Ενας στους δύο πολίτες, σύμφωνα με έρευνα του ΙΕΛΚΑ που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη εβδομάδα, δεν θα πάει φέτος διακοπές. Αν το ερώτημα τεθεί στους 750 εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ και τις οικογένειές τους αυτό το πιο καυτό καλοκαίρι της ζωής τους, θα είναι θαύμα αν βρεθεί έστω και ένας να απαντήσει θετικά. Η απόφαση του Πρωτοδικείου Αθήνας που απορρίπτει το αίτημά τους να μείνουν στις δουλειές τους μέχρι να περάσει η εταιρεία στον νέο ιδιοκτήτη έχει προκαλέσει ένα μείγμα θυμού και απόγνωσης.
Ο θυμός αφορά φυσικά το γεγονός ότι δεν έγινε δεκτό ένα σχεδόν αυτονόητο αίτημα, που θα περιφρουρούσε τις εγκαταστάσεις της ΛΑΡΚΟ από τον κίνδυνο ενός σοβαρού βιομηχανικού δυστυχήματος και θα έδινε στους εργαζόμενους χρόνο να προετοιμαστούν για την απροσδιόριστη επόμενη μέρα. Η απόγνωση αφορά τη σαφή προειδοποίηση από τον Ειδικό Διαχειριστή, και εμμέσως από την κυβέρνηση, ότι από αύριο μπαίνει σε εφαρμογή η δικαστική απόφαση, επομένως κοινοποιούνται οι απολύσεις και οι εντολές απομάκρυνσης των εργαζομένων από τους χώρους εργασίας, για να εγκατασταθούν ως «φροντιστές και επιτηρητές» αγνώστου ταυτότητος εργολαβικές εταιρείες.
Θεωρητικά, οι περίπου 600 εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ που μένουν στους οικισμούς ιδιοκτησίας της εταιρείας στα «λαρκοχώρια» ή σε σπίτια που έπειτα από δεκαετίες δουλειάς έφτιαξαν εκεί με ενυπόθηκα δάνεια μένουν στο «ενδιαίτημά» τους. Αλλά για να ζήσουν πώς και με τι χρήματα; Εχουν οικογένειες, παιδιά, όλη η ζωή τους είναι οργανωμένη γύρω από τη ΛΑΡΚΟ, αλλά τώρα πρέπει να αναζητήσουν εναλλακτικές επιβίωσης. Να βρουν δουλειά σε ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων, να ψάξουν σπίτια, να βρουν πόρους να εξυπηρετούν τα δάνεια και τις υποχρεώσεις τους. Οσοι μένουν στους οικισμούς της ΛΑΡΚΟ θα βρεθούν σε λίγες μέρες αντιμέτωποι με προβλήματα στην ύδρευση ή την ηλεκτροδότηση, καθώς η λειτουργία των υποδομών των οικισμών θα εξαρτάται από την επιτήρηση και συντήρησή τους από ιδιωτικές εταιρείες που δεν έχουν την εμπειρία του εξειδικευμένου δυναμικού που μέχρι τώρα εξασφάλιζε ότι οι εγκαταλειμμένες εδώ και χρόνια εγκαταστάσεις θα δουλεύουν με ασφάλεια.
Εμπαιγμός
Ακόμη και για όσους είναι αναγκασμένοι να επιλέξουν τη «διέξοδο» που τους προσφέρει η κυβέρνηση με απασχόληση σε δημόσιους φορείς (δήμους, κέντρα υγείας, παραρτήματα ΕΦΚΑ και ΔΥΠΑ) της ευρύτερης περιοχής, δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Στην πλατφόρμα που βιάστηκε να ανοίξει η κυβέρνηση δεν έχει δηλωθεί ούτε μία θέση εργασίας από τους φορείς. Η κυβερνητική διαχείριση της υπόθεσης ΛΑΡΚΟ έχει όλα τα στοιχεία εμπαιγμού και κυνισμού. Στην οποία, δυστυχώς, συνηγορεί και η Δικαιοσύνη με την τελευταία απόφασή της.
Το δικαστήριο δέχθηκε τους ισχυρισμούς του Δημοσίου ότι ενδεχόμενη αποδοχή του αιτήματος των εργαζομένων θα εμπόδιζε την ομαλή μεταβίβαση της ΛΑΡΚΟ στον επιλεγέντα προτιμητέο επενδυτή, αν και είναι γνωστό πως η μεταβίβαση είναι μπλοκαρισμένη από την προσφυγή της ιρλανδικής CMI στο ΣτΕ, που δεν έχει εκδώσει την απόφασή του εδώ και πέντε μήνες. Εξίσου ψευδές είναι και το επιχείρημα ότι εμποδίζεται η εφαρμογή των προγραμμάτων απορρόφησης των υπό απόλυση εργαζομένων σε δημόσιους φορείς, αν και κανένας τους δεν έχει δηλώσει διαθέσιμες θέσεις εργασίας.
Τα σωματεία και οι εργαζόμενοι δίνουν μια μάχη αντοχής. Την Τετάρτη 17 Ιουλίου οργανώνεται γενική απεργία στη Λοκρίδα, με συμμετοχή τουλάχιστον 16 σωματείων, εμπορικών και αγροτικών συλλόγων της περιοχής, ενώ στις 10.30 το πρωί θα γίνει συγκέντρωση στην πύλη του εργοστασίου στη Λάρυμνα. Σήμερα, αντιπροσωπεία τους θα βρεθεί στην Αθήνα για συναντήσεις με τα αρμόδια υπουργεία και τον Ειδικό Διαχειριστή.
