Το προφίλ των υποψήφιων προέδρων

Δεν είναι δυο, δεν είναι τρεις, μπορεί να γίνουν χίλιοι δεκατρείς; Ρητορικό το ερώτημα και προφανής η απάντηση. Προς το παρόν, οι υποψήφιοι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ είναι εφτά (Νίκος Ανδρουλάκης, Μιλένα Αποστολάκη, Παύλος Γερουλάνος, Νάντια Γιαννακοπούλου, Χάρης Δούκας, Γιάννης Κανελλάκης και Μιχάλης Κατρίνης). Δεν αποκλείεται να αυξηθούν σε οχτώ, αν η Αννα Διαμαντοπούλου, που το μελετά, πει τελικά το μεγάλο ναι. Μπορεί ωστόσο να μείνουν και λιγότεροι, αφού η κατάθεση υποψηφιότητας προς την αρμόδια επιτροπή που θα αναλάβει την οργάνωση των εκλογών (ΕΔΕΚΑΠ) προϋποθέτει και την υποβολή ενός διόλου ευκαταφρόνητου αριθμού υπογραφών (5.000 από τη βάση των μελών ή το 15% της Κεντρικής Επιτροπής). Διαφορετικά, ο ενδιαφερόμενος θα απορρίπτεται…

Οι κάλπες

Σύμφωνα με τον οδικό χάρτη που αποφασίστηκε στην Κεντρική Επιτροπή της περασμένης εβδομάδας, οι κάλπες ανά την Ελλάδα για την ανάδειξη προέδρου του ΠΑΣΟΚ θα στηθούν την Κυριακή 6 και 13 Οκτωβρίου (α’ και β’ γύρος). Θα προηγηθεί, στις 15 Σεπτεμβρίου, η διεξαγωγή μιας Κεντρικής Επιτροπής όπου οι υποψήφιοι θα παρουσιάσουν τις θέσεις τους. Στο μεσοδιάστημα, έχει προταθεί ένα ντιμπέιτ, προκειμένου οι διεκδικητές της αρχηγίας να κάνουν γνωστό το όραμά τους για το ΠΑΣΟΚ -και μέσω τηλεόρασης- και να αντιπαρατεθούν σε ένα πιο διευρυμένο ακροατήριο από το αμιγώς κομματικό. Για την ώρα, στις πρώτες ημέρες του προεκλογικού αγώνα, η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης για τους υποψηφίους περιστρέφεται γύρω από τρία θέματα, την πολιτική αυτονομία, τις συνεργασίες και την κυβερνησιμότητα.

Πιο αναλυτικά, ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος καλείται να είναι ταυτόχρονα υποψήφιος και εν ενεργεία πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με τη θεσμική ιδιότητα που τον βαραίνει, έχει δεσμευτεί για την περιφρούρηση της ενότητας και για την ολοκλήρωση της εσωκομματικής διαδικασίας με τέτοιο τρόπο, ώστε το κόμμα να μη βυθιστεί σε παρατεταμένη εσωστρέφεια και να μην ανοίξει πληγές που δύσκολα επουλώνονται.

Ο κ. Ανδρουλάκης επιχειρεί να αναβαπτιστεί μέσω της βάσης, υπενθυμίζοντας ότι είναι μόλις δυόμισι χρόνια πρόεδρος, έχοντας πετύχει σε αυτό το διάστημα να αυξήσει τα ποσοστά του κόμματος περίπου κατά 50%, να μειώσει τη διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ από τις 24 στις 2 μονάδες και να επιφέρει σημαντικές πολιτικές νίκες έναντι της Ν.Δ. (παραιτήσεις υπουργών, πρόταση δυσπιστίας, υιοθέτηση προτάσεων του ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση κ.ά.). Επιπλέον, υποστηρίζει ότι το κόμμα του με τον ίδιο στο τιμόνι «έχει αλλάξει πίστα» και από πιθανό κυβερνητικό συμπλήρωμα εξελίσσεται σε εν δυνάμει φορέα διακυβέρνησης της χώρας, αφού όπως δήλωσε «πλέον δεν μας ρωτούν με ποιον θα πάμε αλλά πώς και πότε θα κυβερνήσουμε». Το επιχείρημα αυτό απαντά εμμέσως πλην σαφώς στον ισχυρισμό των αντιπάλων του ότι ο κ. Ανδρουλάκης έπιασε το ταβάνι των δυνατοτήτων του και άρα η αλλαγή ηγεσίας είναι επιβεβλημένη.

Για όσους τον αμφισβήτησαν, αποδίδει ως επί το πλείστον τα κίνητρα σε προσωπικές φιλοδοξίες και εσωτερικές αντιπάθειες χωρίς ορατό πολιτικό υπόβαθρο, γι’ αυτό και μίλησε για πιθανή πασαρέλα υποψηφιοτήτων (και δέχτηκε πυρά), χωρίς να του έχουν διατυπωθεί εναλλακτικά προγραμματικά προτάγματα.

