεύθερος- είχε ανοίξει ένα πανό που έγραφε το αυτονόητο: «Rapists must be in jail», δηλαδή «Οι βιαστές πρέπει να είναι στη φυλακή».

Θα μου πεις τι σχέση έχει αυτό με το γεγονός ότι για την τωρινή επέτειο στο ΥΠΠΟ δεν έχει κουνηθεί φύλλο σε πλήρη αντιδιαστολή με την κινητοποίησή του, όπως και ολόκληρης της κυβέρνησης, για την επέτειο του 1821; Εχει γιατί και οι δύο περιπτώσεις παραπέμπουν σε μια αχρείαστη επιφυλακτικότητα απέναντι στο εντελώς αυτονόητο: κάθε είδους βιαστές (συμπεριλαμβανομένων κι αυτών της δημοκρατίας) πρέπει να είναι στη φυλακή (ή στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας). Ουδείς διαφωνεί, ούτε έχω κανένα λόγο να πιστεύω ότι η υπουργός Πολιτισμού διαφωνεί με ένα αδιαπραγμάτευτο δόγμα. Αλλωστε και η ίδια μίλησε (π.χ. στον χαιρετισμό της στα εγκαίνια της έκθεσης «Δημοκρατία» στην Εθνική Πινακοθήκη) ή αρθρογράφησε (σε φίλια Μέσα) με άξονα τον πολιτισμό για αυτά τα 50 χρόνια από την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, έστω ομνύοντας αποκλειστικά και μόνο στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως «θεμελιωτή της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας» και μην κάνοντας, είναι αλήθεια, αναφορά στο αντιδικτατορικό κίνημα παρά μόνο… πλαγίως: «Κορωνίδα όλων, η απόφαση του Κ. Καραμανλή για τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ και η αποδοχή των αριστερών κομμάτων και όλων των πολιτών ως ισότιμων στο δημοκρατικό παιχνίδι. Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ καταδείχνει την απόφαση προσωπικά του Καραμανλή αλλά και συνολικά του πολιτικού κόσμου να συντελεστεί ευρύτατη πολιτική αλλαγή στη χώρα, η οποία επούλωνε τις πληγές και του Εμφυλίου και της χούντας».

Ομως μπορεί η ιστορική διαδρομή από τη Μεταπολίτευση να είναι άβολα συντομότερη ώς εδώ και οι μνήμες των πληγών ακόμα οδυνηρές πάνω στο δημοκρατικό σώμα (ειδικά όταν αλλάζει ο καιρός), αλλά ένας λόγος παραπάνω να τα τιμήσει όλα αυτά, θαρραλέα και γενναιόδωρα ένα υπουργείο που θέλει να εκπροσωπεί τον πολιτισμό.