Απουσιάζω από την Αθήνα (και την Ελλάδα, είμαι στα μέρη που πρωτοπάτησε ο Κολόμβος με τη «Σάντα Μαρία» του και το «αυγό» του…) δεύτερη βδομάδα τώρα. Αγνοώ, επομένως, πώς εξελίχθηκε το πρώτο κύμα των φετινών πυρκαγιών, που ξεκίνησε την προηγουμένη της αναχώρησής μου (αν και προηγήθηκε η φωτιά διαρκείας στα Πιέρια, για την οποία, θυμάμαι, είχα διαβάσει ότι, παρά τις άφθονες πηγές του συγκεκριμένου βουνού, σπάνιζαν – δεν ξέρω και αν υπάρχουν – οι δεξαμενές πυρόσβεσης!). Που μακάρι τα πράγματα να έμειναν εκεί που τα άφησα και να τα βρω πάλι στη θέση τους, όταν, με το καλό, επιστρέψω!
Αλλά σαν πολύ νωρίς ξεκίνησε φέτος, μου φαίνεται, το πύρινο… βιολί. Που βαράει πάντα μονόχορδα, με τούτη την κυβέρνηση. Που ό,τι και να πεις έχει μόνιμα στραμμένο το μάτι –και σε παραπέμπει– στο… «Μάτι». Κι έπειτα σου… μιλάει για καλοκαίρια… με καύσωνα. Και χειμώνες στεγνούς και ζεστούς (ή θα πληρώνουμε δηλαδή τα μαλλιά της κεφαλής μας ευεργετώντας το ισχνό βαλάντιο των πετρελαιάδων ή θα καιγόμαστε μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου…). Είναι και η κλιματική κρίση στη μέση: λιώνουν πάγοι, φουσκώνουν θάλασσες… τσιγαριζόμαστε γενικώς. Χάνεις – κερδίζεις, χαμένος βγαίνεις… που έλεγαν κάποιοι παλιότεροι…
Κι ένας Περδίκης (επώνυμο) κάποτε, φυλακισμένος σε δύσκολους καιρούς (περάσαμε κι από τέτοιους… μην κοιτάτε που ήρθε σαν την άνοιξη ο Μητσοτάκης και μας έφερε γιασεμιά και πασχαλιές, όπως είπε και στο συνέδριο…). Μάθαινε νέα από τον έξω κόσμο, που του έλεγαν να ελπίζει, γιατί και εσωτερικά και στο εξωτερικό πάνε καλά τα πράγματα. Απορούσε ο άνθρωπος, δεν το χωρούσε το μυαλό του: «Πώς γίνεται, ρε παιδιά;» ρωτούσε τους συντρόφους του. «Πώς γίνεται; Εσωτερική κατάσταση καλή! Εξωτερική κατάσταση καλή! Κι ο Περδίκης μέσα;». Πώς γίνεται να καιγόμαστε προ ενάρξεως αντιπυρικής περιόδου και ο κρατικός μηχανισμός να είναι σε πλήρη ετοιμότητα; Αν δεν ήταν;
