Από τις πρώτες πρωινές ώρες του περασμένου Σαββάτου ένα ερώτημα αιωρείται όχι μόνο πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πάνω από την ευρύτερη Κεντροαριστερά. Γιατί ο Στέφανος Κασσελάκης αποφάσισε να επιτεθεί στον Αλέξη Τσίπρα και μάλιστα με τόσο σκληρό τρόπο; Γιατί τον χαρακτήρισε υπονομευτή και μετά απέσυρε τον χαρακτηρισμό παρότι γνώριζε πως αυτό θα έμενε ως η δική του θέση: Ο πρώην πρόεδρος του κόμματος είναι υπονομευτής του σημερινού.
Στην πολιτική λένε πως αν διαλέξεις τον σωστό αντίπαλο πετυχαίνεις το μέγιστο αποτέλεσμα στους στόχους σου στην περίπτωση που τον νικήσεις. Και φυσικά αντιμετωπίζεις τις χειρότερες συνέπειες στην περίπτωση που χάσεις. Οσο κι αν ο Στ. Κασσελάκης είναι νέος ηλικιακά και στην πολιτική όλο και κάποιος θα τον συμβούλεψε να επιλέξει τη στοχοποίηση του Αλέξη Τσίπρα. Αλλά γιατί;
Η πιο απλή εξήγηση που μπορεί να δοθεί αφορά την εσωκομματική κατάσταση. Μπορεί πλέον να μην αμφισβητείται ο Στ. Κασσελάκης ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αμφισβητείται ο τρόπος που διοικεί το κόμμα. Δεν ακολουθεί συλλογικές διαδικασίες, αγνοεί τα κομματικά όργανα και γενικά εμφανίζεται ωσάν αυτός να είναι το κόμμα και το κόμμα να είναι αυτός.
Ενα τέτοιο μοντέλο κομματικού αρχηγού εκ των πραγμάτων συγκρούεται με το μοντέλο ηγεσίας του Αλ. Τσίπρα. Χτυπώντας τον Αλ. Τσίπρα, ο Στ. Κασσελάκης ξεμπερδεύει ταυτόχρονα και με την παραδοσιακή λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ και με όσους την αναζητούν και την υπερασπίζονται. Με όλη, δηλαδή, την παλιά φρουρά.
Υπάρχει όμως κι ένας δεύτερος, πιο ουσιαστικός, λόγος που επιτέθηκε στον Αλ. Τσίπρα. Αφορά τις εξελίξεις στη λεγόμενη Κεντροαριστερά και το ενδεχόμενο ο Αλέξης Τσίπρας να έχει λόγο και ρόλο σε αυτές. Αυτό το ενδεχόμενο ο Στ. Κασσελάκης θέλει να το ακυρώσει από τώρα. Διαφορετικά, μπορεί να το βρει μπροστά του. Και για να μην το βρει… των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.
