Εχουμε και την πλάκα μας…

Βγήκα στη βεράντα προτού πάω για ύπνο και κατάλαβα πως ο Παναθηναϊκός νίκησε τη Ρεάλ στο μπάσκετ από τις σύγχρονες… φρυκτωρίες. Οπως παλιά οι Αχαιοί έμαθαν τη νίκη τους στην Τροία από τις φωτιές στα βουνά· λέγεται μάλιστα ότι την έμαθαν μόλις σε 24 ώρες. Εμαθα κι εγώ τη νίκη του Παναθηναϊκού στου Βερολίνου την Uber Arena (έχουν μανία με τα… uber οι Γερμανοί εξαπανέκαθεν…) από κόρνες αυτοκινήτων και βεγγαλικά.

Η Αθήνα πανηγύριζε. Το θεώρησα υπερβολικό να γίνονται χαρές και πανηγύρια από την πτώση της φέτας στο 6,28 του Μητσοτάκη… Αν έπεφτε το λάδι –σκέφτηκα–, τι θα γινόταν; Θα καιγόταν το σύμπαν, μαζί ξανά και τα καμένα από πέρσι;.. Ετσι κατέληξα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι το τσίμπησε το ευρωπαϊκό στο μπάσκετ ο Παναθηναϊκός, το 7ο στην Ιστορία του θεσμού, νικώντας μάλιστα την πολυνίκη του θεσμού Ρεάλ.

Πανηγύριζε λοιπόν η Αθήνα; Η Ελλάδα; Πανευρωπαϊκός τίτλος ήταν αυτός, που τον πήρε ελληνική ομάδα. Τι έκανε η υπόλοιπη Ελλάδα; Εδώ ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο. Που νομίζω, λίγο αστεία και πολύ σοβαρά, σε θέματα αθλητικών «φρονημάτων», αρχής γενομένης από (αυτό είναι η μήτρα…) το ποδόσφαιρο, η Ελλάδα χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες (και όποιοι διαφωνούν, δικαίωμά τους…): στους φιλάθλους, με «φίλαθλο πνεύμα», ανεξαρτήτως της ομάδας που υποστηρίζουν, και στους οπαδούς, με «πνεύμα»… απόν, πλήρως εξαρτημένοι, «τοξικά», από την ομάδα που υποστηρίζουν.

Δεν έχω NOVA συνδρομητική. Ημουν, Κυριακή απομεσήμερο, στο καφενείο της γειτονιάς, που εδώ και καιρό απέβαλε την τηλεόραση, προς αποφυγή τσακωμών, και ξανάγινε φιλήσυχο καφενείο· βρήκε την υγειά του δηλαδή! «Πού θα δούμε το ματς απόψε;», ρώτησα την ομήγυρη, δίκην τεστ… Διότι, εκείνη τη στιγμή, ήμουν ο μόνος Παναθηναϊκός περιβαλλόμενος από Ολυμπιακούς και ΑΕΚτζήδες. Είτε ρώτησα είτε δεν ρώτησα, εν και τ’ αυτόν. Οσο να πεις, έχουμε και την πλάκα μας…