Είπα να μείνω ακόμα μια μέρα στην (χθεσινή) όαση της Σίβα. Οχι για λόγους αναψυχής, κατά παρέκκλιση επίσημης επίσκεψης στην Αίγυπτο, όπως ο Ελληνας πρωθυπουργός. Αλλά κυρίως για λόγους ιστορικούς, κατά παρέκκλιση ενός χρονογραφήματος, επειδή το θέμα, από πολλές πλευρές, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Πρώτα πρώτα, η όαση Σίβα, όπως είδα σε διάφορα κείμενα ταξιδιωτικά/περιηγητικά, στο διαδίκτυο: Είναι από τους πιο απομονωμένους οικισμούς της Αιγύπτου. Το μήκος της δεν ξεπερνάει τα 10 χλμ., το πλάτος τα 5 με 6. Απέχει 50 χλμ. από τη Λιβύη, 560 από το Κάιρο και 600 από την Αλεξάνδρεια. Κατοικείται κυρίως από Βερβερίνους (περί τους 22.000, απογραφή 20ετίας· αν και πέρσι, που επισκέφτηκα την Αίγυπτο, ο πληθυσμός της αυξανόταν κατά μία… Πάτρα ετησίως· με κατέπληξε ο αριθμός των νέων που είδα να περπατούν στην παραλία της Αλεξάνδρειας!). Ξεχωριστή φυλή οι Βερβερίνοι, με αξιόλογο πολιτισμό και ιδιαίτερη γλώσσα: τα σίβι. Οι κάτοικοι της Σαχάρας, γενικά, «ομιλούν» και με σφυρίγματα…
Η περιοχή αρδεύεται –όσο αρδεύεται, γιατί ο τουρισμός, μετά το 1980, άλλαξε πάντα τα δεδομένα και όχι μόνο στην Αίγυπτο, βλέπουμε και τα δικά μας!– από λίμνη αρκετά μεγάλης έκτασης, αστείρευτη λόγω πολλών πηγών, που όμως το μέγιστο βάθος της δεν ξεπερνάει τα… 30 εκατοστά· περπατάς επί των υδάτων δηλαδή, άνευ θαύματος! Το έτερο ενδιαφέρον είναι ότι στον κεντρικό οικισμό, στο παλιό χωριό, το ιστορικό, υψούται χωμάτινος λοφίσκος, αξιοθέατος και αναμνηστικός… Τα σπίτια στη Σίβα –νομίζω και σε όλους τους οικισμούς στη Σαχάρα– είναι πλίνθινα· ασφαλέστατα και δροσερά, καθώς η βροχή είναι περίπου άγνωστη.
Το έφερε όμως κάποτε, πριν από 101 χρόνια, το 1923, έπεσε βροχή με τα τουλούμια και, κυριολεκτικά, έλιωσε ο οικισμός! Ο χωμάτινος λοιπόν λόφος, ο αξιοθέατος, είναι φτιαγμένος από… υλικά οικοδομών· κάτι σαν μνημείο βροχής. Οχι, κατά την επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού, δεν έβρεξε…
-320x213.jpg)
