Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει αυτά τα αγόρια της πλατείας Αριστοτέλους αγόρια; Να μια ερώτηση που δεν την είχαμε σκεφτεί. Ο Γιώργος Νικολαΐδης μάς μιλά με αφορμή την παράσταση «Τι είναι αυτό που με κάνει αγόρι;», η οποία, σε κείμενο του ίδιου, είναι μια προσπάθεια εξερεύνησης και κατανόησης των έμφυλων ρόλων, ενδυνάμωσης στα θέματα της έμφυλης ισότητας αλλά και μια απόπειρα «να πάμε ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο του ο καθένας, η καθεμιά και το καθένα από μας, προκειμένου να ζούμε ελεύθερα, ισότιμα, δίκαια και αληθινά».
Θέμα τής περφόρμανς, που έκανε πρεμιέρα το περασμένο Σάββατο, είναι να θέσει ερωτήματα σε σχέση με όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα για τις αρρενωπότητες, επαναπροσδιορίζοντας όρους, συμπεριφορές και μοτίβα που κυριαρχούν γύρω μας και μέσα μας, συνειδητά ή ασύνειδα, και ορίζουν τις ζωές μας.
Τι είναι το αρσενικό; Ποιος είναι ο άντρας ο σωστός; Τι είναι ο μερακλής; Πώς πεθαίνουν οι άντρες; Τι είναι η αρρενωπότητα; Πόσες υπάρχουν; Πώς γράφονται; Αλήθεια, τα αγόρια χορεύουν; Κλαίνε; Φροντίζουν; Πώς μεγαλώνουν τα αγόρια; Πώς γίνονται άντρες; Το φλερτ, το σεξ, το πέος, το μεγάλο πέος, οι γυναίκες, η δέσμευση, η δουλειά, η μάνα, ο πατέρας, η πρώτη φορά.
«Οι αρρενωπότητες εκπαιδεύονται από την πρώτη μέρα της γέννησής τους να ενεργούν με τρόπους που περιορίζουν την αληθινή τους έκφραση, προκειμένου να επιτελέσουν «σωστά» τον ρόλο τους. Οι κοινωνικά κατασκευασμένες πατριαρχικές νόρμες τούς επιβάλλουν σκληρά και άκαμπτα στερεότυπα, όπως το να είναι σωματικά και συναισθηματικά σκληροί, να μη δείχνουν ευάλωτοι, να μη ζητούν βοήθεια, να έχουν την απόλυτη εξουσία και τον έλεγχο άλλων σωμάτων» μας λέει.
● Η παράστασή σας αποκτά μια τραγική επικαιρότητα. Ποιες είναι οι σκέψεις σας με αφορμή τα γεγονότα στην πλατεία Αριστοτέλους;
Λίγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασής μας ένα τραγικό γεγονός μάς φτάνει από τη Θεσσαλονίκη. Δύο ΛΟΑΤΚΙ συνάνθρωποί μας περπατώντας στην πλατεία Αριστοτέλους δέχτηκαν επίθεση από έναν όχλο, ο οποίος μύριζε όλα αυτά που προσπαθούμε να αγγίξουμε κάνοντας το «Τι είναι αυτό που με κάνει αγόρι;». Κάποιοι πάλι έπεσαν από τα σύννεφα. Ακούμε μια γυναικοκτονία και πέφτουμε από τα σύννεφα, κάποιος στη μέση του δρόμου ασκεί βία στη σύντροφό του και πάλι πέφτουμε από τα σύννεφα. Αγέλες-συμμορίες αγοριών που ληστεύουν, βρίζουν, χτυπούν, βιντεοσκοπούν και μοιράζουν σαν τρόπαιο στα σόσιαλ αυτή την πράξη βίας και να η πτώση πάλι. Δεν υπάρχουν όμως πια σύννεφα. Ολα είναι ξεκάθαρα και όλα δείχνουν πως η πατριαρχία είναι πιο δυναμωμένη από όσο νομίζουμε. Είμαστε όλοι, όλες και όλα μάρτυρες ενός δίπολου. Από τη μία μια νομοθετική ρύθμιση που ήταν παραπάνω από αναγκαία -βλέπε γάμος για όλους- και από την άλλη το γεγονός στη Θεσσαλονίκη που μας φέρνει μνήμες του ζοφερού μεσημεριού στη Γλάδστωνος. Αλήθεια, «τι είναι αυτό που κάνει αυτά τα αγόρια της πλατείας Αριστοτέλους αγόρια;». Να μια νέα ερώτηση που δεν την είχαμε σκεφτεί.
● Η παράστασή σας αναφέρεται στις αναπαραστάσεις της ανδρικής ταυτότητας και της αρρενωπότητας στη ζωή μας. Τελικά τι είναι αυτό που κάνει κάποιον αγόρι;
Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ ακούμε φράσεις και έννοιες όπως τοξική -ηγεμονική- παραδοσιακή αρρενωπότητα. Οι αρρενωπότητες κουβαλούν στερεότυπα που μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί. Στερεότυπα που έχουν μια επίφαση προνομίου. Το να είσαι δυνατός, κουβαλητής, αποφασιστικός ακόμα και ανταγωνιστικός δεν είναι κάτι κακό, κακό είναι να σου το επιβάλλει η κοινωνία μέσα από το πρίσμα μια πατριαρχικής μεζούρας που μας μετράει όλες, όλους και όλα μας.
