Ο κήπος του Αύλωνα

Πώς πέρασαν τα χρόνια! Πριν από είκοσι πέντε χρόνια οι φίλοι Σίγκη και Κώστας δημιούργησαν τον κήπο του Αύλωνα. Πήραν ένα ελαιόκτημα στην είσοδο του παραδείσιου κόλπου της Γέρας. Εχτισαν δυο πέτρινα σπιτάκια, διαμόρφωσαν τον χώρο φυτεύοντας διάφορα δέντρα και λουλούδια. Κατηφορίζουν τα δέντρα από τον λόφο, μέχρις ότου η μια άκρη του κτήματος συναντήσει τη θάλασσα. Από το τραπέζι σου κοιτάς μια λωρίδα θάλασσας, δυο-τρεις βάρκες και παραδίπλα ένα ιστιοφόρο. Σε μερικές δεκάδες μέτρα ξεκινά η απέναντι ακτή του κόλπου των ελαιώνων, ολόγιομη με θαλερά, νεαρά πεύκα. Πώς μεταβάλλεται έτσι η φύση; Πίσω σου ο ελαιώνας, μπροστά πεύκα κι ανάμεσά τους η στενή λωρίδα του θαλασσινού νερού. Αν δεν γνωρίζεις την περιοχή θα νομίζεις ότι βρίσκεσαι πλάι σ’ ένα ποτάμι με γαλάζιο νερό.

Νομίζεις πως αν πάρεις φόρα, τρέξεις με δύναμη, χτυπήσεις τα πόδια κάτω, όπως κάνουν οι αθλητές του μήκους, θα εκτιναχτείς στην απέναντι πλευρά του κόλπου. Τι όμορφο! Φαντάσου, να βρίσκεσαι πάνω από τη θάλασσα κι αντί να κάνεις απλωτές, όπως όταν κολυμπάς, να κάνεις μεγάλα βήματα, εναέρια σάλτα, και τσουπ να προσγειώνεσαι στην άλλη ακτή.

Για την ώρα απολαμβάνεις τη σκιά των μεγάλων πλάτανων. Ο ένας είναι αυτοφυής, στην άκρη του κήπου, οι άλλοι δυο φυτεύτηκαν όταν άρχισε να δημιουργείται τούτος ο καλαίσθητος χώρος αναψυχής. Εφυγαν οι ρίζες τους βαθιά, συνάντησαν υπόγεια νερά, γιγαντώθηκαν οι κορμοί κι οι κλώνοι. Το θαλασσινό αεράκι πέφτει πάνω τους, ενώνεται μ’ αυτό των γύρω λόφων, έτσι γίνεται δροσισμός στον χώρο, αλλά και μέσα μας.

Σκέφτεσαι τις μουσικές που παίχτηκαν εδώ, πλάι στη θάλασσα. Τις εκθέσεις εικαστικών κάτω από τα δέντρα, τα φεγγάρια που χάθηκαν πίσω από τις ελιές. Τη μια να παίζουν τοπικά λαϊκά συγκροτήματα, την άλλη ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Μεσήλικες να μας βρίσκει το ξημέρωμα στον γιαλό ακούγοντας τον Σωκράτη Μάλαμα, λες και είμαστε φοιτητές! Χαμογελάμε, ζώντας το σήμερα, σε έναν γήινο συνάμα ουράνιο χώρο.

Αυτό είναι το χαρακτηριστικό των φίλων που δημιούργησαν τον χώρο «Κήπος του Αύλωνα». Χαμόγελο, αισιοδοξία, αγάπη για καθετί το όμορφο. Απλόχερα τα βρίσκεις γύρω. Ετσι αναπτύχθηκαν τα κάθε λογής φυτά, τα μικρά γήινα κτίσματα, τα εκλεκτά εδέσματα. Πίσω απ’ όλα οι άνθρωποι με τα απλωμένα χέρια,και πάνω απ’ όλα τον γλυκό λόγο.

Συνεχίζει ο κήπος το ταξίδι του, μπαινοβγαίνει στη θάλασσα, αφουγκράζεται ήχους και φωνές της φύσης και των ανθρώπων. Για μια στιγμή ακινητεί, σκέφτεται τα όσα έγιναν τα χρόνια που πέρασαν, αλλά και κάποια αιώνια απουσία.

*Συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας