Θρύλε, κοίτα τι έκανες!

Το ραντεβού του Ολυμπιακού με την ιστορία δεν τελείωσε με… «καληνύχτα», αλλά με «καλημέρα». Είχε ξημερώσει για τα καλά όταν όλη αυτή η λαοθάλασσα που πλημμύρισε τους δρόμους του Πειραιά, για να πανηγυρίσει με την ψυχή της την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού, άρχισε να διαλύεται, αλλά με βαριά καρδιά. Αλλη μια μέρα να τους έλεγαν να μείνουν εκεί για να ρουφήξουν κι άλλη αγαλλίαση, θα το έκαναν χωρίς συζήτηση. Οπως το έκανε ο Ροντινέι, που βρέθηκε σε μια ξαπλώστρα της παραλιακής να «κατεβάζει» την μπίρα του.

Ηταν 5 το πρωί, όταν το ανοιχτό πούλμαν, που είχε ετοιμαστεί για την περίσταση και μετέφερε τους «δαφνοστεφανωμένους», έφτασε με τα χίλια ζόρια στην πλατεία του Δημαρχείου Πειραιά.

Ο δήμαρχος και αντιπρόεδρος της ΠΑΕ, Γιάννης Μώραλης, είχε φροντίσει να στηθεί μια υπερυψωμένη εξέδρα, ώστε να γίνουν όλα όπως πρέπει. «Μερικές φορές η νύχτα έχει πιο έντονα και πλούσια χρώματα από τη μέρα» όπως έλεγε και ο μεγάλος Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ.

Στο πλατύσκαλο υποδέχτηκε τους θριαμβευτές, με καμάρι, ο πρόεδρος Βαγγέλης Μαρινάκης, ο οποίος δεν μπορούσε να κρύψει την υπερηφάνεια για το δημιούργημά του, αλλά κυρίως γιατί, όπως είπε κι ο ίδιος, «δεν είναι πια όνειρο, αλλά έγινε πραγματικότητα. Το κάναμε για τον Ολυμπιακό και για όλους τους Ελληνες και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε». Εκτός από το μνημείο της Θύρας 7, έβαλε στο πρόγραμμα να περάσει το τρόπαιο από το μνήμα του πατέρα του Μιλτιάδη, αλλά και του εμβληματικού Σάββα Θεοδωρίδη.

Η αίσθηση του χώρου και του χρόνου είχε χαθεί. Το αίμα και ο ιδρώτας είχαν γίνει δάκρυα χαράς, σαν κι αυτά που έπιασαν τον αρχηγό της ομάδας, Κώστα Φορτούνη, ο οποίος κοιτώντας το συγκεντρωμένο και αλαλάζον πλήθος, ξέσπασε σε λυγμούς. Θυμήθηκε τους δυο σοβαρούς τραυματισμούς που τον ταλαιπώρησαν και έθεσαν σε κίνδυνο την καριέρα και την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό, να τον δει ο γιος του να παίζει την μπάλα του. Πού να το φανταζόταν ότι η αληθινή ζωή μπορούσε να το κάνει ακόμη καλύτερο.

«Αυτή την ομάδα να την αγαπάτε με την καρδιά σας. Πάμε και για άλλα ευρωπαϊκά» ήταν μια δήλωση που έμοιαζε με προγραμματική, αφού την έκανε από το μπαλκόνι, έχοντας δίπλα του τους συμπαίκτες του και τον προπονητή του να παρακολουθούν εκστασιασμένοι αυτό το πανηγύρι. Κι όταν το όνομα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ («Μεντιλόπουλος» πλέον κατά τους Ισπανούς) για πολλοστή φορά έγινε σύνθημα, ο 63χρονος Βάσκος αρχιτέκτονας βγήκε μπροστά και με τη βοήθεια της Μαρίνας, που έχει μεταφράσει όλη τη σύγχρονη ιστορία της ομάδας, τους φώναξε: «Αυτό ήταν το πρώτο και ελπίζουμε ότι δεν θα είναι το τελευταίο. Το κάναμε για όλους τους Ελληνες».

Πού να το φανταστεί κι αυτός τι του επιφύλασσε η μοίρα, όταν έδινε τα χέρια για να παραμείνει και του χρόνου, το ίδιο βράδυ της βαριάς εντός έδρας ήττας από τη Μακάμπι με 4-1, τότε που δεν φαινόταν φως στον ορίζοντα; Πάντως τέτοια τρέλα αποκλείεται να την είχε ζήσει πέρυσι στη Σεβίλη.

Θύρα 7
«Αδέλφια… δείτε»

Η υπόσχεση που έδωσε ο Βαγγέλης Μαρινάκης στις επινίκιες δηλώσεις του τηρήθηκε. Η κούπα που κατέκτησε ο Ολυμπιακός το βράδυ της Τετάρτης, βρέθηκε χθες το μεσημέρι στο μνημείο των θυμάτων της «Θύρας 7», ένα μνημείο-σύμβολο για την ιστορία των «ερυθρολεύκων», αφού εκτός των άλλων αποτελεί κι ένα μεγάλο κομμάτι των γενεών που αγαπούσαν, θυσιάζονταν, στήριζαν και ονειρεύονταν, αλλά δεν πρόλαβαν να ζήσουν αυτή τη μεγάλη χαρά της 29ης Μαΐου.