Πρώτα η Ελλάδα – πρώτα ο ΣΥΡΙΖΑ

Η δημοκρατική-προοδευτική Ελλάδα, η Ελλάδα του μόχθου, της μισθωτής εργασίας και της υγιούς επιχειρηματικότητας βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή.

Δυστυχώς η χώρα μετά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παραδόθηκε πλήρως στο πολιτικό σχέδιο της δεξιάς- υπερδεξιάς παράταξης, που σε αγαστή συνεργασία με δυνάμεις του ακραίου κέντρου και των οικονομικών ελίτ άλλαξαν τη ρότα της Ελλάδας σε ultra συντηρητική κατεύθυνση με ένα καλά φιλοτεχνημένο “κεντρώο” προσωπείο.

Τα ζωντανά μέχρι τότε αιτήματα του σύγχρονου κοινωνικού κράτους, της δίκαιης ανάπτυξης, της εισοδηματικής αναδιανομής, των εγγυημένων εργασιακών σχέσεων, της ενισχυμένης παραγωγικής και γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας, του δημοκρατικού ελέγχου εγκαταλείφθηκαν άρον άρον προς όφελος μιας ρηχής και ασπόνδυλης «ανάπτυξης» με νέες ανισότητες, με καταστρατήγηση θεμελιωδών ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων, με στρατηγικές επιτήρησης και χαλιναγώγησης μερίδων των πολιτών.

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αντιστραφεί όσο υπάρχει ακόμα καιρός. H “διαχείριση” της έρευνας του εγκλήματος των Τεμπών, οι παρακρατικές παρακολουθήσεις πολιτών μέσω παράνομου λογισμικού, η ανεξέλεγκτη ακρίβεια, η καρτελοποίηση της επιχειρηματικότητας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, που έγινε πια ορατή και από τους πλέον καλόπιστους ψηφοφόρους.

Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα μας έκαναν όλους σοφότερους. Η αποχή απόλυτα θορυβώδης.

Η ΝΔ εκτιμούμε ότι έχει μπει αναπόδραστα στον κατήφορο της πολιτικής της επιρροής και στον κλονισμό της μέχρι πρότινος ηγεμονίας της σε όλα τα επίπεδα με εξαίρεση το οικονομικό πεδίο που έχει δημιουργήσει την δική της ελληνική ΤΙΝΑ (The Is Not Allternative).

Ο ΣΥΡΙΖΑ -που έχουμε την τιμή να είμαστε στελέχη του εδώ και χρόνια- ήταν και παραμένει η βασική καταλυτική δύναμη ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού και του δημοκρατικού χώρου με σημαντικές παρακαταθήκες διαχείρισης και ευκταίας αναδιανομής στο διάστημα της κυβερνησιμότητάς του.

Η δε διάσταση της ηθικής ανωτερότητας/ακεραιότητας του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ ήταν κοινώς αποδεκτή παρά τα λάθη που συνέβησαν λόγω απειρίας και κακής στόχευσης.

Από την άλλη ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ με Πρόεδρο τον Στέφανο Κασσελάκη είναι η απόδειξη ενός ζωντανού και ανθεκτικού πολιτικού οργανισμού, που τολμά να αλλάζει ριζικά, όταν η κοινωνία και οι ιστορικές προκλήσεις το απαιτούν.

Από εδώ και στο εξής η νέα συλλογική ηγεσία που θα προκύψει στο τακτικό -καταστατικό συνέδριο μας στις αρχές Οκτωβρίου, οφείλει να αντιμετωπίσει τις οργανωτικές παθογένειες αλλά και τις παρελκυστικές νοοτροπίες που υιοθετεί de facto μια μερίδα στελεχών, η οποία ναρκοθετεί την πορεία ανάπτυξης του κόμματος και μετριάζει τα έντονα στοιχεία ηγετικότητας και πολιτικής διεισδυτικότητας του νέου Προέδρου.

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη μπήκε αμέσως μετά τις εκλογές σε μια κρίση ηγεσίας χωρίς προγραμματικά επίδικα και δεν αντιλαμβάνεται ότι η σύμπλευση ενός μέρους του με την βασική στρατηγική της ΝΔ έχει λάβει οργανικά χαρακτηριστικά στο μαζικό κίνημα και σε σημαντικούς θεσμικούς φορείς, γεγονός που ακυρώνει την όποια προγραμματική του αξιοπιστία ή οξυδέρκεια αλλά και δημιουργεί ειλικρινή προβληματισμό για τον τρόπο πιθανών συνεργασιών και συγκλίσεων.

Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις εκλογικές συμπράξεις ή συγκλίσεις αριστερών, οικολογικών και σοσιαλιστικών κομμάτων που “δοκιμάζονται” σε Γαλλία και Ιταλία. Βέβαια οι συσπειρώσεις αυτές είναι κατά βάση αμυντικές και προέκυψαν κάτω από την πίεση της ιλιγγιώδους ανόδου υπερδεξιών και ακροδεξιών κομμάτων. Μένει να δούμε την βιωσιμότητά τους.

Αναρωτιόμαστε φωναχτά: μήπως αυτά τα διεθνή παραδείγματα μας διδάσκουν ότι το άλογο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η ηγεμονία της υπερδεξιάς στην κοινωνική και γεωπολιτική ατζέντα και το κάρο οι ad hoc ρηχές – εσπευσμένες προοδευτικές συνεργασίες; Μήπως η πιθανή εκλογή του Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ θα δώσει περαιτέρω νομιμοποίηση-δύναμη σε αυτήν την ατζέντα σε πλανητικό επίπεδο;

Μήπως στην Ελλάδα πρέπει να το πάμε αλλιώς για να μην σερνόμαστε πίσω από τις εξελίξεις που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε; Η κατάσταση είναι επί της ουσίας εντελώς διαφορετική, Εδώ τη φανερή ακροδεξιά την πήρε αναπόδραστα μαζί στο μνήμα του ο Παύλος Φύσσας και η υπερδεξιά διαχέεται “εντός εκτός και επί τα αυτά” της ΝΔ.

Η μηχανιστική μεταφορά αυτών των συνεργασιών στην χώρα μας με μια αθροιστική ή μια μεθοδολογική λογική “διασφάλισης της μη ρευστοποίησης” -αποκομμένη από το παγκόσμιο γεωπολιτικό φόντο- το μόνο που κάνει είναι να δημιουργεί ατελείς συλλογικές προσδοκίες και έλλειμμα υγιούς συναγωνισμού των πολιτικών φορέων του προοδευτικού τόξου. Σε όλα αυτά τι λέμε;

Από τα παραπάνω ανοιχτά ερωτήματα γίνεται προφανές ότι ο διάλογος για την ανασύνθεση της αριστεράς- κεντροαριστεράς πρέπει να εδράζεται κυρίως στα κοινωνικά, θεσμικά και προγραμματικά επίδικα και τις ολοκληρωμένες εναλλακτικές προτάσεις για Ελλάδα – Ευρώπη – Κόσμο.

Η εμπέδωση της αξιοπιστίας χτίζεται τόσο από πάνω προς τα κάτω όσο και από κάτω προς τα πάνω.

Άρα ο διάλογος αποκτά φερεγγυότητα όταν γίνεται συντεταγμένα από τις ηγεσίες και τεστάρετε “επί του πεδίου” , όχι σε μιντιακά και επιχειρηματικά σαλόνια που αναζητούν εσπευσμένα αντίβαρο διαπραγμάτευσης με τη φθίνουσα κυβέρνηση της ΝΔ.

Είναι κρίμα που κάποια θεωρούμενα «σοβαρά» στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σήμερα ελεεινολογούν για μια θέση στον «παράδεισο» της κεντροαριστεράς εξυφαίνοντας τη ρευστοποίηση του κόμματός τους ,που τους ανέδειξε/αξιοποίησε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμούμε να είναι ο εγγυητής και ο ηγεμόνας της ανασύνθεσης του ελληνικού προοδευτικού τόξου. Είναι απολύτως εφικτό αυτό.

