Η κυρία Φρόσω ήταν η καλύτερη πλέκτρα της γειτονιάς. Έπλεκε γάντια, κασκόλ, καλτσάκια, καπέλα κ.ά. Όσα μαλλιά περίσσευαν, τα ανακάτευε χωρίς να τη νοιάζουν οι συνδυασμοί χρωμάτων, φτιάχνοντας πολύχρωμες φιγούρες, εξωτικά, ζώα κ.λπ. Όλα αυτά τα φύλαγε σε μια παλιά ξύλινη κασέλα που είχε κάτι ξεθωριασμένες χειροποίητες ζωγραφιές. Δεν τα πουλούσε. Τα φώναζε «τα κασσελάκια μου».
Για τα μπερδεμένα, πολύπλοκα πλεκτά αφιέρωνε περισσότερο χρόνο, φαντασία και ταλέντο.
Σκεφτείτε ότι ένα από τα «κασσελάκια» της είχε σχήμα δεινόσαυρου με δέκα χρώματα, η ουρά του κατέληγε σε δεκάδες κόμπους. Θύμιζε μαλλιά Αφρικάνων που βγαίνουν από κομμωτήριο. Αυτό ήταν το αγαπημένο της, γιατί το θεωρούσε το πιο παράξενο και ασυνήθιστο. Περνούσαν τα χρόνια, δεν μπορούσε να ζήσει η κ. Φρόσω από τα πανηγύρια και τις λαϊκές αγορές. Έφυγε μετανάστρια στην Αμερική για μια καλύτερη τύχη. Εκεί, ό,τι παράξενο βρουν, το κάνουν αρχηγό ή πρώτο όνομα.
Έτσι η κ. Φρόσω με τα «κασσελάκια» της έγινε πάμπλουτη. Διασκεδάζουν οι Αμερικάνοι κυρίως με τα μπερδεμένα σχέδια, νομίζοντας πως μπαίνουν σε λαβύρινθο και προσπαθούν να βρουν την άκρη. Εκείνο όμως που αρνιόταν να πουλήσει ήταν το «κασελάκι» δεινόσαυρος. Ήταν το πιο μπερδεμένο. Μέχρι και από τον Λευκό Οίκο έγινε παρέμβαση για να το αγοράσουν, ώστε να στολίζει την αυλή του.
Αυτή ήταν ανένδοτη. Το ευχάριστο νέο είναι ότι μία εταιρεία της δίνει ένα εκατομμύριο δολάρια για να το αγοράσει, ενώ βάζουν στοιχήματα ότι θα το ξεμπερδέψουν.
Το πούλησε τελικά για να στείλει χρήματα και στην Ελλάδα της κρίσης. Τους εξήγησε όμως ότι το αγαπημένο της «κασσελάκι»-δεινοσαυράκι έχει τόσους κόμπους που θα προσπαθούν να τους ξεμπλέξουν όσα χρόνια ζει ένας δεινόσαυρος.
Την οικονομική βοήθεια ελπίζουμε να μας τη στείλει νωρίτερα η κ. Φρόσω, μην καταλήξουμε κι εμείς ταριχευμένοι δεινόσαυροι σαν αξιοθέατα σε ζωολογικούς κήπους.
-320x213.jpg)
