Το μαύρο πιάνο και η λάθος προφητεία

Υπάρχει πολιτικό τραγούδι σήμερα; αναρωτιόμασταν στο προηγούμενο τεύχος. Το ερώτημα μάλλον έπρεπε να είναι αν υπάρχει ποιοτική μουσική και τραγούδι. Για μας ειδικά, που έχουμε μπολιαστεί, μεγαλώσει, ονειρευτεί, ερωτευτεί, που έχουμε ξενυχτήσει με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και όχι μόνο…

Αρχές της δεκαετίας του ’60 ο Μάνος πήρε το Οσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού. Ενα βραβείο που ο ίδιος αρνήθηκε να παραλάβει. Το Οσκαρ δόθηκε για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία «Ποτέ την Κυριακή».

Ο ίδιος δεν το θεώρησε ποτέ κάτι το σημαντικό. Ούτε το βραβείο ούτε και τη συγκεκριμένη σύνθεση. Και όμως, «Τα παιδιά του Πειραιά» είναι στη λίστα των πιο εμπορικών τραγουδιών. Εκείνα τα χρόνια έπαιζε παντού, είχε γίνει ένα με τον κόσμο. Σε τέτοιο βαθμό, που έξι χρόνια μετά το Οσκαρ ένα μικρό παιδί, χωρίς την παραμικρή μουσική εκπαίδευση, κάθισε μπροστά σε ένα μαύρο πιάνο σε μαγαζί του Πειραιά. Ακούμπησε τα πλήκτρα και άρχισε να παίζει το συγκεκριμένο τραγούδι λες και η μελωδία έβγαινε από το σώμα του.

Ημασταν στην αρχή ουσιαστικά της μεγάλης πορείας του Μάνου. Μιας μουσικής πορείας πολυδαίδαλης. Ο Μάνος Χατζιδάκις, όμως, αυτός που αυτοχαρακτηριζόταν αστός και ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας, δεν έχει μόνο να επιδείξει το πλούσιο μουσικό έργο του και που εκλεκτοί συνεργάτες το αναλύουν στις σελίδες που ακολουθούν.

Αιρετικός, απρόβλεπτος, κατ’ άλλους σνομπ, πάντα ποιοτικός σε ό,τι έκανε, αγαπήθηκε αλλά και πολεμήθηκε. Οι παρεμβάσεις του ήταν καθοριστικές. Το 1983 έκανε την έκπληξη πηγαίνοντας στο Φεστιβάλ Αυγής – Θούριου, όπου χάρισε μοναδικές στιγμές στα μέλη και στους φίλους της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και του ΚΚΕ Εσωτερικού. Ο ίδιος δήλωσε μερικά χρόνια μετά: «Η νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού είναι η πιο συμπαθής νεολαία μέχρι σήμερα στον τόπο μας, διότι είναι πάρα πολύ απομακρυσμένη από την εξουσία και δεν έχει φθαρεί καθόλου, δεν έχει καμία προοπτική εξουσίας. Συνεπώς, η ένταξη αυτών των παιδιών στο ΚΚΕ Εσωτερικού είναι γνήσια, από τη στιγμή που δεν έχει βλέψεις εξουσίας ή ωφελημάτων. Εκανα, λοιπόν, μία συναυλία στο ΚΚΕ Εσωτερικού και ήταν περίφημη η επαφή μου με αυτό το κοινό, είχα πραγματικά άριστες εντυπώσεις».

Αν ήταν προφητεία αυτή η δήλωση, θα είχε διαψευστεί. Οι παλιοί Ρηγάδες ήρθαν στην εξουσία και δεν ήταν όλοι όπως τους φαντάστηκε ο Μάνος.