Αυτό σημαίνει ότι άμεσα εκσυγχρονίζουμε και απλοποιούμε τις οργανωτικές δομές, εμβαθύνουμε τις προγραμματικές μας αιχμές και ταυτόχρονα μπαίνουμε σε έναν αυστηρά οριοθετημένο διάλογο προοδευτικών ηγεσιών-βάσης.

Το συνέδριό μας θα πρέπει να πάρει σχετικές -ειδικές- αποφάσεις.

Τώρα, ως προς το οργανωτικό μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ, επιφυλασσόμαστε να καταθέσουμε ριζοσπαστικές προτάσεις και επί του καταστατικού και επί της αναγκαίας κουλτούρας συνεργασίας και αποτελεσματικότητας που οφείλει να έχει η σύγχρονη αριστερά.

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε μερικές ενδιαφέρουσες «ιδέες» αλλά υπάρχουν πολλές ακόμα που μπορούν να κατατεθούν ,για να απεμπλακούν οριστικά τα δεκάδες χιλιάδες μέλη από την ταλαιπωρία που βιώνουν καθημερινά στις Οργανώσεις τους και στις δράσεις τους.

Η ευθυγράμμιση των μελών με τον κεντρικό υποστηρικτικό μηχανισμό είναι τουλάχιστον άνευρη και διεκπεραιωτική. Η phygital διάσταση δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε να λειτουργεί.

Θα αναφέρουμε σήμερα 2-3 τέτοιες “ιδέες” που θα περιλαμβάνονται στην ολοκληρωμένη πρότασή μας στην ΚΕ του Σεπτεμβρίου. Ουσιαστικά πρόκειται για ποσοστώσεις θετικής η αρνητικής διάκρισης στην εκλογή των αποφασιστικών και εκτελεστικών οργάνων σε όλη την πυραμίδα του κόμματος.

Για παράδειγμα, θα θεσμοθετηθούν -μερικώς ασυμβίβαστα- αφού θα επιτρέπεται η συμμετοχή επαγγελματικών στελεχών ή διορισμένων στη Βουλή ή αποσπασμένων από τη Δημόσια Διοίκηση στα όργανα αλλά μέχρι το ποσοστό του 25%. Τα όργανα αυτά επίσης θα στελεχώνονται κατ’ ελάχιστο από ενεργούς εργαζόμενους/δρώντες στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα κατά 60%. Το ποσοστό των συνταξιούχων θα περιορίζεται στο 15%.

Η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ θα βοηθηθεί κατάλληλα με επιστημονικό και οργανωτικό τρόπο, ώστε να διαμορφώσει ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους αντιστοίχισης με την εκλογική επιρροή μας.

Η ΑΥΓΗ θα αποκτήσει την επικοινωνιακή και πολιτική επιρροή που της αναλογεί με το μικρότερο δυνατό κόστος και το μέγιστο δυνατό όφελος.

Η δημοκρατία, όπως έδειξε και η πρόσφατη ΚΕ, δεν έχει αδιέξοδα.

Τα «πατήματα» του μόλις εννέα μηνών Προέδρου μας ήδη διανύθηκαν επιτυχώς παρά τις εκούσιες ή ακούσιες τρικλοποδιές και τις λακκούβες που και ο ίδιος σκόνταψε.

Τώρα όλοι και όλες μαζί υλοποιούμε το ποιοτικό άλμα από το παραδοσιακό δόγμα “για την κοινωνία” στο αφήγημα “από την κοινωνία για την κοινωνία”.

Αυτό είναι πλέον το κοινό μας διαμεσολαβημένο και μη πολιτικό στοίχημα.

*Μέλος ΚΕ

**Μέλος ΚΕ

***Μέλος ΚΕ – Συντονιστής Χρηματοπιστωτικού Τομέα