Δεν μπορώ να φανταστώ -και νομίζω ότι δεν υπάρχει- οδύνη μεγαλύτερη σε ετούτη τη ζωή από το να χάνει ένας γονιός το παιδί του. Η ίδια επέλεξα να μην αποκτήσω παιδιά, όμως αγάπησα πολλές φορές πολλά χάρτινα καράβια με τα οποία μπαρκάρισα, φροντίζω τα ρεπορτάζ μου, ανασταίνω το λιοστάσι, τις πορτοκαλιές και τις λεμονιές μου σαν να είναι παιδιά μου – ωστόσο τίποτα από όλα αυτά τα οποία αγαπώ, φροντίζω, ανασταίνω και τους είμαι βαθύτατα αφοσιωμένη δεν είναι αληθινό παιδί.
Παιδιά που όταν τα πρωτοπιάνεις στα χέρια σου είναι τόσο μικρούλια που φοβάσαι μην τα σπάσεις, που ξενυχτάς μαζί τους σε κάθε πυρετό, που τους μαθαίνεις τις πρώτες τους λέξεις και λαχταράς σε κάθε τους βήμα. Παιδιά σαν κι αυτά που θερίστηκαν στα Τέμπη.
Απέναντι σε αυτόν τον άφατο πόνο των γονιών που θρηνούν βρίσκεται η κυβέρνηση στην κοινοβουλευτική διαδικασία κι όχι στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Κι απέναντι σε αυτήν την οδύνη που δεν έχει όρια βλέπουμε την απύθμενη έπαρση, την ασύλληπτη αμετροέπεια, την απόλυτη έλλειψη σεβασμού, τη μηδενική ενσυναίσθηση των υπουργών και των βουλευτών που παρελαύνουν ο ένας μετά τον άλλον από το βήμα της Βουλής. Μονάχα η λέξη «ντροπή» μού έρχεται στον νου, αλλά έχει πια κι αυτή ξεφτίσει.
Σε αυτά τα παιδιά που χάθηκαν, σε όλα εκείνα που παλεύουν ακόμα με τα τραύματά τους και σε κάθε παιδί αυτής της χώρας θέλω πολλά να πω, αλλά ο Αλκίνοος τα έχει κλείσει σε μονάχα έναν στίχο: «θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ». Σας χρωστάμε μια χώρα αντάξιά σας, παιδιά, και (αν μας έχει πια μείνει καθόλου καιρός στην κλεψύδρα του χρόνου σας) πρέπει να ανασκουμπωθούμε και να τη φτιάξουμε.
*Διονύσης Σαββόπουλος, «Το περιβόλι του τρελού»
