Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησε στη δημιουργία της Νέας Αριστεράς είναι ένα γεγονός ευεξήγητο. Τα περισσότερα και τα πιο γνωστά στελέχη του δεν μπορούσαν να παραμείνουν σε ένα κόμμα, το οποίο, όπως και τα αστακοκάραβα, εντάσσεται στα περιουσιακά στοιχεία ενός ναρκισσευόμενου πρώην στελέχους της Goldman Sachs και παντελώς άσχετου που, κατά δήλωσή του, θέλει να γίνει πρωθυπουργός.
Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως είχε πρόβλημα, και χοντρό μάλιστα, πριν από τον Κασσελάκη. Οταν ένα κόμμα εξουσίας ηττάται σε δύο απανωτές εκλογές, όταν βυθίζεται από το 32% στο 17%, κάτι έχει πάει πολύ στραβά. Κατά συνέπεια η Νέα Αριστερά οφείλει να αναζητήσει τις λύσεις σε διάφορα δύσκολα προβλήματα που είχαν ήδη ανακύψει. Ή, για να το πω αλλιώς, οφείλει να διευκρινίσει τι είναι αυτό που την κάνει «νέα».
Μια πρώτη παρατήρηση: σε αυτή τη φάση η Νέα Αριστερά προσπαθεί να προσελκύσει τους εναπομείναντες στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δυσαρεστημένους με όσα συμβαίνουν στην Κουμουνδούρου. Και για να το πετύχει δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη «αριστεροσύνη» της. Δηλαδή, εμείς είμαστε οι πραγματικοί αριστεροί και όχι εκείνοι που περιστοιχίζουν τον Κασσελάκη. Αναμενόμενο. Η πολιτική είναι αναγκαστικά και άγρα ψήφων γιατί χωρίς αυτές σε τρώει το σκοτάδι.
Ετσι όμως η διελκυστίνδα με τον κασσελάκειο ΣΥΡΙΖΑ θέτει εκτός συζήτησης τον ουσιαστικό και επώδυνο προβληματισμό για την εκλογική πανωλεθρία του κόμματος πριν εμφανιστεί ο μεσσίας από το Μαϊάμι. Θα μου πείτε ότι πολλά έχουν ήδη γραφτεί για την ανάγκη να χτίσουμε μια μεγάλη δημοκρατική παράταξη, να αφουγκραστούμε την κοινωνία, να συντονίσουμε καλύτερα τις δράσεις μας κ.ο.κ. Θα σας απαντούσα ότι πρόκειται για τελετουργικά επαναλαμβανόμενες κοινοτοπίες -σαν τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών την 25η Μαρτίου- και λόγια του αέρα, που αν δείχνουν κάτι είναι η απροθυμία ή η αδυναμία να ανασυρθούν στην επιφάνεια τα ακανθώδη και άβολα.
Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα. Πώς αντέδρασε η Νέα Αριστερά στον νόμο για τα «μη κρατικά πανεπιστήμια»; Τον καταψήφισε. Κατά τη γνώμη μου καλά έκανε. Δεν ξέρω τι ακριβώς θα συμβεί από εδώ και πέρα. Ενα ενδεχόμενο είναι το όλο πράγμα να ξεφουσκώσει επειδή τα μεγάλα και φημισμένα Πανεπιστήμια δεν θα μπουν στον κόπο να «επενδύσουν» στην ελληνική αγορά. Οπως και να ’χει πάντως, το όλον ζήτημα εδράζεται στην εξής γενική αρχή: ότι το κράτος οφείλει να παρέχει την καλύτερη δυνατή πανεπιστημιακή παιδεία και να την παρέχει δωρεάν. Και ο λόγος είναι απλός: μόνο τότε θα εξασφαλιστεί η ισότητα στις ευκαιρίες για όλους τους νέους. Δηλαδή οι γόνοι των εύπορων οικογενειών δεν θα ξεκινούν με γκολ από τα αποδυτήρια.
Με ποια λογική όμως οι υπέρμαχοι του άρθρου 16 που κατέλαβαν το δημόσιο Πάντειο φρόντισαν να το βανδαλίσουν; (Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.) Θέλω να πω ότι η Νέα Αριστερά και όσοι πραγματικά πιστεύουν στη δημόσια παιδεία δεν μπορούν να σιωπούν για το τι συμβαίνει στα Πανεπιστήμια τα τελευταία πενήντα χρόνια σχεδόν. Εννοώ τον τραμπουκισμό, τις διαπομπεύσεις, τις καταλήψεις των δημόσιων χώρων από διάφορες «αριστερές» ομάδες που θεωρούν ότι το δημόσιο Πανεπιστήμιο τους ανήκει εξ ορισμού. Φυσικά κατά καιρούς βγαίνει και καμιά ανακοίνωση που τα καταδικάζει, έτσι για να λέει ότι τα καταδίκασε. Κατά τα άλλα, στον νου έρχεται το παλιό τραγούδι «έχετε δίκιο, ας αλλάξουμε ομιλία, ας πούμε κάτι σχετικά με τον καιρό»…
Τα πράγματα όμως περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Διότι η εξυγίανση της δημόσιας ανώτατης παιδείας προϋποθέτει επίσης και την ανάλογη χρηματοδότηση. (Το ίδιο ισχύει κατά μείζονα λόγο και για το ΕΣΥ.) Πού θα βρεθούν τα χρήματα; Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: με ποια λογική απαιτούμε περισσότερα λεφτά για την παιδεία και τη δημόσια υγεία και ταυτόχρονα απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο να φορολογηθούν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, δηλαδή δύο στους τρεις εργαζόμενους; Ας δεχτούμε ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να φορολογήσει ακόμα περισσότερο τους πλούσιους και τις μεγάλες εταιρείες. Γιατί όμως αυτό δίνει το δικαίωμα στους πολλούς να φοροδιαφεύγουν; Εκτός Ελλάδας η Αριστερά είναι εκείνη που υποστηρίζει τη φορολογία, ενώ η Δεξιά υπόσχεται ότι θα τη μειώσει. Γιατί στα καθ’ ημάς ισχύει το αντίστροφο;
Πρόσφατα διάβασα μια συνέντευξη του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και χάρηκα χαρά μεγάλη. Ναι, η Αριστερά πρέπει να ανακτήσει την αξιοπιστία και τη σοβαρότητα που κάποτε την αναγνώριζαν ακόμα και οι εχθροί της. Από το στόμα του και στου θεού τ’ αυτί. Το πρώτο βήμα όμως στον ανηφορικό και δύσβατο δρόμο που αυτό συνεπάγεται είναι να αποκηρύξει τα παχιά και κούφια λόγια και κυρίως να αποβάλει την ολέθρια συνήθεια να κάνει πως δεν βλέπει ό,τι τη ζορίζει ή δεν τη συμφέρει.
-320x213.jpg)