Ερωτήματα όπως τι θα κάνουμε με τα αγόρια, τι θα κάνουμε με τους άντρες, πώς μεγαλώνουμε τα αγόρια για να γίνουν σωστοί άντρες, τι είναι η αρρενωπότητα, είναι μία ή περισσότερες; Πώς αγαπούν οι άντρες, πώς χαιρετιούνται, αν χορεύουν, πώς πεθαίνουν, πώς φλερτάρουν και πολλά άλλα μάς απασχόλησαν κατά τη διάρκεια των προβών. Ερωτήματα ανοιχτά προς συζήτηση και επεξεργασία. Η παράσταση «Τι είναι αυτό που με κάνει αγόρι;» επιχειρεί λοιπόν να θέσει όλα αυτά τα ερωτήματα και να δημιουργήσει και άλλα στους θεατές. Χρειάζεται να αμφισβητήσουμε όλες αυτές τις βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις να μπουν τα ερωτήματα και πριν ξεκινήσει μια επεξεργασία νοηματοδότησης και μετασχηματισμού. Κάτι που όπως φαίνεται είναι παραπάνω από αναγκαίο λόγω της αυξανόμενης βίας που ακούμε, βλέπουμε και πολλές φορές εισπράττουμε. Βία που σε συντριπτικά ποσοστά οι θύτες είναι άντρες. Ακόμα ένα θέμα που μας απασχόλησε είναι οι επιπτώσεις που έχουν όλα αυτά τα προνόμια στους άντρες και τις αρρενωπότητες. Από το πιο απλό, όπως η «απαγόρευση» του να ζητάς βοήθεια, του να δηλώνεις τις ευαισθησίες σου και πόσα ακόμα. Αυτός είναι και ο σκοπός της σύμπραξης μιας οργάνωσης της κοινωνίας των πολιτών (Gender Alliance Initiative) που στόχο έχει την έμφυλη ισότητα και μιας καλλιτεχνικής ομάδας (Life After Death Theatre Company) ευαισθητοποιημένης στα θέματα ισότητας. Πρόκειται στην ουσία για μια δράση ανάμεσα σε δύο κόσμους: έναν κόσμο ρευστό, που η ανάγκη μετασχηματισμού και επαναπροσδιορισμού είναι αναγκαία, και έναν άλλο συμπαγή, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει όλες τις κεκτημένες βεβαιότητες και τα στερεότυπα που βαραίνουν σώματα και ψυχές.
♦ Πληροφορίες:
♦ «Τι είναι αυτό που με κάνει αγόρι;», του Γιώργου Νικολαΐδη. H.ug (Human Underground), Μελιταίων 14, Πετράλωνα. Κάθε Σάββατο 21.00 και Κυριακή 20.00. Σκηνοθεσία, κίνηση: Βίκυ Αδάμου. Πρωτότυπη σύνθεση, μουσική επιμέλεια: ECATI. Video art: bminOr. Installation: The Κrank. Εικαστική επιμέλεια: Lazy boy*. Σύμβουλος Δραματουργίας: Αννα Τσίχλη. Ερμηνεία: Χρήστος Καπενής, Μελίσσα Κωτσάκη, Γιώργης Παρταλίδης. Στην παράσταση ακούγονται μαρτυρίες από αρρενωπότητες όλου του φάσματος. Εισιτήρια 10-15€. Προπώληση ticketservices.gr. Πληροφορίες Τρίτη με Κυριακή 10.30 με 13.30: 6978705491 & [email protected]. Πέρα από την ίδια την παράσταση προγραμματίζονται επιπλέον δύο δράσεις ενημερωτικού-επιμορφωτικού χαρακτήρα σε ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν μέσα από τις σελίδες τής Life After Death Theatre Company και της Gender Alliance Initiative, μια βιωματική συζήτηση με το κοινό και ένα ειδικό βιωματικό εργαστήριο που θα απευθύνεται σε άτομα που ασχολούνται με την τέχνη όλων των μορφών.
● «Στρακαστρούκες» σε κείμενο – ερμηνεία – τραγούδια Δημήτρη Σαμόλη. Μικρό Γκλόρια (Ιπποκράτους 7) κάθε Τετάρτη 20.15 και Κυριακή 18.00. Σκηνοθεσία: Μάριος Κακουλλής. Σκηνικά-Κοστούμια: Λουκάς Μπάκας. Φωτιστικός σχεδιασμός – Δραματουργία: Στέφανος Δρουσιώτης. Μουσική: ECATI. Εισιτήρια 12-15€. Προπώληση more.com
♦ «Καταποντισμός» σε σύλληψη-σύνθεση κειμένου-σκηνοθεσία Βασίλη Βηλαρά. Εθνικό Θέατρο – ΡΕΞ (Πανεπιστημίου 48, σκηνή Κατίνα Παξινού) Πέμπτη-Κυριακή, 21.00, για θεατές 18+. Αρχειακή έρευνα-συνεργάτιδα δραματουργός: Λεμονιά Γιαννίρη. Σκηνικά: Δήμος Κλιμενώφ. Κοστούμια: Χρύσανθος Χριστοδούλου. Μουσική: ECATI. Κίνηση: Ευστράτιος Γιαννίκος. Φωτισμοί: Βάσια Ατταριάν. Παίζουν: Βασίλης Βηλαράς, Ανδρέας Λαζαράκος, Kristof, Niko Rupllem, Dolly Vara. Εισιτήρια 5-13€. Προπώληση ticketservices.gr και 210-7234567.
