Τι θα κάνουν οι ψηφοφόροι του Μακρόν στον δεύτερο γύρο;
Θα δώσουν στη Λεπέν αυτοδύναμη πλειοψηφία στη Βουλή στη λογική της θεωρίας των δύο άκρων ή θα επιλέξουν τη λογική του δημοκρατικού τόξου, δηλαδή τη συσπείρωση απέναντι στην Ακρα Δεξιά;
Ο Μακρόν, που παρουσιάστηκε σαν φράγμα στη Λεπέν το 2017, πολύ γρήγορα έπαψε να προβάλλει ως λύση του προβλήματος και αντιθέτως πρόβαλλε ως μέρος του.
Ο Μακρόν διέλυσε τη Βουλή με τη βεβαιότητα ότι με την Αριστερά πολυδιασπασμένη θα θέσει για ακόμη μια φορά το δίλημμα ή εγώ ή η Λεπέν.
Η αποτροπή νίκης της Λεπέν στον δεύτερο γύρο σημαίνει αυτοακύρωση του Μακρόν καθώς στην πράξη κινήθηκε στην ισοπεδωτική λογική της θεωρίας των δύο άκρων.
Η πρώτη προειδοποίηση της Γαλλίας για την πολιτική κρίση ήρθε το 2002 στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της άνοιξης, όταν ο πρωθυπουργός της συγκατοίκησης με τον πρόεδρο Σιράκ, ο Ζοσπέν, αποκλείστηκε από τον Λεπέν.
Ολοι όσοι περίμεναν μια μονομαχία του Σιράκ με τον Ζοσπέν στον δεύτερο γύρο, με πρώτες τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, έμοιαζαν κεραυνοβολημένοι.
Πέντε χρόνια αργότερα, το 2007, ο Σαρκοζί, ηγέτης της γκολικής Δεξιάς, κινήθηκε προληπτικά με μια σκληρή κατασταλτική ρητορική και έτσι μπόρεσε να διεμβολίσει την εκλογική βάση του Λεπέν.
Ετσι όμως νομιμοποίησε την ατζέντα, τη ρητορική και τη συνθηματολογία του Λεπέν, ο οποίος έγινε σημείο αναφοράς για τα κόμματα εξουσίας.
Ο Σαρκοζί δεσμεύτηκε να καθαρίσει την αλητεία των προαστίων με ζεστό, υπό πίεση νερό.
Η υποψήφια του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεγκολέν Ρουαγιάλ πρότεινε τον εγκλεισμό των ανήλικων παραβατών που υποτροπιάζουν σε στρατόπεδα υπό την εποπτεία αξιωματικών του στρατού.
Ο ιστορικός του μέλλοντος είναι βέβαιο ότι θα καταγράψει τους Σαρκοζί-Ρουαγιάλ ως μοιραίο δίδυμο για τη χώρα και την περίοδο 2002-09 ως την οριστική σταθεροποίηση της Ακροδεξιάς ως κόμματος εξουσίας.
Με άλλα λόγια, ο Σαρκοζί και στη συνέχεια ο Ολάντ, με την επένδυση στην καταστολή, νομιμοποίησαν ως κανονικότητα το Εθνικό Μέτωπο.
Τότε άρχισε από τη Λεπέν, που είχε διαδεχθεί τον πατέρα της, ο εξευγενισμός της Ακρας Δεξιάς, η οποία προσπαθούσε πλέον να κατοχυρώσει το στίγμα μιας σκληρής λαϊκής Δεξιάς.
Τελευταίος σταθμός, ο Μακρόν και ο μακρονισμός, που ξεκίνησαν σαν σχέδιο Β’ του Ολάντ, με στόχο να κυριαρχήσει το δίλημμα ή εγώ ή η Λεπέν.
