Θλίψη και συγκίνηση έφερε σε εκατοντάδες φίλους και συνεργάτες του, δημοσιογράφους, σκηνοθέτες, οπερατέρ, ηθοποιούς η απώλεια ενός πρωτοπόρου σκηνοθέτη του ερευνητικού τηλεοπτικού ρεπορτάζ -όπως αναγνωρίζει η Ενωση Ελλήνων Σκηνοθετών-, του Μανώλη Παπαδάκη, σε ηλικία 65 ετών. Η ιστορία της καλής ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης και πολλών εμβληματικών και δύσκολων ρεπορτάζ θα έχει πάντα το αποτύπωμα του Μανώλη και όσοι είχαμε την τύχη να τον συναναστραφούμε για χρόνια σε πολλές αποστολές και ρεπορτάζ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό το γνωρίζουμε καλά.
Γεννήθηκε το 1959 στα Χανιά. Είχε πάθος με την εικόνα, με σπουδαία αίσθηση τόσο στο κάδρο όσο και στη διαχείριση του φωτός για το καλύτερο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, με συνέπεια να εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό φωτογράφο πορτρέτων και θεματικών απεικονίσεων. Με τις σπουδές του το 1985 στη Σχολή Σταυράκου στο τμήμα σκηνοθεσίας απέκτησε μια ευρεία και πολυεπίπεδη γνώση των δημιουργών ταινιών του παγκόσμιου σινεμά, καθοριστική για την εκλεπτυσμένη κινηματογραφική κουλτούρα στη δημιουργία των τηλεοπτικών έργων του. Εργάστηκε στην αρχή ως καμεραμάν στο Reuters και στη συνέχεια σε ενημερωτικές και ψυχαγωγικές εκπομπές του Mega.
Τη δεκαετία του 1990 ήταν ο σκηνοθέτης στην πρώτη ερευνητική δημοσιογραφική εκπομπή της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης, το «Μαύρο Κουτί» (με τον Αλέξη Παπαχελά, τον Παύλο Τσίμα και τον Τάσο Τέλογλου), ταξιδεύοντας σε πολλές εμπόλεμες ζώνες. Στη συνέχεια, επί σειρά ετών εργάστηκε στην εκπομπή «Φάκελοι» (Παπαχελάς, Τέλογλου, Παπαϊωάννου), στην εκπομπή «Ερευνα» (Mega) με τον Π. Τσίμα και στις «Ιστορίες» στον ΣΚΑΪ.
Παράλληλα δημιούργησε και δύο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, ένα για την οικονομική κρίση, τις κοινωνικές διαμαρτυρίες, τις πλατείες των αγανακτισμένων, με τίτλο «Η φράση που δεν τελείωσε…» και το άλλο για τη δεύτερη αγαπημένη του, την Ικαρία, με τίτλο «Ταξίδι στην ουτοπία». Το τελευταίο του ντοκιμαντέρ που δεν πρόλαβε να τελειώσει ήταν για την Κρήτη και το αγαπημένο του Θέρισο, με τίτλο «Θέρισο: η αετοφωλιά των Λευκών Ορέων».
«Σαν άνθρωπος πάντα μαγνήτιζε όσους ήταν γύρω του, γεμίζοντας τον χώρο με την παρουσία του. Ολοι οι φίλοι και γνωστοί θα θυμούνται τον δικό τους Μανώλη να κάνει συζητήσεις θεωρητικού περιεχομένου ή να πειράζει κάποιον από την παρέα ή να “ταλαιπωρεί” κάποιον μοντέρ μέχρι να πάρει το αισθητικό αποτέλεσμα που ήθελε» θυμάται ο οπερατέρ και επιστήθιος φίλος του, Χρόνης Τσιχλάκης. Μαζί δούλεψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια. Και όταν πήγαινες μαζί τους σε όποιο μέρος του κόσμου, ήξερες ότι το θέμα θα το φέρεις.
Για όσους τον ζήσαμε, ο Μανώλης ήταν ένας άνθρωπος πραγματικά ζεστός. Εδινε απλόχερα τη ζεστασιά του στους γύρω του. Μπορεί να γινόταν και πεισματάρης Κρητικός, αλλά κέρδιζε πάντα την αγάπη των συνεργατών του. Οποιος τον γνώρισε δεν θα ξεχάσει τη διεισδυτική του ματιά και τις προοδευτικές απόψεις του. Ο Μανώλης είχε μια δίψα για εικόνες. Και μια λαχτάρα να τις αποτυπώσει με τον φακό του. Είτε ήταν εικόνες από τις ομορφιές της Κρήτης που υπεραγαπούσε, είτε εικόνες από τα πέρατα του κόσμου, όπου μας πήγαιναν οι δημοσιογραφικές αποστολές. Ο «εχθρός του καλού είναι το καλύτερο», έλεγε, αλλά δεν ήταν των κλισέ. Και συμπλήρωνε: «Δεν πρέπει, στην προσπάθειά σου να βρεις μια καλύτερη εικόνα, να χάνεις την ωραία εικόνα που βλέπεις ήδη μπροστά σου».
