Μπορεί να βρει κανείς, σκούρο μπλε, μαύρο, κόκκινο, τυρκουάζ, μωβ μελάνι, σαν εκείνο που διαλέγει η Ζυράννα Ζατέλη να βασιλεύει μυστικά στα γραπτά της.
Στην παράσταση Ink, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αυτή την φορά ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επέλεξε να ντύσει την ιστορία του με μαύρο μελάνι, αγκαλιά με το κόκκινο του έρωτα.
Γένη ισότιμα, αρσενικό, θηλυκό, ουδέτερο, ο άνδρας, η μπάλα, το νερό, το χταπόδι, στην πορεία της αφήγησης ξεδιπλώνονται σταδιακά, για να συνυπάρξουν δημιουργικά μέσα στο σύμπαν του διάσημου Έλληνα σκηνοθέτη.
Πρωταγωνιστές, δυο σώματα αρσενικά, το ένα γυμνό, στο χρώμα της πρωτόπλαστης σάρκας, καταδικασμένο να παλεύει αιώνια με το άλλο μισό, το μαυροντυμένο θηρίο του πόθου. Να αντιστέκεται σθεναρά στην αμετάκλητη ιδέα του τέλους που ενυπάρχει στον άνθρωπο.
Μορφές ανδρικές, εμπνευσμένες από αρχαία μελανόμορφα αγγεία, πολεμούν, θηλάζουν, χορεύουν, γεννούν, πάλλονται επί σκηνής ερωτικά και την ίδια στιγμή πεθαίνουν για να ξαναγεννηθούν από την αρχή, μέσα σε ένα τοπίο μυθικό, απόκοσμο.
Σε κάθε τους κίνηση, εγείρουν ερωτήματα άλυτα.
Υπάρχει κόλαση; Υπάρχει παράδεισος;
Οι άνδρες γεννούν;
Για πόσο ακόμα θα είναι αρκετό της γης το νερό, να ξεδιψάσει τους ανθρώπους;
Πόση δύναμη χρειάζεται να έχει στα σπλάχνα του το φως για να νικήσει ολοκληρωτικά το σκοτάδι;
Ποια είναι εκείνη η στιγμή που ορίζει το τέλος και την αρχή, στην ζωή και την τέχνη;
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ανέβηκε στην σκηνή.
*Εικαστικός
