Πρωινό της 13ης Αυγούστου του 1949. Εχει ήδη περάσει ένας χρόνος από τον πόλεμο που οι Παλαιστίνιοι ονομάζουν Νάκμπα (Καταστροφή), καθώς κόστισε τον ξεριζωμό περίπου 700.000 Παλαιστινίων, ενώ οι Ισραηλινοί πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ο ισραηλινός στρατός έχει συλλάβει μια Παλαιστίνια κοπέλα και αφού την έχουν βιάσει ομαδικά, σχεδόν όλο το στρατόπεδο επί τρεις ημέρες, την εκτελούν και τη θάβουν κάτω από την άμμο της ερήμου Νεγκέβ. Οι Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν καθήκον να περιπολούν και να ερευνούν την περιοχή της ερήμου, κοντά στα αιγυπτιακά σύνορα, για Αραβες και κατασκόπους.
Την ίδια ημερομηνία, 25 χρόνια μετά, δηλαδή το 1974, έρχεται στη ζωή μια Παλαιστίνια που επιχειρεί να ρίξει φως στο γεγονός της δολοφονίας της νέας κοπέλας, μια σύμπτωση που θα την καθορίσει, ωθώντας την να ξεπεράσει τους φόβους, τους δισταγμούς και τις ανησυχίες της.
Το ταξίδι της με αυτοκίνητο προς το στρατόπεδο, στο οποίο έγιναν τα αίσχη των Ισραηλινών, θα γίνει ένα οδοιπορικό αυτογνωσίας, ατομικής και εθνικής, αφού οι προσβολές, οι εξευτελισμοί και οι δολοφονίες αποδεικνύονται καθημερινό γεγονός για τους Παλαιστίνιους. Παράλληλα, είναι ένα déjà vu της σημερινής γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας. Με οδηγό ένα χάρτη και ένα σαραβαλάκι, η πρωταγωνίστρια του βιβλίου της Αντανία Σίμπλι «Ασήμαντη λεπτομέρεια» οδηγεί από πόλη σε πόλη και από σημείο ελέγχου σε σημείο ελέγχου, νιώθοντας τον ίδιο πρωτόγονο φόβο όταν αντικρίζεις την απειλή της βίας και τον πιθανό θάνατο. Τείχη ύψους πέντε μέτρων κρύβουν πολλά παλαιστινιακά χωριά που, όπως λέει η συγγραφέας, έχουν απλώς γίνει αόρατα.
«Ωρες προτού χαράξει, με ξυπνάει ένας κρότος από μεγάλη έκρηξη που τον ακολουθεί λίγο μετά κι άλλος ένας, κι άλλος, κι άλλος. Ακούω προσεκτικά τους ήχους από τις βόμβες που πέφτουν και η δύναμη του ήχου μεταφράζεται στην απόσταση που με χωρίζει από το μέρος που βομβαρδίζεται. Είναι μακριά, πέρα από το Τείχος. Στη Γάζα ή ίσως στη Ράφα. Οι βόμβες ακούγονται πολύ διαφορετικά, ανάλογα με το πόσο κοντά ή μακριά βρίσκεται κανείς στο σημείο του βομβαρδισμού». Αυτές οι κουβέντες θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί σήμερα, αλλά ακούγονται προφητικές, καθώς η «Ασήμαντη λεπτομέρεια» (εκδόσεις Πλήθος, σε στρωτή μετάφραση της Ελένης Καπετανάκη) γράφτηκε το 2017.
Η έρημος Νεγκέβ αποτελείται από πολλές ακατοίκητες εκτάσεις τις οποίες χρησιμοποιεί ο ισραηλινός στρατός σαν πεδία βολής και η αεροπορία σαν χώρο ασκήσεων. Ορισμένα σημεία της περιλαμβάνουν εποικισμούς ή ιδιωτικές φάρμες Ισραηλινών. «Στον δρόμο που οδηγεί στη Ράφα, κάμποσα τεθωρακισμένα είναι σταματημένα στη σειρά […] Φαίνεται πως ετοιμάζονται να εξαπολύσουν χερσαίες επιχειρήσεις στη Ράφα». Πόσο, μα πόσο επίκαιρο!
Η πρωταγωνίστρια βρίσκει το στρατόπεδο και κάποια αρχεία αποτίνοντας φόρο τιμής στην κοπέλα που στοιχειώνει και τη δική της ζωή, καθώς στη θέση της θα μπορούσε να είναι η ίδια. Το βιβλίο ολόκληρο είναι μια μελέτη για την αξία της μνήμης, τόσο ατομικής όσο και συλλογικής. Οι Παλαιστίνιοι επί 76 συναπτά έτη βιώνουν διώξεις, βία, φυλακίσεις και εκτοπισμούς. Σήμερα, ωστόσο, η λεγόμενη Διεθνής Κοινότητα κλείνει τα μάτια της στη γενοκτονία στην οποία υποβάλλεται ο παλαιστινιακός λαός και ομνύει υποκριτικά στο «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα». Η κλεμμένη γη, η ασύστολη βία των Εβραίων εποίκων και οι μαζικοί βομβαρδισμοί πόλεων έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 37.000 Παλαιστινίων, οι μισοί εκ των οποίων παιδιά.
Το ερώτημα είναι: Ως πότε;
