Το βράδυ της 4ης Ιουλίου 2004, στον σχολιασμό του τελικού του EURO για λογαριασμό της ΕΡΤ ήταν τιμής ένεκεν ο συνταξιούχος Γιάννης Διακογιάννης. Δεν είχαν περάσει παρά ελάχιστα λεπτά από το φινάλε του θριαμβευτικού αγώνα. Η Ελλάδα ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, όλη η χώρα περίμενε την απονομή για να ξεχυθεί στους δρόμους κι όμως ο αείμνηστος έλεγε κάτι που εκείνη την ώρα έμοιαζε παράταιρο. Αντί να πανηγυρίζει όπως όλοι μας, έβγαζε έναν μονόλογο που ζητούσε από τους παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου να χτίσουν πάνω σε αυτή τη μεγάλη επιτυχία.
Κανείς δεν είχε διάθεση να ακούσει. Και όντως τότε δεν έμοιαζε παράλογη αυτή η… ανυπακοή. Λεφτά υπήρχαν, η Ελλαδίτσα σήκωσε το EURO, περιμέναμε Ολυμπιακούς Αγώνες, τι θα μπορούσε να πάει στραβά;
Ακόμη και σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο, ήταν η εποχή που βγάζαμε τρεις ομάδες στο Τσάμπιονς Λιγκ, που ομάδες σαν τον Παναθηναϊκό έκαναν πορείες που δύσκολα θα ξαναδούμε, αλλά και μικρότεροι σύλλογοι όπως ο Πανιώνιος ή η Λάρισα κατέγραφαν επιτυχίες που σήμερα μοιάζουν άπιαστες.
Η Ελλάδα ήταν στην έκτη θέση της βαθμολογίας της UEFA (βάσει της πορείας των συλλόγων της) και η Εθνική έμπαινε στο top 10 της FIFA, πάνω από μεγαθήρια της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, όλα έχουν πάει στραβά. Κανείς δεν «έχτισε» πάνω σε αυτή την επιτυχία, τα μικροσυμφέροντα του καθενός επικράτησαν και κάπως έτσι η Ελλάδα παλεύει πια μέσω των ομάδων της να πιάσει -χωρίς επιτυχία- τη 15η θέση στην κατάταξη της UEFA, ενώ η Εθνική σε επίπεδο FIFA είναι με το ζόρι μέσα στην πρώτη 50άδα. Και είναι λογικό, αφού έχει να βρεθεί σε μεγάλη διοργάνωση από το 2014 και το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας.
Αντίστοιχη η κατάσταση και στις διοργανώσεις όπου συμμετέχουν οι ομάδες μας. Εδώ πρέπει να ανοίξει μια παρένθεση: Κανείς δεν δικαιούται να υποτιμήσει την προσπάθεια που κάνουν φέτος Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ. Είναι στα προημιτελικά του Κόνφερενς Λιγκ, μπορούν να πάνε και ακόμα παραπέρα. Φυσικά και οι επιτυχίες τους θα πανηγυριστούν. Κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο.
Ομως, τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρχε Κόνφερενς Λιγκ. Ομάδες που συμμετέχουν σε αυτό τώρα, δεν έπαιζαν καν στην Ευρώπη. Ουδείς περίμενε ότι η Γουέστ Χαμ και η Φιορεντίνα θα αγωνίζονταν σε έναν ευρωπαϊκό τελικό. Τι θέλουμε να πούμε: Εκείνα τα -όχι και τόσο μακρινά- χρόνια οι ομάδες μας με τους διεθνείς ποδοσφαιριστές ανταγωνίζονταν στα ίσια τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, την Αρσεναλ και τη Λίβερπουλ. Οχι μόνο τη Μακάμπι ή την Ντινάμο Ζάγκρεμπ.
Είδαμε και τι έγινε φέτος που είχαμε πέντε εκπροσώπους στην Ευρώπη. ΑΕΚ και Παναθηναϊκός ήταν στο Τσάμπιονς Λιγκ και απέτυχαν να πάνε στους ομίλους. Και πάλι καλά, εδώ που τα λέμε, διότι το επίπεδο στους ομίλους ήταν εξαιρετικά ανεβασμένο. Πήγαν στο Γιουρόπα μαζί με τον Ολυμπιακό και κανείς τους δεν προκρίθηκε στην επόμενη φάση. Μόνο οι «ερυθρόλευκοι» συνέχισαν ως τρίτοι στην πιο κάτω διοργάνωση, και αυτό διότι είχαν απέναντί τους κάποια Μπάτσκα Τόπολα. Τη σήμερον ημέρα οι ομάδες μας μπορούν να διακριθούν μόνο σε μια διοργάνωση σαν το Κόνφερενς Λιγκ. Τότε ήταν ανταγωνιστικές και ξεχώριζαν στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο πανίσχυρο UEFA.
Υπό αυτές τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί να πιστεύουμε ότι η σημερινή Εθνική θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο; Σύμφωνοι, τώρα οι ομάδες που προκρίνονται είναι 24 και όχι 16, οι δίοδοι πρόκρισης έχουν ανοίξει και για τους «μικρούς», αλλά ούτε έτσι τα καταφέραμε.
Σαφώς και υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν, σαφώς και είναι αποτυχία η μη πρόκριση, αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Παίζαμε με μια ισοδύναμη ομάδα, εκτός έδρας και χάσαμε στις λεπτομέρειες. Ισως αν η κληρωτίδα έφερνε το ματς στην Αθήνα να είχαμε περάσει εμείς στο EURO. Ισως αυτό να γινόταν αν η κεφαλιά του Μαυροπάνου πήγαινε μέσα αντί για το δοκάρι.
Το θέμα είναι πώς θα μπορέσουμε ως ελληνικό ποδόσφαιρο να μη θεωρούμε ισάξια τη Γεωργία. Να μη χρειαζόμαστε ένα μπαράζ δεύτερης ευκαιρίας για να πάμε σε ένα Ευρωπαϊκό. Πρέπει να «χτίσουμε». Μια ομάδα, ένα ωραίο κλίμα, μια αγκαλιά προς τον (σοβαρό) κόσμο. Και πρώτα απ’ όλα ένα προπονητικό. Η Εθνική κάθε φορά δεν ξέρει πού θα προπονηθεί και αλλάζει από Ριζούπολη σε Νέα Σμύρνη και από κει στο Περιστέρι. Ούτε τα βασικά δεν έχουμε δηλαδή…
