Ο Γιάννης Αλαφούζος μέσα στα Χριστούγεννα πήρε και υλοποίησε μια απόφαση που εμπεριείχε μπόλικο ρίσκο. Θεώρησε -ενδεχομένως σωστά- ότι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν είχε να δώσει τίποτα άλλο στον Παναθηναϊκό και τον αντικατέστησε. Εφερε τον Φατίχ Τερίμ στη θέση του. Ενα πολύ μεγάλο όνομα, που στην καριέρα του κατέκτησε (με τη Γαλατασαράι) οκτώ πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο UEFA. Για την ακρίβεια έκανε 14 σεζόν και στις οκτώ κατέληξε θριαμβευτής. Λογικό το ρίσκο που πάρθηκε, μόνο που σε περίπτωση που δεν έβγαινε, θα υπήρχαν προβλήματα. Και να που δεν βγήκε. Ο Τερίμ δεν μπόρεσε να οδηγήσει τον Παναθηναίκό στον τίτλο. Οι… πατριωτικές τακτικές του, ο τρόπος προσέγγισης προς τους ποδοσφαιριστές και γενικά όλη του η συμπεριφορά δεν κέρδισαν κανέναν. Ειδικά στο φινάλε της σεζόν, που μοιάζει καταστροφικό για το «τριφύλλι».
Ολα όσα είδαμε από τον Τερίμ (πετυχημένα ή μη) ήταν πάνω σε λογική περασμένων δεκαετιών και εύλογα στενοχώρησαν τον κόσμο της ομάδας. Ο Αλαφούζος είδε το όνειρό του να μετατρέπεται ξανά σε εφιάλτη και τώρα πια κανείς δεν μπορεί να τον γλιτώσει από την γκρίνια του κόσμου. Την Κυριακή υπάρχει συλλαλητήριο εναντίον του, με στόχο να φύγει (δίχως πάντως να υπάρχει κάποιος ενδιαφερόμενος να έρθει), ενώ τα «ράδιο αρβύλα» περί εμπλοκής του Τούρκου επιχειρηματία Ατζού και έλευσης προπονητών και παικτών δίνουν και παίρνουν. Ο Τερίμ θα φύγει σήμερα, αύριο, άντε σε δέκα μέρες, και ο Αλαφούζος καλείται ξανά να πάρει μεγάλες αποφάσεις, να ξοδέψει έναν σκασμό χρήματα, αλλά πάνω απ’ όλα να σταματήσει να φέρεται αυτοκαταστροφικά στην ομάδα του. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο να το αποφύγει…
