Αμέσως μετά την επίθεση του Ισραήλ στο προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό, η Ουάσινγκτον διαμήνυσε στην Τεχεράνη ότι δεν ήταν ενήμερη για το πλήγμα.
Το σκηνικό αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να φωτίσει τις αντιφάσεις ή -για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- τη σύγχυση της πολιτικής Μπάιντεν απέναντι στο Ιράν.
Οταν στις αρχές του 2013 άρχιζαν οι μυστικές συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν στο Ομάν, η αμερικανική πλευρά επικέντρωνε το ενδιαφέρον της στον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης και δεν έθετε θέμα για την παρουσία φιλοϊρανικών δυνάμεων στον Λίβανο, στη Συρία και στο Ιράκ.
Ο Τραμπ το 2018 απέσυρε τις ΗΠΑ από τη Συμφωνία του 2015 για τον διεθνή έλεγχο στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και πρότεινε τις Συμφωνίες του Αβραάμ που μαζί με μια αμφιβόλου αποτελεσματικότητας διευθέτηση του Παλαιστινιακού είχαν στόχο τη συγκρότηση μιας αντιιρανικής συμμαχίας υπό το δίδυμο Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας.
Οταν ο Μπάιντεν πήρε τη σκυτάλη από τον Τραμπ τον Ιανουάριο του 2021, προσπάθησε να αναβιώσει η Συμφωνία του 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, με τη διαφορά ότι πλέον είχε ως υψηλή προτεραιότητα τον περιορισμό της επιρροής της Τεχεράνης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Τον Σεπτέμβριο του 2023, λίγο πριν από την επίθεση της Χαμάς, στην Ουάσινγκτον επικρατούσε διπλωματικός πυρετός για την προώθηση της συμμαχίας Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας ως αντίβαρου στην περιφερειακή εμβέλεια του Ιράν.
Ο Νετανιάχου πήρε τα μαθήματα της περιόδου 2013-15, όταν «έτρωγε πόρτα» από τον Ομπάμα και έτσι, οι όποιες προκλήσεις του Ισραήλ με στόχο τη φιλοϊρανική συμμαχία ήταν πλέον σε συντονισμό και όχι σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ.
Μέχρι πρόσφατα υπήρχε άλλωστε μια σταθερή εναλλαγή των ΗΠΑ και του Ισραήλ στα χτυπήματα κατά στόχων της φιλοϊρανικής συμμαχίας.
Η σύγχυση και η ασάφεια που προκύπτουν όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν έχουν ξεκάθαρη ιεράρχηση προτεραιοτήτων και στόχων είναι μια επικίνδυνη κρημνοβασία.
Μεταξύ Ομπάμα και Τραμπ, ο Μπάιντεν έδωσε τα λάθος μηνύματα στο Ισραήλ, στο Ιράν και στη Χαμάς.
Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, ο Νετανιάχου δικαιώθηκε για την αντίστασή του στον Ομπάμα και ξανακέρδισε τη θέση του στην αντιιρανική πολιτική της Ουάσινγκτον.
Σε ό,τι αφορά το Ιράν, πριμοδότησε μια πολιτική προληπτικών πληγμάτων, από τη Χεζμπολάχ μέχρι τους Χούθι.