Οι σκέψεις

Η φράση του ότι «δεν παρέλαβα κόμμα από τη Φώφη Γεννηματά για να επιτρέψω να μετατραπεί σε συνιστώσα» έδειξε με σαφήνεια και τις κατηγορηματικά αρνητικές διαθέσεις του στο ενδεχόμενο ρευστοποίησης του ΠΑΣΟΚ υπέρ ενός ευρύτερου ενιαίου φορέα στην Κεντροαριστερά. Προοδευτικές συγκλίσεις ναι, συγκολλήσεις κορυφής όχι, είναι η κεντρική γραμμή του, ενώ η δήλωσή του ότι «όταν δεν είσαι αυτόνομος από την ολιγαρχία ή από συμφέροντα, τότε δεν μπορείς να υπηρετήσεις γνήσια τον ελληνικό λαό» προκάλεσε αντιδράσεις.

«Οποιος μιλάει για συμφέροντα πρέπει να τα κατονομάζει. Με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις. Διαφορετικά είναι λάσπη στον ανεμιστήρα», απάντησε ο Χάρης Δούκας, ο οποίος διεκδικεί τον προεδρικό θώκο με μότο την επανεκκίνηση, την υπέρβαση και τη διεύρυνση. «Κλείνει ο κύκλος της επιβίωσης, να ανοίξει ο κύκλος της υπέρβασης για να γίνει το ΠΑΣΟΚ κυβερνητική δύναμη», ανέφερε στην Κεντρική Επιτροπή, εκτιμώντας ότι η τρίτη θέση στις ευρωεκλογές «δεν μας καθιστά δύναμη ανατροπής, ούτε μας βάζει σε τροχιά διακυβέρνησης». Για τον κ. Δούκα, το ΠΑΣΟΚ για να τα καταφέρει πρέπει να καταστεί «η ψυχή της δημοκρατικής παράταξης» και να απευθύνει κάλεσμα συμπόρευσης με όλους τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες, όπως έπραξε στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα.

«Πρέπει να καταστήσουμε το ΠΑΣΟΚ συμμετοχικό, συμπεριληπτικό, ανοιχτό. Το Κ, το Κίνημα να είναι στην καρδιά του», θα εξηγήσει. Η επικράτησή του επί του Κώστα Μπακογιάννη τον ωθεί να πιστεύει ότι με συλλογική δουλειά, δεν είναι ακατόρθωτη και η επικράτηση επί του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ με αφορμή τις επιθέσεις που δέχεται από «γαλάζιους» υπουργούς και βουλευτές σχολιάζει ότι η Ν.Δ. δεν τον θέλει για αντίπαλο, διότι τον φοβάται. Αποκρούει δε τα πολυάριθμα βέλη που δέχεται ότι και δήμαρχος και πρόεδρος κόμματος είναι δυο καρπούζια που δεν χωράνε στην ίδια μασχάλη, επισημαίνοντας ότι οι ρόλοι δεν είναι αντιπαραθετικοί αλλά συμπληρωματικοί και αν μπορεί να κερδίσει μάχες τοπικά, το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε εθνικό επίπεδο.

Συσπειρώσεις

Η υποψηφιότητα του Μιχάλη Κατρίνη εδράζεται στην πεποίθησή του ότι «ο κ. Μητσοτάκης δεν απειλείται και δεν θα φύγει από κόμματα του 13% ή του 15%», γι’ αυτό και ζητά το ΠΑΣΟΚ να ακούσει το αίτημα της κοινωνικής αντιπολίτευσης και να επιδιώξει προγραμματικές συσπειρώσεις «τουλάχιστον με τα κόμματα που συνυπογράψαμε την πρόταση δυσπιστίας». Υπογραμμίζεται ότι ο κ. Κατρίνης ως βουλευτής Ηλείας είναι ο μοναδικός εκτός Λεκανοπεδίου Αττικής υποψήφιος.

Ο Παύλος Γερουλάνος κατεβαίνει στον λαό του ΠΑΣΟΚ ως υποψήφιος πρόεδρος για δεύτερη φορά, ευελπιστώντας σε ένα αισθητά καλύτερο αποτέλεσμα. Εχει χαρακτηρίσει τη διαδικασία «κάλπη αναγέννησης» και έχει ήδη ξεκινήσει την προσπάθεια συλλογής υπογραφών μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας και μέσω περιοδειών.

Στη σημασία της κυβερνησιμότητας στέκεται η Μιλένα Αποστολάκη, η οποία σπεύδει να τονίσει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας και η ίδια όπως και όλοι όσοι διεκδικούν την αρχηγία είναι και πρέπει να είναι έτοιμοι να αναλάβουν πρωθυπουργοί.

Η Νάντια Γιαννακοπούλου είναι από τα στελέχη που ακαριαία έθεσαν ζήτημα ηγεσίας το βράδυ των ευρωεκλογών, αν και είχε διαφωνήσει έντονα με τον Νίκο Ανδρουλάκη και προεκλογικά, με κορυφαίο παράδειγμα το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ όπου ζητούσε την υπερψήφιση από κοινού με τη Ν.Δ. Θα προσπαθήσει να εκφράσει το κεντρώο και αντιΣΥΡΙΖΑ κοινό.

Ο Γιάννης Κανελλάκης, που ήταν παλιότερα υποψήφιος βουλευτής, έχει αναφορές στο παλιό παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό και διατράνωσε ότι «Ανδρέα, δεν θα σε προδώσουμε ποτέ!…».