Ο δρόμος της ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων είναι μονόδρομος

Η αγωνία για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ και του ρόλου του στην ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης, ώστε με πλειοψηφικά χαρακτηριστικά να μπορέσει σε ορατό χρόνο να ανατρέψει τους πολιτικούς συσχετισμούς προς όφελος της κοινωνίας και των πολιτών, οφείλει να έχει στον πυρήνα της ένα σύγχρονο, μεταρρυθμιστικό και προπαντός υλοποιήσιμο προοδευτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πρωταγωνιστήσει την επόμενη ημέρα στις διεργασίες για την ενότητα της σοσιαλδημοκρατίας, της ανανεωτικής Aριστεράς, της οικολογίας και του προοδευτικού κέντρου στη χώρα μας, για την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών. Το χαστούκι της αδιαφορίας, της απογοήτευσης και της αποδοκιμασίας των πολιτών στις ευρωεκλογές στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα αποτελεί την κορύφωση της απογοήτευσης και έλλειψης ελπίδας της κοινωνίας απέναντι σε όλα όσα την πληγώνουν και στα αδιέξοδα που οι πολίτες βιώνουν στην καθημερινότητά τους.

Η μνημονιακή περίοδος υπήρξε καταλύτης της πορείας απογοήτευσης, όμως δεν δίδαξε στο πολιτικό σύστημα αυτό που αποτελεί πλέον κεκτημένο σε άλλες χώρες. Στα δύσκολα οφείλουν να προσπαθούν όλοι μαζί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες, αναζητώντας τις συγκλίσεις και τον κοινό τόπο, καθώς στα δύσκολα απαιτούνται μεταρρυθμιστικές αποφάσεις που ξεβολεύουν και πολιτικές που δημιουργούν αντικειμενικά το αίσθημα της αδικίας ιδιαίτερα για τους ασθενέστερους. Η εν λόγω περίοδος έχει κλείσει τον ιστορικό της κύκλο, χωρίς ωστόσο να έχει υπάρξει μία ειλικρινής συζήτηση για τις αιτίες, τα λάθη και τις ευθύνες που οδήγησαν τη χώρα στη βίαιη πραγματικότητα της χρεοκοπίας.

Στην προσπάθεια ανασύνθεσης της δημοκρατικής παράταξης ως πλειοψηφικού ρεύματος, η αυτοκριτική όλων είναι απαραίτητη, καθώς μόνον μέσω αυτής μπορεί να υπάρξει ειλικρινής διάλογος στην προοπτική σύνθεσης και συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων που φιλοδοξούν να δημιουργήσουν τον αντίπαλο κυβερνητικό πόλο στη Ν.Δ. Στο ΠΑΣΟΚ που βρέθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας με ευθύνη, παλεύοντας ακόμη και για την είσοδό του στη Βουλή, η κυβερνητική σύμπραξή του με τη Ν.Δ. δεν μπορεί σήμερα να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα, για ν’ αντιμετωπίζεται με δυσπιστία από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ψηφοφόρους που το εγκατέλειψαν, σε μία ναρκισσιστική προσπάθεια ηγεμονίας των δυνάμεων που πορεύτηκαν με διχαστικό λόγο και λαϊκισμό στη μεγάλη εικόνα της δημοκρατικής παράταξης.

Τούτο σημαίνει, όμως, ότι και αυτές οι δυνάμεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται από το ΠΑΣΟΚ εξίσου προσχηματικά, με τη λάθος διακηρυγμένη στρατηγική του στόχου του δεύτερου κόμματος μιας κατακερματισμένης μεγάλης παράταξης, με την ελπίδα ότι η διχόνοια και ο σκληρός κομματικός ανταγωνισμός κάποια στιγμή, σε βάθος χρόνου, θα φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα της επανακυριαρχίας και ηγεμονίας της παράταξης στον χώρο. Αυτή είναι η βασική αρχή μιας ειλικρινούς επανεκκίνησης για όλους, όπου τα πρόσωπα έχουν τον ρόλο τους, όμως οι πρωταγωνιστές είναι οι προοδευτικοί πολίτες και οι αγωνίες τους.

Οι «διαρροές» πολιτικής καριέρας στη διεύρυνση της Ν.Δ. με το κορυφαίο στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ και του κέντρου, επίσης, δεν μπορεί παρά να είναι μέρος της συζήτησης, όχι για να ριχτεί το ανάθεμα σε όσους διέβησαν τον Ρουβίκωνα, αλλά για να συνειδητοποιήσουν άπαντες ότι το ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκε ως Κίνημα από τον Ανδρέα Παπανδρέου ως αντίπαλο δέος της Ν.Δ. και της Δεξιάς και όχι για να συνεργάζεται κυβερνητικά μαζί της, παρά μόνον εάν η εθνική ανάγκη και το όφελος για τη χώρα το επιβάλλει.

Ηταν άλλωστε ο ιστορικός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ που έδειξε πρώτος αυτόν τον δρόμο της ευθύνης, όταν συνεργάστηκε στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα το ταραγμένο 1989. Σήμερα όμως δεν βρισκόμαστε στην περίοδο του 2012-2015. Οι καιροί επιτάσσουν να συστηθούμε ξανά ως ΠΑΣΟΚ, ως η αξιόπιστη προοδευτική σοσιαλδημοκρατική παράταξη της χώρας, που η ευθύνη της έγκειται σήμερα στη δημιουργία των προϋποθέσεων για την πλειοψηφική προοδευτική πολιτική ανατροπή, απέναντι σε μια κυβέρνηση της Ν.Δ. που μπορεί να ηττηθεί στις επόμενες εθνικές εκλογές, εάν η ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων γίνει πραγματικότητα.

Ποιος και ποια ηγετική ομάδα μπορεί να υπηρετήσει αυτή τη στρατηγική είναι το πραγματικό ερώτημα στο οποίο οφείλουμε όλοι ν’ απαντήσουμε, όχι με όρους πασαρέλας, αλλά ποιότητας, ικανότητας, σύνθεσης και ελπίδας. Ποιο είναι το ΠΑΣΟΚ που πραγματικά θέλουμε; Ενα σύγχρονο ανοιχτό κόμμα που τα όργανά του θα είναι αποτέλεσμα αξιοκρατίας και όχι λίστας, με διάλογο ή απειλές διαγραφών; Με στελέχη που το επάγγελμά τους είναι ΠΑΣΟΚ και η απόφαση του συνεδρίου για θητείες μένει κενή περιεχομένου;

Με προγραμματικό λόγο στη σύνθετη οικονομική πραγματικότητα του σήμερα, που εκφράζει τις ανάγκες της κοινωνίας ή πελατειακούς εκλογικούς στόχους που αρκετές φορές υποτάσσονται και μόνο στα αιτήματα των οργανωμένων ομάδων της; Πρόσωπα και στόχοι στη νέα εποχή που ξεκινά οφείλουν να προσέλθουν την επόμενη ημέρα στη δύσκολη και ελπιδοφόρα φάση που εισήλθαμε, οδηγώντας την κοινωνία στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης της προς το πολιτικό σύστημα. Ο δρόμος της ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων άλλωστε για τη δημοκρατική παράταξη και το ΠΑΣΟΚ είναι… μονόδρομος.

*Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλίας