Περί λύχνων αφάς…

Θυμήθηκα ένα παλιό ανέκδοτο από τα χρόνια του στρατού, που κατά κάποιο τρόπο σατίριζε, διακωμωδούσε τα καθαρευουσιάνικα στη στρατιωτική ορολογία: σκελαία το σώβρακο, περισκελίς το παντελόνι, χειρόκτια τα γάντια, κελύφιον η μαξιλαροθήκη και άλλα δυσνόητα, ακόμα και για τους εγγράμματους. Σε ανάλογη γλώσσα ήταν και τα έγγραφα, ακόμα και τα σήματα με τον τηλέγραφο.

Εφτασε λοιπόν, κατά το ανέκδοτο, σήμα σε προωθημένο φυλάκιο: να επιστρέψει η φρουρά στη βάση, μόλις σκοτεινιάσει: «Περί λύχνων (λυχνάρια, λάμπες) αφάς (αφή, άναμμα), έλθετε μεθ’ ημών (ελάτε σε μας· γυρίστε πίσω)». Πού να καταλάβουν οι φαντάροι το «περί λύχνων αφάς» τι λογής πράμα είναι! Μετά από πολλή σκέψη, τη…λύση την έδωσε ο πιο… μάγκας: «Φως φανάρι, ρε σεις…», κατέληξε με βεβαιότητα: «Μας ζητάνε να φάμε τις λάμπες και να γυρίσουμε…».

Ετσι περίπου και τώρα, με τα απογευματινά χειρουργεία στα δημόσια νοσοκομεία. Μας ζητάνε να φάμε τις λάμπες (κουτόχορτο) και δη επί πληρωμή και να γυρίσουμε πίσω… πολλά χρόνια, τότε που λέγανε τα τρόφιμα εδώδιμα και τα κεραμίδια κεράμους, προτού τα πρώτα πάρουν ύψος όπως τα μπαλόνια αέρος και τα δεύτερα ξεκαρφωθούν και μας έρθουν κατακέφαλα, με κάποιους όμως να την έχουνε κάνει ταράτσα… Eις υγείαν ασθενούντων που ήταν πέντε χρόνια στη λίστα αναμονής πρωινού χειρουργείου και μπήκαν στο απογευματινό σε πέντε λεπτά, όχι με λύχνους, αλλά με φωταψίες προβολέων τηλεόρασης. Grey’s Anatomy, σε ζωντανή μετάδοση, με πρωταγωνιστές φυσικά πρόσωπα: έναν ασθενή επί φορείου και έναν υπουργό επί… καλάμου.

Δεν είδα ακόμα τους δείκτες τηλεθέασης. Ούτε και τις διαφημίσεις που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν αυτό το πρωτοφανές από εποχής… Ιπποκράτους… life health show. Ο πιο εξοργιστικός, πιστεύω, διασυρμός του ΕΣΥ, διά του αλαζονικού ΕΓΩ ενός πρωθυπουργού και του συνεργού υπουργού του, του ίδιου που προ 12ετίας αλάλαζε: «Εγώ τα κλείνω τα νοσοκομεία! Εμένα να χτυπάτε…». Παμπάλαιο σχέδιο. Προμελετημένο…